قرآن نامه غدير : آنجا كه خدا غديريان را توصيف مى كند

نگاه اعتقادى ادبى به آيات غدير

در اين نوشتار پس از استخراج آيات مربوط به غدير، با يك نگاه اعتقادى ادبى به نكته پردازى درباره آن پرداخته ايم. اين روش بر گرفته از كلام پيامبر و اميرالمؤمنين و ائمه عليهم السلام است، كه استناد غدير به قرآن را در موارد غير صريح، با تفسير و تبيين خود خاطر نشان فرموده اند و مصاديق قرآنى غدير را به ما نشان داده اند.

استنادهايى كه در كتاب حاضر به قرآن شده بدون استثنا از متون روايات ائمه معصومين عليهم السلام استخراج گرديده، كه قسمتى از آنها در متن خطبه غدير است. از آنجا كه اين نوشته از نگاه ادبى تدوين گرديده و استنتاج گونه اى از روايات مزبور در نظر گرفته شده، آدرس حديث مربوط به هر متن در پى نوشت ذكر مى شود تا براى دريافت تفصيل احاديث به منابع روايى مراجعه گردد. موارد مربوط به خطبه غدير به كتاب «اسرار غدير» از همين مؤلف ارجاع شده، كه متن كامل و مقابله شده خطابه است.

در اين مجموعه عنوانى گويا براى هر فراز قرار داه شده، و سپس با توضيحى ادبى آمادگى براى درك ارتباط آيه با غدير فراهم شده است. آنگاه آيه مربوطه با ترجمه مطرح شده و آدرس آيات در پى نوشت آمده، و در مجموع يك نتيجه گيرى اعتقادى از ارتباط آيه با غدير به دست آمده است.

ص: 6

هفت محور در قرآنيات غدير

كتاب حاضر در هفت قسمت تقديم مى شود، كه بر محور قرآنيات غدير مى گردد و هدفِ نشان دادن غدير و غديريان در آينه قرآن را دنبال مى كند.

بخش اول روزهاى زيباى غديريان را از متن قرآن ترسيم مى كند. دومين بخش كتاب درباره روزهاى تلخ دشمنان غدير است كه با شواهد قرآنى ذكر شده است. درخشش امامان نورانى غدير در متن آيات الهى در بخش سوم كتاب آمده است.

آنگاه نوبت بشارت هاى لطيفى است كه غديريان بايد از كتاب اللّه دريافت كنند، و بخش چهارم در بر دارنده اين مهم است. وظايف قرآنى غديريان جلوه ديگرى است كه بخش پنجم را به خود اختصاص داده است.

سپس نوبت تهديدهاى قرآنى نسبت به دشمنان غدير است كه در بخش ششم آمده است. عاقبتِ شوم مخالفانِ غدير آخرين بخش كتاب حاضر است، كه با استناد به آيات قرآن عذاب الهى را بر منكرين و معاندين غدير نازل كرده است.

ص: 7

به استقبال نامه قرآنى غدير

به ياد مُبلّغ اعظم غدير كه همو مبلغ قرآن عظيم بود، بايد غديريان بر خود ببالند كه در قرآن معرفى شده اند و خدا و رسول و امامان به وجودشان افتخار مى كنند؛ و بايد دشمنان غدير بسوزند كه قباحت آنان در قرآن به تصوير كشيده شده و پيش وعده جهنم برايشان مژده داده شده و مورد تنفر و لعنت خدا و رسول و اولياء خدايند.

اكنون قرآن در يك دست و غدير در دست ديگر، به استقبال نامه قرآنى غدير مى رويم، تا در سايه سار كلام خدا از غديرى بودن خود لذت ببريم، و گرماى محبت را از دست پدرانه آخرين يادگار غدير حضرت بقية اللّه الاعظم عليه السلام بر سر خود احساس كنيم.

قم، محمد باقر انصارى

عيد غدير 1429، 27 آذر 1387

ص: 8

1. روز زيباى غديريان در قرآن

حلاوت كلام اللّه بر زيبا پسندانِ غدير

غدير زيباترين روز تاريخ است كه خدا زيبايى نعمت هايش و نعمت هاى زيبايش را به بشر نشان داد، و زيباترين نعمتش را به انسان ها تقديم نمود. آنگاه نامه «اَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتى» را همراه آن فرستاد و اين خبر زيبا را به انسانيت داد.

غديريان قدر اين نعمت زيبا را نيك دانسته اند و از احساس زيبايى هاى آن لذت مى برند. آنان خبر شيرين «رضايت پروردگار» را از دو لب دلسوزترين پيام آور الهى، زيباترين پيام آسمانى مى دانند كه پيمانى به رنگ عقل بر سر آن بسته اند.

دوستان غدير الماس آن را در حقه اى از طلاى ناب پيچيده اند و چهارده قرن است كه به حراست آن پرداخته اند. آنان صندوقچه دل را به امام غدير سپرده اند و گوهر ولايت را از دست پيام آور بزرگ غدير دريافته در آغوش جان مى فشارند تا روزى كه سربلند به حضور خداى غدير درآيند.

23 عنوان بخش حاضر ابعاد اين روز زيباى خلقت را در آينه قرآن جلوه گر مى كند و حلاوت كلام اللّه را با زيبايى غدير در مى آميزد.

ص: 11

ميثاق غدير در قرآن يادآورى شد

* ميثاق غدير در قرآن يادآورى شد(1)

غدير روز بازخوانى پرونده همه مردم بود كه در روز «اَلَست» سر تسليم در برابر پروردگار فرود آوردند. امروز بايد معلوم مى شد كه آيا همچنان بر سر پيمان خويش هستند يا آن را به فراموشى سپرده اند يا در صدد انكار آن هستند. آن ميثاق و اين يادآورى در متن قرآن براى هميشه انعكاس يافت، آنجا كه فرمود: «وَ اذْكُروُا نِعْمَةَ اللّه ِ عَلَيْكُمْ وَ ميثاقَهُ الَّذى واثَقَكُمْ بِهِ اِذْ قُلْتُمْ سَمِعْنا وَ اَطَعْنا وَ اتَّقوُا اللّه َ اِنَّ اللّه َ عَليمٌ بِذاتِ الصُّدوُرِ»(2): «به ياد آوريد نعمت خدا را بر شما و پيمانى كه از شما گرفته، آنگاه كه گفتيد: شنيديم و اطاعت كرديم، و تقوى را به كار بنديد كه خداوند به راز سينه ها آگاه است».

ص: 12

دلسوزى مبلغ غدير در قرآن اعلام شد

* دلسوزى مبلغ غدير در قرآن اعلام شد(1)

غدير روزى بود كه مردم زيباترين جلوه دلسوزى پيامبر صلى الله عليه و آله براى امتش را به چشم خود ديدند. او در آن روز با تمام توان و تلاشى سخت توانست بر فراز منبرى از سنگ در برابر صد و بيست هزار نفر، جانشين خود را بر سر دست بلند كند و تا افق دور دست قرن ها او را نشان دهد. آنجا بود كه قرآن اين دلسوزى را به تصوير كشيد: «ثُمَّ تَتَفَكَّروُا ما بِصاحِبِكُمْ مِنْ جِنَّةٍ، اِنْ هُوَ اِلاّ نَذيرٌ لَكُمْ بَيْنَ يَدَىْ عَذابٍ شَديدٍ»(2): «تفكر كنيد كه پيامبرِ شما مجنون نشده است. او نيست مگر ترساننده اى براى شما پيش از فرا رسيدن عذابى شديد»؛ و اين گونه به همه فهمانيد كه جز دلسوزى و اعلام خطر از قيامت و پاسخ الهى هيچ انگيزه ديگرى در پيامبرِ خود نخواهيد يافت.

سيصد آيه در يك ماه براى غدير نازل شد

* سيصد آيه در يك ماه براى غدير نازل شد(1)

غدير در بين وقايع اسلام بيشترين پشتوانه قرآنى را دارد، به گونه اى كه از آغاز تا انجام آن بيش از 300 آيه مطرح شده است. از اين تعداد، 200 آيه در متن واقعه غدير نازل گرديده و 100 آيه به صراحت يا كنايه تفسير به آن واقعه شده است.

به حكم قرآن با خداى غدير بيعت كرديم

* به حكم قرآن با خداى غدير بيعت كرديم(1)

غدير روزى بود كه مردم با خدا دست بيعت دادند و عهد و پيمان بستند كه بر سر قول خود وفادار بمانند، و از خدا شرم كنند كه رو در روى او پيمان شكنى كنند. اين حقيقت بزرگ در آيه اى صريح در آغوش قرآن قرار گرفت: «اِنَّ الَّذينَ يُبايِعوُنَكَ اِنَّما يُبايِعوُنَ اللّه َ، يَدُ اللّه ِ فَوْقَ اَيْديهِمْ فَمَنْ نَكَثَ فَاِنَّما يَنْكُثُ عَلى نَفْسِهِ وَ مَنْ اَوْفى بِما عاهَدَ عَلَيْهُ اللّه ُ فَسَيُؤْتيهِ اَجْرا عَظيما»(2): «كسانى كه با تو بيعت مى كنند در واقع با خدا بيعت مى كنند. دست خداوند بر روى دست آنان است. پس هر كس بيعت را بشكند اين شكستن بر ضرر خود اوست، و هر كس به آنچه با خدا عهد بسته وفادار باشد خداوند به او اجر عظيمى عنايت خواهد كرد». اين گونه بيعت غدير گِره ابدىِ دست مردم با دست خداوند عز و جل و دست محمد و على عليهماالسلام شد.

آغاز غدير به دستور قرآن بود

*آغاز غدير به دستور قرآن بود (1)

غدير روزى بود كه مسير ششهزار ساله انبياء با منصوب كردن جانشين ختم نبوت به پايان خود رسيد، و اين مهم در قرآن با يك دستور منعكس گرديد كه «فَاِذا فَرَغْتَ فَانْصبْ»(2): «هر گاه فراغت يافتى منصوب كن»، و اين بدان معنى بود كه نقطه ختم رسالت نصب مقام ولايت است.

قرآن صاحب ولايت غدير را نشان داد

قرآن صاحب ولايت غدير را نشان داد(1)

غدير روز تبيين پر عمق ترين واژه در رسالت انبياء بود و بايد معناى «اولو الامر» در چهار چوبى واضح و بى نقاب روشن مى شد. ولايت على عليه السلام در سايه اين آيه بيان شد: «اِنَّما وَلِيُّكُمُ اللّه ُ وَ رَسوُلُهُ وَ الَّذينَ آمَنوُا الَّذينَ يُقيموُنَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتوُنَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعوُنَ»(2): «صاحب اختيار شما خداست و رسولش و كسانى كه ايمان آورده نماز را به پا مى دارند و در حال ركوع زكات مى پردازند». ولايت امامان نيز با استناد به اين آيه تبيين گرديد: «اَطيعوُا اللّه َ وَ اَطيعوُا الرَّسوُلَ وَ اوُلِى الاَْمْرِ مِنْكُمْ»(3): «اى كسانى كه ايمان آورده ايد، خدا و پيامبر و صاحب اختيار خود را اطاعت كنيد». با اين تبيين، ولايت و صاحب اختيارى مطلق معصومين عليهم السلام تا ابد از متن قرآن درخشيد و به ابديت قرآن پيوست.

به حكم قرآن صراط مستقيم غدير است

به حكم قرآن صراط مستقيم غدير است(1)

غدير روزى بود كه با اشاره دقيق، دست روى «صراط مستقيم» گذاشته شد؛ و اين راه راست بدون هر زنگارى در شفاف ترين آينه ها به مردم نشان داده شد. تفسير سوره حمد در خطابه غدير و تبيين اين فراز سوره حمد كه «اِهْدِنَا الصِّراطَ الْمُسْتَقيمَ»(2) يعنى «ما را به راه راست هدايت فرما» به راه على عليه السلام، و در ادامه آن استشهاد به «وَ اتَّبِعوُنِ هذا صِراطٌ مُسْتَقيمٌ»(3): «پيرو من باشيد كه اين راه مستقيم است»، بلندترين معرفى راه راست بود كه ولايت را با نماز پيوند ابدى داد.

قرآن از مبلغ اعظم غدير پشتيبانى كرد

* قرآن از مبلغ اعظم غدير پشتيبانى كرد(1)

غدير آن روزى است كه بى نظيرترين شكل دستور الهى به ميان آمد، و براى رسولِ حق از هر سو براى ابلاغ مهمترين فرمان پروردگار آمادگى ايجاد شد و پشتيبانى از او قدم به قدم از سوى خداوند اعلام گرديد.

از يك سو با سؤال گونه اى از مبلّغ غدير رفع نگرانى شد كه «فَلَعَلَّكَ تارِكٌ بَعْضَ ما يوُحى اِلَيْكَ وَ ضائِقٌ بِهِ صَدْرُكَ»(2): «شايد تو بخواهى ترك كنى بعضى از آنچه بر تو وحى شده و سينه ات از آن به تنگ آمده باشد».

از سوى ديگر با خطابى دستور اكيد بر ابلاغ اين فرمان و بى توجهى به دشمنان صادر شد، آنجا كه فرمود: «فَاصْدَعْ بِما تُؤْمَرُ وَ اَعْرِضْ عَنِ الْمُشْرِكينَ، اِنّا كَفَيْناكَ الْمُسْتَهْزِئينَ»(3): «آنچه به تو دستور داده شده انجام ده و از مشركين رويگردان باش. ما تو را از شر مسخره كنندگان كفايت مى كنيم».

در مرحله حساس ماجرا، فرمان اصلى آمد: «يا اَيُّهَا الرَّسوُلُ بَلِّغْ ما اُنْزِلَ اِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ وَ اِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللّه ُ يَعْصِمُكَ مِنَ النّاسِ»(4): «اى پيامبر، ابلاغ كن آنچه از پروردگارت بر تو نازل شده، و اگر انجام ندهى رسالت خدا را نرسانده اى، و خدا تو را از شر مردم حفظ مى كند»؛ و با يك ضمانتِ همه جانبه تكليف را روشن كرد.

ص: 19

تبديل يا مشاركت با مولاى غدير محال است

* تبديل يا مشاركت با مولاى غدير محال است(1)

غدير روزى است كه در برابر هر گونه تغيير و تبديلى در دستور الهى ولايت، اين خطاب نازل شد: «قُلْ ما يَكوُنُ لى اَنْ اُبَدِّلَهُ مِنْ تِلْقاءِ نَفْسى اِنْ اَتَّبِعُ اِلاّ ما يوُحى اِلَىَّ»: «بگو: من اختيار ندارم كه آن را از پيش خود تغيير دهم. من فقط تابع آن چيزى هستم كه به من وحى مى شود». در پى آن با آيه اى راه تحريف مسدود گرديد، كه فرمود: «اِنّى اَخافُ اِنْ عَصَيْتُ رَبّى عَذابَ يَوْمٍ عَظيمٍ»(2): «اگر عصيان پروردگارم نمايم از عذاب روزى عظيم مى ترسم».

آنگاه در مقابل تقاضاى مشاركت ديگران در خلافت، كلمه قاطعى نازل شد: «لَئِنْ اَشْرَكْتَ لَيَحْبَطَنَّ عَمَلُكَ وَ لَتَكوُنَنَّ مِنَ الْخاسِرينَ»(3): «اگر مشاركت دهى عمل تو سقوط مى كند و بى ارزش مى شود و از زيانكاران خواهى بود». اين گونه بود كه غدير در بى سابقه ترين شكلِ همه دستورات الهى در تاريخ انبيا به بشريت ابلاغ گرديد.

ص: 20

غدير سرآمد نعمت ها در قرآن است

غدير سرآمد نعمت ها در قرآن است(1)

غدير روزى بود كه خداوند با آن همه نعمت كه به بشريت ارزانى داشته، بزرگترين نعمت خود را بر بشر نازل فرمود، و اين كمالِ نعمت را با «الْيَوْمَ . . . اَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتى»(2): «امروز نعمت خود را بر شما در حد كمال عنايت كردم» اعلام فرمود، تا ولايت سرآمد همه نعمت هاى الهى شناخته شود.

به حكم قرآن غدير ختم اديان است

غدير آن روز با عظمتى است كه خداوند ختم تمام اديان را با «الْيَوْمَ اَكْمَلْتُ لَكُمْ دينَكُمْ»(1) اعلام فرمود، و اوج كمال دين الهى را بر بلندترين قله ها با اين چهار كلمه كنار هم چيده شده نشان داد كه «الْيَوْمَ» يعنى اين كمال در روز اعلان ولايت است، و «اَكْمَلْتُ» يعنى كامل كننده دين خداست و به اراده او دين به كمال خود رسيده، و «لَكُمْ» يعنى اين كمال در راه مصلحت بشريت انجام گرفته، و «دينَكُمْ» يعنى دينى كه خدا از شما مى خواهد آن است كه با ولايت اهل بيت عليهم السلام باشد.

آيات غدير جمع «رضايت» و «اسلام» و «دين» است

آيات غدير جمع «رضايت» و «اسلام» و «دين» است(1)

غدير آن روز رضايت پروردگار است كه هر دو بُعد رضايت و سخط الهى با تابلوى بلند ولايت نشان داده شد. آنگاه كه اعلام شد «الْيَوْمَ . . . رَضيتُ لَكُمُ الاِْسْلامَ دينا»(2): «امروز اسلام را به عنوان دين شما راضى شدم»، جمع بين «رضايت» و «اسلام» و «دين» واژه هاى ناشكفته بسيارى را با عميق ترين معانى شكوفا ساخت.

آن روز بود كه معناى انحصار در آيه «اِنَّ الدّينَ عِنْدَ اللّه ِ الاِْسْلامُ»(3): «دين فقط نزد خدا اسلام است» روشن شد، كه منظور كدام اسلام است.

آن روز همه فهميدند كه آيه «فَمَنْ يَبْتَغِ غَيْرَ الاِْسْلامِ دينا فَلَنْ يُقْبَلَ مِنْهُ»(4): «هر كس غير از اسلام دينى را انتخاب كند هرگز از او قبول نخواهد شد»، اشاره به كدامين غير اسلام هايى است كه به اسم اسلام بر مردم تحميل شده است!

غدير سند بهشت در قرآن است

غدير سند بهشت در قرآن است(1)

غدير پايان يك انتظار براى به دست آوردن براتِ بهشت بود. ولايت اهل بيت عليهم السلام كليد جنت بود كه جز خدا كسى نمى توانست آن را در دست مردم گذارد، و اين گونه است كه در بهشت خواهند گفت: «الْحَمْدُ للّه ِِ الَّذى هَدانا لِهذا وَ ما كُنّا لِنَهْتَدِىَ لَوْ لا اَنْ هَدانَا اللّه ُ»(2): «سپاس خدايى را كه ما را به اين هدايت فرمود، و اگر خدا هدايت نمى كرد ما هدايت نمى شديم».

ص: 24

2. روز تلخِ دشمنان غدير در قرآن

غضب الهى بر دشمنانِ تلخ پسند غدير

غدير امتحانى بود كه به كام عده اى ناخوشايند آمد. آنان جمعى تشكيل دادند و امامانى غير از امامان غدير را برگزيدند و اكثريتى را به وجود آوردند كه غدير را نمى پسنديدند.

زيبايى غدير براى دوستانش ماند، و ديگران گاهى منكر غدير و گاهى دشمن غدير و گاهى مخالف غدير و گاهى بى تفاوت در برابر غدير ماندند!

21 عنوان بخش حاضر، ابعاد روز زيباى غدير را در آينه قرآن ترسيم مى كند، و نگاه پروردگار را به مخالفان زيبايىِ غدير به تصوير مى كشد.

ص: 27

ناراضيان غدير را قرآن معرفى كرد

ناراضيان غدير را قرآن معرفى كرد(1)

غدير روز شناسايى كسانى است كه با اطلاع از «رَضيتُ لَكُمُ الاِسْلامَ دينا»(2): «امروز اسلام را به عنوان دين شما راضى شدم»، آگاهانه به دنبال سخط خدا رفتند و رضايت الهى را زير پا گذاشتند. خداوند هم با آيه اى آنان را معرفى كرد تا غديريان گول نخورند: «ذلِكَ بِاَنَّهُمْ اتَّبَعوُا ما اَسْخَطَ اللّه ُ وَ كَرِهوُا رِضْوانَهُ»(3): «اين بدان جهت است كه آنان پيروى كردند از آنچه خدا را ناراضى مى كند و رضايت او را نخواستند».

ص: 28

غدير امتحان نهايى مردم است

غدير امتحان نهايى مردم است(1)

غدير روز سخت ترين امتحان مردمان بود، كه با عبور از باب حطه(2) و سوار شدن بر كشتى نجات(3) بايد فكر رسيدن به بهشت را به نتيجه مى رساندند. دو ضربه هشدار دهنده مراحلِ غدير براى بيدار باش مردم كافى بود، كه در متن قرآن براى بيدارى نسل ها باقى ماند.

از يك سو با آيه اى شروع امتحان اعلام شد: «اَحَسِبَ النّاسُ اَنْ يُتْرَكوُا اَنْ يَقوُلوُا آمَنّا وَ هُمْ لا يُفْتَنوُنَ»(4): «آيا مردم گمان كرده اند كه رها مى شوند با همين كه بگويند ايمان آورديم در حالى كه امتحان نشوند؟»؛ و از سوى ديگر با آيه اى جهت گيرى اين امتحان و كارنامه اى كه به قبول شدگان آن اعطا خواهد شد تبيين گرديد؛ آنجا كه فرمود: «اَمْ حَسِبْتُمْ اَنْ تُتْرَكوُا وَ لَمّا يَعْلَمِ اللّه ُ الَّذينَ جاهَدوُا مِنْكُمْ وَ لَمْ يَتَّخِذوُا مِنْ دوُنِ اللّه ِ وَ لا رَسوُلِهِ وَ لاَ الْمُؤْمِنينَ وَليجَةً»(5): «آيا گمان كرده ايد كه به حال خود رها مى شويد در حالى كه هنوز خدا جهاد كنندگان از شما را بايد بشناسد كه جز خدا و رسول و مؤمنين را صاحب اسرار خود قرار نمى دهند».

ص: 29

اكثريت بر ضد غدير به حكم قرآن بى ارزشند

اكثريت بر ضد غدير به حكم قرآن بى ارزشند(1)

غدير روزى است كه با انتخاب الهى، براى مردم اختيارى نماند تا چه رسد به اكثريت كه ارزشى داشته باشد. اعلام بى ارزشى اكثريت آنگاه به اوج خود رسيد كه با استناد به آيه «وَ لَقَدْ ضَلَّ قَبْلَهُمْ اَكْثَرُ الاَْوَّلينَ»(2): «قبل از آنان اكثريت پيشينيان گمراه شدند» بى ارزشى اكثريت تا گذشته هاى بسيار دور نيز به اثبات رسيد.

كتاب خدا عقبگرد از غدير را هشدار داد

كتاب خدا عقبگرد از غدير را هشدار داد(1)

غدير روز بيدار باش امت از آينده اى پر حادثه و ظلمانى بود كه در آن فتنه مردم تا دَرّه اى سقوط مى كنند كه در اين آيه آمده: «اَفَاِنْ ماتَ اَوْ قُتِلَ انْقَلَبْتُمْ عَلى اَعْقابِكُمْ؟»: «آيا اگر او بميرد يا كشته شود عقبگرد مى كنيد؟». اما بايد بدانند كه به خدا ضرر نمى زنند چنانكه فرموده: «وَ مَنْ يَنْقَلِبْ عَلى عَقِبَيْهِ فَلَنْ يَضُرَّ اللّه َ شَيْئا»: «هر كس عقبگرد كند هرگز به خدا ضررى نمى زند»، و اين ناهوشيارانند كه خسارت مى كنند، و راه طى شده را باز مى گردند.

عذاب بر دشمن غدير در قرآن ثبت شد

عذاب بر دشمن غدير در قرآن ثبت شد(1)

غدير روزى بود كه دشمنان غدير نشان دادند حاضرند ولايت را نپذيرند اگرچه عذاب بر آنان نازل شود، همانطور كه شيطان حاضر شد آتش را بپذيرد ولى سخن خدا را نپذيرد. خداوند اين جلوه غدير را با سخن حارث فهرى در انكار غدير، در قرآن ثبت كرد: «اللّهُمَّ اِنْ كانَ هذا هُوَ الْحَقُّ مِنْ عِنْدِكَ فَاَمْطِرْ عَلَيْنا حِجارَةً مِنَ السَّماءِ اَوِ ائْتِنا بِعَذابٍ اَليمٍ»(2): «آنگاه كه گفتند: خدايا اگر اين حقى از جانب توست از آسمان سنگى بر ما ببار يا عذاب دردناكى بر ما فرست»، و با «سَأَلَ سائِلٌ بِعَذابٍ واقِعٍ»(3): «سؤال كننده اى عذاب واقع شدنى را درخواست كرد» نشان داد كه خدا براى دشمن ولايت تخفيفى قائل نمى شود.

قرآن آبروى توطئه گران ضد غدير را بُرد

قرآن آبروى توطئه گران ضد غدير را بُرد(1)

غدير روز آبرو ريزى دشمنان اسلام بود كه غدير را بزرگترين سد راه خود به حساب آوردند. خدا هم آنان را آماج حملات قرآنى قرار داد و گاهى با «وَ مَكَروُا مَكْرا وَ مَكَرْنا مَكْرا»(2): «آنان حيله اى به كار بستند و ما هم مكرى به كار گرفتيم»؛ و گاهى ديگر با «يُخادِعوُنَ اللّه َ وَ الَّذينَ آمَنوُا وَ ما يَخْدَعوُنَ اِلاّ اَنْفُسَهُمْ»(3): «آنان با خدا و مؤمنين حيله مى كنند، ولى جز خود را گول نمى زنند»؛ و گاهى ديگر با «اَمْ اَبْرَموُا اَمْرا فَاِنّا مُبْرِموُنَ»(4): «آيا مسئله اى را محكم مى كنند؟ پس ما هم محكم مى نماييم»؛ به معرفى آنان پرداخت.

افشاگران راز غدير در قرآن نشان داده شدند

افشاگران راز غدير در قرآن نشان داده شدند(1)

غدير روزى بود كه امانت داران وحى از يك سو و افشاكنندگان اسرار رسول از سوى ديگر شناخته شدند، و با آيه «وَ اِذْ اَسَرَّ النَّبِىُّ اِلى بَعْضِ اَزْواجِهِ حَديثا»(2): «هنگامى كه پيامبر صلى الله عليه و آله گفتارى پنهانى به بعضى از همسرانش سپرد» معلوم گرديد كه آتش بسيارى از فتنه ها زير سر دو تن از همسران پيامبر صلى الله عليه و آله است، و گردانندگان سقيفه از اين موقعيت حد اكثر استفاده را برده اند.

توطئه گران بر ضد غدير نشان الحاد گرفتند

توطئه گران بر ضد غدير نشان الحاد گرفتند(1)

غدير روز شناسايى كسانى بود كه با امضاى صحيفه ملعونه در كنار كعبه بى شرمى را به حد اعلا رساندند، تا آنجا كه خداوند با آيه «وَ مَنْ يُرِدْ فيهِ بِاِلْحادٍ بِظُلْمٍ نُذِقْهُ مِنْ عَذابٍ اَليمٍ»(2): «هر كس با الحاد و كفر وارد خانه خدا شود او را عذاب دردناكى مى چشانيم»، پُتْك عذاب را بر سر آنان فرود آورد.

توطئه گران بر ضد غدير مفسد فى الارض اند

توطئه گران بر ضد غدير مفسد فى الارض اند(1)

غدير آن روزى بود كه مفسدين فى الارض در اعلاترين مصداق آن شناسايى و معرفى شدند. آنان كه بزرگ ترين پيمان نامه را بر ضد خدا نوشتند، با نشانِ «اَلا اِنَّهُمْ هُمُ الْمُفْسِدوُنَ»(2): «اَلا كه آنان مفسدان هستند» شهره عالم شدند، و با تابلوى «فَهَلْ عَسَيْتُمْ اِنْ تَوَلَّيْتُمْ اَنْ تُفْسِدوُا فِى الاَْرْضِ»(3): «آيا انتظار مى رود كه اگر رويگردان شديد در زمين فساد كنيد؟» به همه معرفى گرديدند.

به ارشاد قرآن از دشمنان غدير بيزاريم

به ارشاد قرآن از دشمنان غدير بيزاريم(1)

غدير روز بيزارى از دشمنان آل محمد عليهم السلام است قبل از روزى كه حسرتِ اين بغض و برائت را نسبت به آنان بكشيم، و مصداق اين آيه غديرى شويم كه «وَ قالَ الَّذينَ اتَّبَعوُا لَوْ اَنَّ لَنا كَرَّةً فَنَتَبَرَّأَ مِنْهُمْ كَما تَبَرَّؤوُا مِنّا».(2): «كسانى كه پيرو شده بودند گفتند: اى كاش بازگشتى داشتيم تا از آنان بيزارى بجوييم همان گونه كه آنان از ما بيزارى جستند».

رسول خدا بر منكرين غدير تأسف خورد

رسول خدا بر منكرين غدير تأسف خورد(1)

غدير روزى است كه پيامبرِ غدير تأسفِ بلندى همراه با دلسوزى درباره كسانى داشت كه به ولايت ايمان نياوردند و اين نعمت عظمى را از دست دادند، تا آنجا كه خداوند با اين آيه پيامبرش را مورد خطاب قرار داد: «فَلَعَلَّكَ باخِعٌ نَفْسَكَ عَلى آثارِهِمْ اِنْ لَمْ يُؤْمِنوُا بِهذَا الْحَديثِ اَسَفا»(2): «گويى تو مى خواهى در اثر اعمال آنان خود را از تأسف و غم و اندوه هلاك كنى، اگر به اين گفتار ايمان نياورند».

حق و باطل در غدير جدا شد

حق و باطل در غدير جدا شد(1)

غدير روز جدا سازى اصحاب يمين از كوردلان است، كه ثمره اش در قيامت ظاهر مى شود آنگاه كه «يَوْمَ نَدْعوُ كُلَّ اُناسٍ بِاِمامِهِمْ»: «روزى كه هر گروهى از مرم را با امام شان مى خوانيم»، پس گروهى خرسند مى شوند كه مصداقِ اين آيه باشند: «فَمَنْ اوُتِىَ كِتابَهُ بِيَمينِهِ فَاوُلئِكَ يَقْرَؤوُنَ كِتابَهُمْ وَ لا يُظْلَموُنَ فَتيلاً»(2): «كسانى كه نامه اعمال شان به دست راست آنان داده شود كسانى هستند كه نوشته خود را مى خوانند و ذره اى مورد ظلم قرار نمى گيرند»، همان گونه كه گروهى ديگر ناخشنود مى گردند كه مصداق اين آيه باشند: «مَنْ كانَ فى هذِهِ اَعْمى فَهُوَ فِى الاْخِرَةِ اَعْمى وَ اَضَلُّ سَبيلاً»(3): «هر كس در دنيا كوردل باشد در آخرت هم كوردل و گمراه تر خواهد بود»؛ و آن روزى است كه راه هاى بازگشت بسته است.

ص: 39

3. امامان نورانىِ غدير در قرآن

فخر ابدى با امامان قرآنى

غديريان تسليم امر رب العالمين اند كه امامان غدير را پذيرفته اند. آنان به ائمه اى معتقدند كه نمايندگان تام الاختيار پروردگارند. يعنى سخن خدا و محمد و على يكى است كه از لبان حجة اللّه شنيده مى شود.

امام غديريان اولو الامرى نورانى با نشانه هاى قرآنى از نسل پاك خليل اللّه و از فرزندان مطهر محمد و على و فاطمه عليهم السلام است، كه هدايت الهى و عدالت آسمانى را براى مردم به ارمغان آورده است.

امامان تابناك غدير علم الهى را در روح و جان مردم منعكس مى كنند و چشمه هاى معرفت را بر جويبار دل انسان ها سرازير مى نمايند.

11 عنوان بخش حاضر، امامان سراسر نور غدير را از صفحات قرآن به رخ دشمنان غدير مى كشد، و اين فخر ابدى را در غديريان زنده مى كند.

ص: 43

غدير اطاعت از پروردگار است

غدير اطاعت از پروردگار است(1)

اطاعت از صاحبان ولايت اطاعت از فرامين پروردگار است و به معناى فرق نگذاشتن بين انواع دستورات الهى و انواع فرستادگان خداست، و بدين معناست كه بازگشت همه انبيا و اوصيا به خداست. در دعاى روز غدير اين شعار قرآنى را ذكر لب مى نماييم كه «لا نُفَرِّقُ بَيْنَ اَحَدٍ مِنْ رُسُلِهِ وَ قالُوا سَمِعْنا وَ اَطَعْنا غُفْرانَكَ رَبَّنا وَ اِلَيْكَ الْمَصيرُ»(2): «ما بين هيچيك از پيامبران خدا فرق نمى گذاريم، و گفتند: شنيديم و اطاعت مى كنيم. پروردگارا، اميد مغفرت تو را داريم و بازگشت به سوى توست».

ص: 44

خدا در غدير «اولو الامر» را معرفى كرد

خدا در غدير «اولو الامر» را معرفى كرد(1)

در غدير «اولو الامر» بعد از پيامبر صلى الله عليه و آله تا روز قيامت تعيين شدند، تا طمع ها يك باره قطع شود و همه بدانند كه در اين باره جاى مطرح كردن هوس ها نيست. جالب است كه در همان آغاز سفر غدير در مدينه اين آيه نازل شد و بارها در اتمام حجت ها و نيز دعاهاى غدير به عنوان موضوع اصلى غدير از آن سخن به ميان آمد كه غدير براى تفسير اين آيه است: «يا اَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا اَطيعُوا اللّه َ وَ اَطيعُوا الرَّسُولَ وَ اُولِى الاَْمْرِ مِنكمْ»(2): «اى كسانى كه ايمان آورده ايد، خدا و پيامبر و صاحب اختيار خود را اطاعت كنيد».

نشانه صاحب اختيار مردم در قرآن ثبت شد

نشانه صاحب اختيار مردم در قرآن ثبت شد(1)

صاحب اختيار ما تعيين شده، و خداوند مى خواهد با علائم مختلفى او را به ما نشان دهد. آن شخص با عظمتى كه در حال ركوع زكات مى دهد با اين علامت معرفى شده تا راه توطئه ها بسته شود. در اتمام حجت هاى قرآنى غدير بارها آيه اى مطرح شده كه در آغاز سفر غدير در مدينه نازل شد تا نشان دهد براى چه بار سفر بسته اند: «اِنَّما وَلِيُّكُمُ اللّه ُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذينَ آمَنُوا الَّذينَ يُقيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعُونَ»(2): «صاحب اختيار شما خدا و رسولش هستند و كسانى كه ايمان آورده و نماز را بپا داشته و در حال ركوع زكات مى دهند».

كلام خدا در خليفه غدير تغيير ناپذير است

كلام خدا در خليفه غدير تغيير ناپذير است(1)

مقام ولايت مانند قرآن است كه قابل تغيير و تبديل نيست، و سرّ تعيين الهى همين است كه حقيقت محض را به ميدان مى آورد و مانند بشر هر روز تغييرِ فكر نمى دهد. اين است كه وقتى منافقين از هر حيله اى عاجز مى شوند و مسئله تبديل مقام امامت را به ميان مى آورند از قرآن پاسخ مى شنوند كه «قُلْ ما يَكُونُ لى اَنْ اُبَدِّلَهُ مِن تِلْقاءِ نَفْسى اِنْ اَتَّبِعُ اِلاّ ما يُوحى اِلَىَّ»(2): «بگو: من اختيار ندارم كه آن را از پيش خود تغيير دهم. من فقط تابع آن چيزى هستم كه به من وحى مى شود».

امام غدير به علم الهى متصل است

امام غدير به علم الهى متصل است(1)

ما معتقديم امام غدير علم به همه چيز دارد و هيچ جهلى به او راه ندارد و هيچ سؤالى را بى پاسخ نمى گذارد. امامى كه صاحب اختيار مطلق مردم است بايد هم اين گونه باشد و با اتصال به درياى بيكران علم الهى بتواند علم لازم براى رفع همه نيازهاى بشر را در زمانى به بلنداى عمر دنيا داشته باشد. در غدير اين اعتقاد با پشتوانه قرآنى اعلام شد كه «وَ كُلَّ شَىْ ءٍ اَحْصيْناهُ فى اِمامٍ مُبينٍ»(2): «هر چيزى را در امام مبين جمع كرده ايم»؛ و صاحب اين مقام على بن ابى طالب عليه السلام معرفى شد كه «وَ اِنَّهُ فى اُمِّ الْكِتابِ لَدَيْنا لَعَلِىٌّ حَكيمٌ»(3): «او در ام الكتاب نزد ما على حكيم است».

امامان غدير هدايت الهى دارند

امامان غدير هدايت الهى دارند(1)

امامان غدير چون هدايت الهى دارند نيازى به هدايت شدن ندارند. چنين رهبرانى را خداوند در غدير براى هدايت مردم معرفى فرمود كه با ضمانت الهى به حقِ ناب هدايت مى كنند. اينجاست كه هر هدايت كننده اى را در دنيا نشان دهند كسى خواهد بود كه با هدايت ديگرى راه يافته و بدون او راه را پيدا نمى كرد، به جز معصومين عليهم السلام كه هدايت شان از طرف ذات مقدس ربوبى است. براى همين پيامبر صلى الله عليه و آله در خطبه غدير با اشاره به آيه قرآن مردم را از سركشى در برابر ولايت على عليه السلام باز داشت و اين آيه را مورد اشاره قرار داد: «اَفَمَنْ يَهْدى اِلَى الْحَقِّ اَحَقُّ اَنْ يُتَّبَعَ اَمَّنْ لا يَهِدّى اِلاّ اَنْ يُهْدى»(2): «آيا كسى كه به حق هدايت مى كند سزاوارتر به پيروى است، يا كسى كه هدايت نمى شود مگر آنكه هدايت شود»؟

ص: 49

ما را با امام غدير محشور فرما!

ما را با امام غدير محشور فرما!(1)

اين واضح ترين نتيجه غدير است كه پس از نشان دادن امام غدير خداوند مى فرمايد: «يَوْمَ نَدْعُو كُلَّ اُناسِ بِاِمامِهِمْ»(2): «روزى كه هر گروه از مردم را با امام شان فرا مى خوانيم»؛ و واقعا مشكل است محشور شدن با بنى اميه و بنى عباس در قيامت!! عاقبت محشور شدن با چنين سردمدارانى روشن است، چرا كه اينان حتى امور دنياى مردم را نتوانستند اصلاح كنند، تا چه رسد به آخرت؛ كه نه تنها خود بلكه عده اى را همراه خود به مهمانى جهنم خواهند برد!

ص: 50

4. بشارت هاى لطيف غديريان در قرآن

گل بشارت هاى قرآنى براى غديريان

غدير دستور خداوند رحيم به پيامبر رحمت بوده، تا راه هدايت ابدى را توسط آن منادىِ ولايت به همه نشان دهد.

پس بايد غدير را بشارتى عظيم از سوى پروردگار بدانيم كه تابلوهاى بلند قرآنى علامت آن و متن قرآن لغتنامه اش است. ما اگر دست بيعت با ولايت مى دهيم در واقع پيمان نامه توحيد را امضا مى كنيم، و تا ابد بايد شكر گزار اين نعمت عظمى باشيم.

بنابر اين شادمانى اهل غدير بيهوده نيست كه در بهشت ملائكه با سلام به استقبال شان مى آيند. آرى، بيعت غدير بهاى بهشت است كه غديريان با صداى بلند مى گويند: با انتخاب خدا بشر را چه حقى؟ و تا خالق بهشت راه جنت را نشان مى دهد انسان ها كدام بيراهه را معرفى خواهند كرد؟!

21 عنوان بخش حاضر، بشارت هاى لطيف تر از گل را براى غديريان تابلو مى كند؛ كه با خواندن هر يك جانى تازه براى فداكارى در راه تبليغ غدير در كالبدشان دميده مى شود و لبخند ابتهاج و سرور بر لبان شان مى نشاند.

ص: 53

غدير دستور خدا به دست پيامبر صلى الله عليه و آله است

غدير دستور خدا به دست پيامبر صلى الله عليه و آله است(1)

ما بايد از طرف خدا بودنِ ولايت و به دست پيامبر صلى الله عليه و آله آمدن آن را اقرار نماييم، و اين همان دو نكته اى است كه در روز غدير بسيارى از منافقين سعى در خدشه دار كردن آن داشتند. اين است كه پس از چهارده قرن دست به دعا بر مى داريم و در دعاى روز غدير مى خوانيم: «رَبَّنا آمَنّا بِما اَنْزَلْتَ وَ اتَّبَعْنَا الرَّسُولَ فَاكْتُبْنا مَعَ الشّاهِدينَ»(2): «پروردگارا، ما به آنچه نازل كردى ايمان آورديم و پيرو پيامبر صلى الله عليه و آله شديم. پس ما را هم از شاهدان بنويس».

ص: 54

پيامبر صلى الله عليه و آله منادى ولايت در غدير بود

پيامبر صلى الله عليه و آله منادى ولايت در غدير بود(1)

ايمان به ولايت در واقع ايمان به خداست، چرا كه منادى ايمان پيامبرِ اوست كه نداى ولايت را در غدير از طرف خدا اعلام فرمود. از اينجاست كه در دعاهاى غدير مى خوانيم: «رَبَّنا اِنَّنا سَمِعْنا مُنادِيا يُنادى لِلاْيمانِ اَنْ آمِنُوا بِرَبِّكُمْ فَآمَنّا»(2): «پروردگارا ما شنيديم منادى براى ايمان ندا مى دهد كه به پروردگارتان ايمان بياوريد و ما هم ايمان آورديم».

منذر و هادى راه هدايت را تا غدير رساندند

منذر و هادى راه هدايت را تا غدير رساندند(1)

صراط مستقيم فراز و نشيب هاى انذار را پشت سر گذاشت، تا در سراشيبى هدايت قرار گرفت. اين بود كه قرآن عنوان «منذر» را به پيامبر صلى الله عليه و آله و عنوان «هادى» را به على بن ابى طالب عليه السلام داد، و همين عنوان را پيامبر صلى الله عليه و آله در خطبه غدير تفسير كرد و در دعاهاى غدير با استناد به همين آيه ارتباط اعتقادى آن مطرح شد كه مى فرمايد: «اِنَّما اَنْتَ مُنْذِرٌ وَ لِكُلِّ قَوْمٍ هادٍ»(2): «تو ترساننده هستى و براى هر قومى هدايت كننده اى هست».

غدير نزول نور ولايت در متن قرآن است

غدير نزول نور ولايت در متن قرآن است(1)

ولايت على عليه السلام نورى است كه به دست پيامبر صلى الله عليه و آله نازل شده و پروانگانش بى اختيار به سوى آن كشيده مى شوند، همان گونه كه خفاشان نور گريز از آن فرار مى كنند، چنان كه در خطابه غدير اين آيه به ولايت تفسير شده كه مى فرمايد: «فَالَّذينَ آمَنُوا بِهِ وَ عَزَّرُوهُ وَ نَصَرُوهُ وَ اتَّبَعُوا النُّورَ الَّذى اُنْزِلَ مَعَهُ اُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ»(2): «آنان كه به او ايمان آورند و تعظيمش نمايند و ياريش كنند و از نورى كه همراه او نازل شده پيروى نمايند رستگارند».

ولايت همراه پيمان نامه توحيد است

ولايت همراه پيمان نامه توحيد است(1)

اين باور يك شيعه است كه آنچه در غدير اتفاق افتاد در واقع يادآورى اعتقادى بود كه در روز «اَلَسْتُ بِرَبِّكُمْ» پيمان آن از مردم گرفته شد. روزى كه در متن قرآن از آن ياد شده و در دعاهاى غدير محتواى آن تبيين شده كه ولايت هم مانند توحيد در آن روز به مردم عرضه شده و به عنوان يك پيمان از آن سخن به ميان آمده است، آنجا كه مى فرمايد: «وَاِذْ اَخَذَ رَبُّكَ مِنْ بَنى آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَ اَشْهَدَهُمْ عَلى اَنْفُسِهِمْ اَلَسْتُ بِرَبِّكُمْ قالُوا بَلى شَهِدْنا اَنْ تَقُولُوا يَوْمَ الْقِيامَةِ اِنّا كُنّا عَنْ هذا غافِلينَ»(2): «آنگاه كه پروردگار تو از بنى آدم - از صلب آنان - نسل آنان را گرفت و آنان را بر خودشان شاهد قرار داد كه آيا من پروردگار شما نيستم؟ گفتند: آرى، شهادت داديم؛ كه مبادا روز قيامت بگوييد از اين مطلب غافل بوديم».

قرآن را بايد امام غدير تفسير كند

قرآن را بايد امام غدير تفسير كند(1)

همان خدايى كه دستور به تدبر قرآن داده در آن محكم و متشابه قرار داده، و همو مسئله آن را كاملاً حل كرده است: از يك سو محكمات را اصل قرآن قرار داده؛ و از سوى ديگر مفسر متشابهات را فقط راسخين در علم تعيين كرده كه امامان معصوم عليهم السلام هستند. بنابراين تأويل آن از سوى ديگران افتادن عمدى در گمراهى است. اين ضابطه قرآنى را پيامبر صلى الله عليه و آله از فراز منبر غدير به گوش همگان رسانيد كه «هُوَ الَّذى اَنْزَلَ عَلَيْكَ الْكِتابَ مِنْهُ آياتٌ مُحْكَماتٌ هُنَّ اُمُّ الْكِتابِ وَ اُخَرُ مُتَشابِهاتٌ فَأَمَّا الَّذينَ فى قُلُوبِهِمْ زَيْغٌ فَيَتَّبِعُونَ ما تَشابَهَ مِنْهُ ابْتِغاءَ الْفِتْنَةِ وَ ابْتِغاءَ تَأْويلِهِ وَ ما يَعْلَمُ تَأْويلَهُ اِلاَّ اللّه ُ وَ الرّاسِخُونَ فِى الْعِلْمِ»(2): «او خدايى است كه كتاب را بر تو نازل كرد كه از جمله آن آيات محكمات است كه آنها ام الكتاب هستند، و آياتى ديگر متشابهات هستند. كسانى كه در قلوب آنان انحراف است به خاطر فتنه گرى و بدست آوردن تأويل آن از متشابهات پيروى مى كنند؛ ولى تأويل آن را جز خدا و راسخان در علم نمى دانند»، و در همانجا آيه تدبر در قرآن را نيز بر مردم خواند كه «اَفَلا يَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ»(3): «آيا در قرآن تدبر نمى كنند»؟

ص: 59

«رضيت» يعنى غير غدير مقبول خدا نيست!

«رضيت» يعنى غير غدير مقبول خدا نيست!(1)

اينكه دين خدا يكى است يعنى غير آن پذيرفته نيست و دقيقا مفسر «رَضيتُ لَكُم» است، يعنى خدا به دين ديگرى راضى نيست. اين را آيه اى كه اثناى خطابه غدير نازل شد به خوبى بيان مى كند: «الْيَوْمَ اَكْمَلْتُ لَكُمْ دينَكُمْ وَ اَتمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتى وَ رَضيتُ لَكُمُ الاِْسْلامَ دينا»(2): «امروز دين شما را كامل كردم و نعمت خود را بر شما تمام نمودم و اسلام را به عنوان دين شما راضى شدم»؛ و آيه اى كه در اين خطبه تفسير شد مؤكد مى نمايد: «وَ مَنْ يَبْتَغِ غَيْرَ الاِْسْلامِ دينا فَلَنْ يُقْبَلَ مِنْهُ وَ هُوَ فِى الاْخِرَةِ مِنَ الْخاسِرينَ»(3): «هر كس دينى غير از اسلام طلب كند هرگز از او قبول نمى شود و در آخرت از زيانكاران است».

قرآن راه راست را بدون تفرقه مى خواهد

قرآن راه راست را بدون تفرقه مى خواهد(1)

خداوند براى معرفى صراط مستقيم بيش از آنچه بشر را كفايت مى كرده معرف در برابر او قرار داده، تا آنجا كه گويا راه جلوى چشم اوست و با اشاره «هذا» مى توان آن را نشان داد. با اين چراغ هدايت دليلى براى پيروى از راه هاى ديگر نمى ماند و عذرى براى تفرقه و چندگانگى در دين خدا پذيرفته نخواهد بود. به همين جهت است كه در خطابه غدير با استشهاد به اين آيه قرآن راه ولايت به مردم نشان داده شده و با اشاره «هذا» فرموده است: «وَ اَنَّ هذا صِراطى مُسْتَقيما فَاتَّبِعُوهُ وَ لا تَتَّبِعُوا السُبُلَ فَتَفَرَّقَ بِكُمْ عَنْ سَبيلِهِ»(2): «اين راه مستقيم من است، از آن پيروى كنيد و از راه هاى ديگر پيروى نكنيد كه شما را از راه خدا متفرق كند».

غدير بهشت دنيا و آخرت است

غدير بهشت دنيا و آخرت است(1)

آنان كه با ديدن غلبه ظاهرى سقيفه باز هم به آن پشت پا زدند و جز راه اهل بيت عليهم السلام هيچ دينى را نپذيرفتند، حقا لايق بهشتند تا روزهاى خوش خود را با امان از هر ترسى در جوار پروردگار آغاز كنند؛ چنان كه در خطبه غدير اين وعده قرآنى با اشاره به اين سه آيه مطرح شد: «ادْخُلُوا الْجَنَّةَ لا خَوْفٌ عَلَيْكُمْ وَ لا اَنْتُمْ تحْزَنُونَ»(2): «داخل بهشت شويد كه ترسى بر شما نيست و محزون نمى شويد»؛ و «ادْخُلُوها بِسَلامٍ آمِنينَ»(3): «با سلام و امنيت داخل آن شويد»؛ و «سَلامٌ عَلَيْكُمْ طِبْتُمْ فَادْخُلُوها خالِدينَ»(4): «سلام بر شما، پاكيزه شديد، پس براى هميشه داخل آن شويد».

بهشت و رضوان براى شيعيان غدير است

بهشت و رضوان براى شيعيان غدير است(1)

پيامبر صلى الله عليه و آله در غدير مى خواست به همه بفهماند كه بهشت و رضايت الهى فقط در انتظار شيعيان على عليه السلام است، و بدون ولايت هر عملى بى ارزش است. اين بود كه در مراسم غدير مؤمنين در اين آيه را به شيعيان على عليه السلام تفسير كرد: «وَعَدَ اللّه ُ الْمُؤْمِنينَ وَ الْمُؤْمِناتِ جَنّاتٍ تَجْرى مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ خالِدينَ فيها وَ مَساكِنَ طَيِّبَةً فى جَنّاتِ عَدْنٍ وَ رِضْوانٌ مِنَ اللّه ِ اَكْبَرُ ذلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظيمُ»(2): «خداوند به مردان و زنان مؤمن وعده كرده بهشت هايى را كه در آن نهرهايى جارى است و در آن هميشگى خواهند بود و مسكن هاى پاكيزه اى كه در بهشت هاى عدن است و رضايتى از سوى پروردگار كه بالاتر است. اين است رستگارى عظيم».

ملائكه به استقبال دوستان غدير مى آيند

ملائكه به استقبال دوستان غدير مى آيند(1)

منزلت يك اعتقاد را آن روز كه مردم براى حسابرسى جمع مى شوند مى توان فهميد. در حالى كه خلق اولين و آخرين خود را براى حساب آماده مى كنند و از عاقبت نامعلوم بر خود مى لرزند، ملائكه به پيشواز غديريان مى آيند و آنان را با سلام و درود وارد بهشت مى نمايند. اين وعده را پيامبر صلى الله عليه و آله از فراز منبر غدير با اشاره به اين آيه داد كه «لا يَحْزُنُهُمُ الْفَزَعُ الاَْكْبَرُ وَ تَتَلَقّاهُمُ الْمَلائِكَةُ هذا يَوْمُكُمُ الَّذى كُنْتُمْ تُوعَدُونَ»(2): «وحشت بزرگ آنان را محزون نمى كند. ملائكه آن را ملاقات مى كنند و مى گويند: اين آن روزى است كه وعده داده شديد».

با انتخاب خدا در غدير، بشر را چه حقى؟

با انتخاب خدا در غدير، بشر را چه حقى؟(1)

جايى كه خدا انتخاب كرده پر واضح است كه بشر حق انتخاب ندارد، و گرنه خدا انتخاب نمى كرد. اين اتمام حجتى است كه ريشه غدير را تشكيل مى دهد و خدا در قرآن آن را گوشزد مسلمانان فرموده كه «وَ رَبُّكَ يَخْلُقُ ما يَشاءُ وَ يَخْتارُ ما كانَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ»(2): «پروردگارت آنچه بخواهد خلق مى كند و انتخاب مى نمايد، براى مردم حق انتخاب و اختيارى نيست»؛ و براى قطع يك باره طمع ها مؤمنين را نام برده و از آنان سلب اختيار فرموده و سرپيچى از انتخاب خدا و رسول را گمراهى و ضلالت واضح به شمار آورده و فرموده است: «ما كانَ لِمُؤْمِنٍ وَ لا مُؤْمِنَةٍ اِذا قَضَى اللّه ُ وَ رَسُولُهُ اَمْرا اَنْ يَكُونَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ مِنْ اَمْرِهِمْ وَ مَنْ يَعْصِ اللّه َ وَ رَسُولَهُ فَقَدْ ضَلَّ ضَلالاً مُبينا»(3): «وقتى خدا و رسولش در مسئله اى حكم كنند براى هيچ زن و مرد مؤمنى حق اختيار نمى ماند، و هر كس عصيان خدا و رسول نمايد دچار گمراهى آشكارى شده است».

ص: 65

5. وظايف شيرين غديريان در قرآن

لذت انجام وظايف قرآنىِ غدير

همه مى دانيم كه اگر غديرى هست سقيفه اى در برابر آن قد علم كرده، و خوب مى فهميم كه غدير و سقيفه قابل جمع نيست.

اكنون تقواى اعتقادى به ما فرمان مى دهد كه بيعت با دست خدا را از خاطر پاك نكنيم و بر سر پيمانى كه بسته ايم پايدار و ثابت قدم بمانيم.

آن ميثاق فراموش نشدنى به ما مى گويد كه از وظايف غديرى خود هراس نداشته باشيم و در راه ابلاغ غدير صبر را در نظر داشته باشيم، و به موقع تصميم بگيريم و امروز را به فرداها نگذاريم و از مسخره ها نهراسيم.

غدير عزيز از ما مى خواهد كه در راه حفظ غدير از كمى افراد نترسيم و راه ها را بر دشمن ببنديم؛ و به نام قرآن همه را به غدير دعوت كنيم.

19 عنوان بخش حاضر، شيرين ترين وظايف غديريان را در قرآن نشان مى دهد، تا با تكيه بر كلام پروردگار به دفاع از غدير بپردازيم و از اين انجام وظيفه لذت ببريم.

ص: 69

اعتقاد به غدير و اعتقاد به سقيفه، چه تفاوتى؟

اعتقاد به غدير و اعتقاد به سقيفه، چه تفاوتى؟(1)

غدير چه مى گويد و سقيفه چه مى گويد؟ غدير جانشين پيامبر صلى الله عليه و آله را از طرف خدا مى داند و سقيفه به انتخاب مردم! دو مبناى فكرى كه بايد يكى را انتخاب كرد. بايد بدانيم كه اگر نزديك ترين كسان ما هم از اهالىِ سقيفه باشند نمى توانند غدير را بپذيرند. اين همان آيه قرآن است كه در متن خطبه غدير بدان استناد شده و مى فرمايد: «لا تَجِدُ قَوْما يُؤْمِنُونَ بِاللّه ِ وَ الْيَوْمِ الاْخِرِ يُوادُّونَ مَنْ حادَّ اللّه َ وَ رَسُولَهُ وَ لَوْ كانُوا آباءَهُمْ اَوْ اَبْناءَهُمْ اَوْ اِخْوانَهُمْ اَوْ عَشيرَتَهُمْ»(2): «نمى يابى قومى را كه ايمان به خدا و روز قيامت ايمان آورده باشند، و در عين حال با كسانى كه با خدا و رسولش ضديت دارند روى دوستى داشته باشند، اگر چه پدران شان يا فرزندان شان يا برادران شان يا فاميل شان باشند».

ص: 70

بيعت با دست خدا در غدير را نشكنيم

بيعت با دست خدا در غدير را نشكنيم(1)

بيعت با خدا تعبيرى است كه آخرين محكم كارى را درباره بيعت غدير به تصوير مى كشد. خداوند در اين برخورد حتى دست رحمت خود را به ميان مى آورد و يد اللّه را روى دست بيعت كنندگان قرار مى دهد. آنگاه به نتيجه گيرى مى پردازد: آنان كه چنين بيعتى را كه با خدا انجام گرفته بشكنند بر ضرر خود كار كرده اند و دست خود را براى روزى كه با خدا كار دارند خالى گذاشته اند، و آنان كه به عهد و پيمان خود وفادار بمانند خداوند اجر عظيمى به خاطر اين وفادارى به آنان عنايت خواهد كرد. اين ضمانت در يك آيه قرآن منعكس است كه عينا در خطبه غدير بدان استشهاد شده است: «اِنَّ الَّذينَ يُبايِعُونَكَ اِنَّما يُبايِعُونَ اللّه َ يَدُ اللّه ِ فَوْقَ اَيْديهِمْ فَمَنْ نَكَثَ فَاِنَّما يَنْكُثُ عَلى نَفْسِهِ وَ مَنْ اَوْفى بِما عاهَدَ عَلَيْهُ اللّه َ فَسَيُؤْتيهِ اَجْرا عَظيما»(2): «كسانى كه با تو بيعت مى كنند در واقع با خدا بيعت مى كنند. دست خداوند بر روى دست آنان است. پس هر كس بيعت را بشكند اين شكستن بر ضرر خود اوست، و هر كس به آنچه با خدا عهد بسته وفادار باشد خداوند به او اجر عظيمى عنايت خواهد كرد».

ص: 71

اطاعت و خشيت و تقوا و فلاح در غدير است

اطاعت و خشيت و تقوا و فلاح در غدير است(1)

پذيرفتن ولايت و صاحب اختيارى معصومين عليهم السلام، هم تسليم در برابر فرمان خدا و هم اطاعت از پيامبر صلى الله عليه و آله و هم ترس از عظمت پروردگار و هم بالاترين مظهر تقوا و هم رستگارى كامل عيار است. اشاره به يك آيه قرآن در خطابه غدير همه اين ثمرات غديرى را به ما خاطر نشان كرد كه «وَ مَنْ يُطِعِ اللّه َ وَ رَسُولَهُ وَ يَخْشَ اللّه َ وَ يَتَّقْهِ فَاُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ»(2): «هر كس خدا و رسولش را اطاعت كند و از خدا بترسد و تقواى خدا را در نظر داشته باشد، چنين كسانى رستگارانند».

از وظيفه غديرى خود هراس نداشته باشيم

از وظيفه غديرى خود هراس نداشته باشيم(1)

جاى تعجب آن است كه عده اى به جاى قدردانى از خدا و پيامبر صلى الله عليه و آله به خاطر غدير، انتظار گنج قارون و حضور ملائكه را داشتند. اگرچه سينه هر مؤمنى از شنيدن چنين برخوردى تنگ مى شود، ولى انجام وظيفه هيچگاه از ما ساقط نمى شود. اين را خدا در نزديكى غدير با نزول آيات قرآن اعلام كرد: «فَلَعَلَّكَ تارِكٌ بَعْضَ ما يُوحى اِلَيْكَ وَ ضائِقٌ بِهِ صَدْرُكَ اَنْ يَقُولُوا لَوْ لا اُنْزِلَ عَلَيْهِ كَنْزٌ اَوْ جاءَ مَعَهُ مَلَكٌ»(2): «شايد تو بخواهى ترك كنى بعضى از آنچه بر تو وحى شده و سينه ات از آن به تنگ آمده باشد كه بگويند: اى كاش گنجى بر او نازل مى شد يا ملائكه اى همراه او مى آمد».

پايدارى بر ولايت «قدم صدق» است

پايدارى بر ولايت «قدم صدق» است(1)

پايدارى بر ولاى اهل بيت عليهم السلام در حالى كه سقيفه تمام توان خود را براى نابودى آن به كار گرفته بشارتِ «قَدَم صِدق» در آخرت را به دنبال دارد. آن روز كه قدم هاى بسيارى خواهد لغزيد سربلندى در پيشگاه پروردگار خواسته اى است كه با هيچ قدرتى قابل به دست آمدن نيست، مگر آنكه ولاى على عليه السلام را به درگاه الهى تقديم كنيم. اين است كه در دعاهاى غدير قدم صدق در قيامت را از خدا مى خواهيم و به اين آيه اشاره داريم كه مى خوانيم: «وَ بَشِّرِ الَّذينَ آمَنُوا اَنَّ لَهُمْ قَدَمَ صِدْقٍ عِنْدَ رَبِّهِمْ»(2): «بشارت ده آنان را كه ايمان آوردند كه براى آنان قدم پابرجايى نزد پروردگارشان است».

انتخاب الهى غدير آخرين امتحان انسان هاست

انتخاب الهى غدير آخرين امتحان انسان هاست(1)

غدير در يك نگاه مطرح كردن امتحان نهايىِ امت بود، كه بايد نشان دهند آيا هنوز در فكر انتخاب كسى غير از منتصب خدا و رسولش هستند يا خواسته خدا را بر هر انتخابى مقدم مى دارند؟ اين تابلو در آغاز سفر از مدينه به سوى مكه بر سَر دَرِ غدير زده شد تا همه بدانند به كجا و تا كجا مى روند و خدا تا پاسخ اين سؤال را نگيرد هيچ بنده اى را رها نخواهد كرد. در اين باره در مدينه اين آيه نازل شد: «اَمْ حَسِبْتُمْ اَنْ تُتْرَكُوا وَ لَمّا يَعْلَمِ اللّه ُ الَّذينَ جاهَدُوا مِنكُمْ وَ لَمْ يَتَّخِذُوا مِنْ دُونِ اللّه ِ وَ لا رَسُولِهِ وَ لاَ الْمُؤْمِنينَ وَليجَةً»(2): «آيا گمان كرده ايد كه به حال خود رها مى شويد در حالى كه هنوز خدا جهاد كنندگان از شما را بايد بشناسد كه جز خدا و رسول و مؤمنين را صاحب اسرار خود قرار نمى دهند»؛ و بعد از اعمال حج به عنوان آغاز سفر غدير و اعلام آمادگى براى امتحان الهى اعلام گرديد: «اَحَسِبَ النّاسُ اَنْ يُتْرَكُوا اَنْ يَقُولُوا آمَنّا وَ هُمْ لايُفْتَنُونَ»(3): «آيا مردم گمان كرده اند كه رها مى شوند با همين كه بگويند ايمان آورديم در حالى كه امتحان نشوند»؟

ص: 75

ولايت وديعه نباشد، دائمى باشد!

ولايت وديعه نباشد، دائمى باشد!(1)

آيا با آن اعلان بلندِ ولايت در غدير، باز هم پس از رحلت پيامبر صلى الله عليه و آله احتمال ارتداد مردم وجود داشت؟ آيه قرآن چنين مى گويد و آن را تعجب آور نمى داند، چرا كه بعد از پيامبران گذشته هم چنين مسئله اى اتفاق افتاده است. بنابر اين بايد درباره همه - به خصوص صحابه - اين مطلب را فراموش نكرد كه امكان گمراهى بعد از هدايت وجود دارد؛ و بنابراين بايد از خدا بخواهيم قدم هاى ما را در اعتقادمان ثابت بدارد و ايمان ما را مستقر در قلوب قرار دهد و مستودع و موقت قرار ندهد، و نگذارد كافران بر ما غلبه كنند. اين است كه در خطابه غدير اين آيه مطرح شده است: «وَ ما مُحَمَّدٌ اِلاّ رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ الرُّسُلُ اَ فَاِنْ ماتَ اَوْ قُتِلَ انْقَلَبْتُمْ عَلى اَعْقابِكُمْ وَ مَنْ يَنْقَلِبْ عَلى عَقِبَيْهِ فَلَنْ يَضُرَّ اللّه َ شَيْئا وَ سَيَجْزِى اللّه ُ الشّاكِرينَ»(2): «محمد صلى الله عليه و آله نيست مگر رسولى كه قبل از او پيامبرانى بوده اند. آيا اگر بميرد يا كشته شود به گذشته باز مى گرديد؟ ولى به خدا ضررى نمى رساند و خداوند سپاسگزاران را جزا مى دهد».

ص: 76

ثبات قدم در راه غدير بخواهيم

ثبات قدم در راه غدير بخواهيم(1)

در دعاهاى غدير با اقرار به آيه «اَ فَاِنْ ماتَ اَوْ قُتِلَ انْقَلَبْتُمْ عَلى اَعْقابِكُمْ؟»(2): «آيا اگر بميرد يا كشته شود به گذشته باز مى گرديد؟» و با اذعان به آيه «وَ هُوَ الَّذى اَنْشَأَكُمْ مِنْ نَفْسٍ واحِدَةٍ فَمُسْتَقَرٌّ وَ مُسْتَوْدَعٌ»(3): «اوست كه شما را از يك نفر به وجود آورده يا مستقر خواهد بود يا به امانت سپرده شده»؛ ملتمسانه مى گوييم: «رَبَّنا لاتُزِغْ قُلُوبَنا بَعْدَ اِذْ هَدَيْتَنا ...»(4): «پروردگارا، بعد از آنكه ما را هدايت كردى قلوب ما را منحرف مگردان و از پيشگاه خود به ما رحمتى عنايت كن، كه تو بخشاينده هستى»؛ و آنگاه مى خوانيم: «و ثَبِّتْ اَقْدامَنا وَ انْصُرْنا عَلَى الْقَوْمِ الْكافِرينَ»(5): «قدم هاى ما را ثابت بدار و بر قوم كافر نصرت عنايت فرما».

بايد حقيقتِ ولايت خود را نشان دهد

بايد حقيقتِ ولايت خود را نشان دهد(1)

اتمام حجت الهى درباره ولايت تا آنجا پيش خواهد رفت كه خبيث و طيب از يكديگر جدا شوند، و بدون آنكه خداوند آنان را نشان دهد با گفتار و اعمالشان خود را معرفى كنند و اقرار نامه خود را امضا نمايند. اين يك سنت الهى است كه در خطابه غدير براى اشاره به آينده غدير مطرح شده است: «ما كانَ اللّه ُ لِيَذَرَ الْمُؤْمِنينَ عَلى ما اَنْتُمْ عَلَيْهِ حَتّى يَميزَ الْخَبيثَ مِنَ الطَّيِّبِ وَ ما كانَ اللّه ُ لِيُطْلِعَكُمْ عَلَى الْغَيْبِ»(2): «خداوند مؤمنين را به حال خود رها نخواهد كرد تا آنكه خبيث را از پاكيزه جدا كند، و خداوند شما را بر غيب مطلع نمى كند».

مسخره كنندگان نمى توانند مانع راه غدير شوند

مسخره كنندگان نمى توانند مانع راه غدير شوند(1)

يك شيعه بايد بداند كه باورهايش مورد استهزاى عده اى و انكار عده اى ديگر قرار خواهد گرفت، و نبايد از اين همه وحشت داشته باشد. ما بايد با پشتوانه الهى به كار خود ادامه دهيم؛ چون از امرى عظيم سخن مى گوييم كه خود پيامبر صلى الله عليه و آله نيز هنگام ابلاغِ آن مورد استهزا و انكار قرار گرفت. آن روز خداوند با دستورِ «بَلِّغْ» (ابلاغ كن) و «فَاصْدَعْ» (به انجام رسان) و با ضمانتِ «يَعْصِمُكَ» (خدا تو را حفظ مى كند) و «كَفَيْناكَ» (خدا تو را كفايت مى كند)، به او دستور ادامه راه و بى توجهى به حركات دشمنان را داد، چنانكه اين دو آيه در نزديك ترين مرحله به غدير نازل شد: «فَاصْدَعْ بِما تُؤْمَرُ وَ اَعْرِضْ عَنِ الْمُشْرِكينَ، اِنّا كَفَيْناكَ الْمُسْتَهْزِئينَ»(2): «آنچه به تو دستور داده شده انجام ده و از مشركين رويگردان باش. ما تو را از شر مسخره كنندگان كفايت مى كنيم». دقيقا به همين جهت نيز نگرانى را از قلب پيامبرش مى زدايد و او را از تأسف به حال منكرين ولايت باز مى دارد، آنجا كه به او مى فرمايد: «فَلَعَلَّكَ باخِعٌ نَفْسَكَ عَلى آثارِهِمْ اِنْ لَمْ يُؤْمِنُوا بِهذَا الْحَديثِ اَسَفا»(3): «گويى تو مى خواهى در اثر اعمال آنان خود را از تأسف و غم و اندوه هلاك كنى، اگر به اين گفتار ايمان نياورند».

ص: 79

غديريان از كمى افراد وحشت ندارند

غديريان از كمى افراد وحشت ندارند(1)

هميشه تاريخ نشان داده كه مؤمنين در اقليت اند و نبايد به خاطر اين قلت ترديد به دل راه دهند يا از وظيفه خود هراسناك شوند. غدير و ولايت نيز از اين كلى مستثنى نيست چنان كه در دعاهاى غدير با اشاره به آيه قرآن به اين مطلب تصريح شده است كه «وَ ما آمَنَ مَعَهُ اِلاّ قَليلٌ»(2): «جز عده كمى همراه او ايمان نياوردند»، همان گونه كه در خطبه غدير به نفى اكثريت تصريح شده و به اين آيه قرآن اشاره شده كه «وَ لَقَدْ ضَلَّ قَبْلَهُمْ اَكْثَرُ الاَْوَّلينَ»(3): «قبل از آنان اكثريت پيشينيان گمراه شدند».

راه هر شبهه اى درباره غدير بسته است

راه هر شبهه اى درباره غدير بسته است(1)

خداوند متعال با آن همه لطفى كه درباره محبوب ترين خلقش حضرت محمد مصطفى صلى الله عليه و آله دارد و با مقام عظيمى كه به او عنايت فرموده و او را از هر گونه اشتباهى مُبرّى ساخته است، با اين همه براى آنكه دهان شبهه افكنان را به طور كامل بسته باشد، درباره عزيزترين مخلوقاتش سنگين ترين وزنه سخن را در ترازو گذاشته و مى فرمايد: اگر كوچك ترين سخن ناگفته اى به خدا نسبت داده شود رگ حيات او را قطع مى كنيم!! اين مطلب آنجا نازل مى شود كه عده اى با شبهه پراكنى مى خواهند نسبت غدير را به خداوند مورد تشكيك قرار دهند و خدا در پاسخ آنان مى فرمايد: «تَنْزيلٌ مِنْ رَبِّ الْعالَمينَ، وَ لَوْ تَقَوَّلَ عَلَيْنا بَعْضَ الاَْقاويلِ، لاََخَذْنا مِنْهُ بِالْيَمينِ، ثمَّ لَقَطَعْنا مِنْهُ الْوَتينَ»(2): «نازل شده از پروردگار عالم است. اگر بعضى گفته ها را به ناحق به ما نسبت دهد دست راست او را مى گيريم و سپس رگ گردن او را قطع مى كنيم».

ص: 81

با قرآن همه را به غدير دعوت مى كنيم

با قرآن همه را به غدير دعوت مى كنيم(1)

راه روشن غدير آن قدر واضح است كه به راحتى مى توان بدان اشاره كرد، و آن قدر مطمئن است كه با بصيرت كامل مى توان آن را ضابطه دعوت به سوى خداوند قرار داد. اين بدان جهت است كه ولايت ادامه راه توحيد است و از هر گونه شرك و كفرى بيزار است. اين شعارى است كه در دعاها و زيارات غدير با اقتباس از اين آيه قرآن اعلام شده است: «قُلْ هذِهِ سَبيلى اَدْعُو اِلَى اللّه ِ

عَلى بَصيرَةٍ اَنَا وَ مَنِ اتَّبَعَنى وَ سُبْحانَ اللّه ِ وَ ما اَنَا مِنَ الْمُشْرِكينَ»(2): «بگو اين راه من است كه با بصيرت به سوى خدا دعوت مى كنم: من و آنان كه پيروان من اند. خدا منزه است و من از مشركين نيستم».

ص: 82

6. تهديد شديد به دشمنان غدير در قرآن

اخطارهاى قرآنى به شياطين ضد غدير

اگر به دشمنان غدير اخطار مى كنيم، اين بر گرفته از متن قرآن است كه آنان را تهديد كرده و به آنان هشدار داده است.

اكنون زمان آن گذشته كه گول نفاق را بخوريم، و هيچ كس نمى تواند حقايق غدير را كتمان كند. زمان آن فرارسيده كه آغاز گران اختلاف در امت محمد صلى الله عليه و آله به همه معرفى شوند.

دشمنان حسود و كينه توز و منافقِ غدير، با همفكرى شوم خود، رهبرانى را به جاى امامان غدير بر مردم تحميل كردند كه ادامه آن بنيان هايى چون قتلگاه كربلا را بر جاى گذاشت.

اگر آنان در آن روزگار ابليس را يارى دادند، تا امروز نيز وسوسه گران در ولايت غدير همچنان آب در آسياب شيطان مى ريزند و گمانه هاى او را به عمل مى رسانند.

20 عنوان بخش حاضر، تهديدهاى الهى در قرآن نسبت به دشمنان غدير را بر سر آنان بلند كرده، تا جايگاه عظيم غدير را در فرهنگستان خدايى به همه بنماياند.

ص: 85

آنان كه غدير را ديدند انكارشان پذيرفته نيست

آنان كه غدير را ديدند انكارشان پذيرفته نيست(1)

خدا پس از اتمام حجت و اقرارِ كسى به نبوت و ايمان به آنچه نبى آورده، ديگر كفر و انكار او را نمى پذيرد و اصلاً چنين كسى را قابل هدايت نمى داند؛ تا آنجا كه آنان را مستحق لعنت و عذاب دائمى بدون تخفيف مى داند. در خطابه غدير منكرين ولايت مصداق اين آيه معرفى شدند كه مى فرمايد: «كَيْفَ يَهْدِى اللّه ُ قَوْما كَفَرُوا بَعْدَ ايمانِهِمْ وَ شَهِدُوا اَنَّ الرَّسُولَ حَقٌّ وَ جاءَهُمُ الْبَيِّناتُ وَ اللّه ُ لا يَهْدِى الْقَوْمَ الظّالِمينَ. اُولئِكَ جَزاؤُهُمْ اَنَّ عَلَيْهِمْ لَعْنَةَ اللّه ِ وَ الْمَلائِكَةِ وَ النّاسِ اَجْمَعينَ. خالِدينَ فيها لايُخَفَّفُ عَنْهُمُ الْعَذابُ وَ لا هُمْ يُنْظَرُونَ»(2): «چگونه خدا هدايت مى كند قومى را كه بعد از ايمانشان كافر شدند و شهادت دادند كه پيامبر بر حق است و براى آنان بينات آمد، و خداوند قوم ظالم را هدايت نمى كند. آنان كسانى هستند كه جزايشان اين است كه بر آنان لعنت خدا و ملائكه و همه مردم است، و براى هميشه در آن خواهند بود و عذاب آنان تخفيف داده نمى شود و مهلت داده نمى شوند».

ص: 86

بعد از غدير گول نفاق را نمى خوريم

بعد از غدير گول نفاق را نمى خوريم(1)

نفاقِ دشمنان اهل بيت عليهم السلام مرضى است كه روز به روز در وجود آنان اوج مى گيرد و آثار آن بيش از پيش نمايان مى گردد. بنابراين اگر منافق بودن كسانى مسلم شد به هيچ وجه نبايد ظاهر سازى هاى آنان را باور كرد. در واقع آنان مردم را سفيه مى پندارند و به مسخره گرفته اند، پس ما نبايد بگذاريم پندار آنان تحقق پيدا كند. اين را از آيه تفسير شده در غدير آموخته ايم كه در معرفى منافقين مى فرمايد: «وَ اِذا قيلَ لَهُمْ آمِنُوا كَما آمَنَ النّاسُ قالُوا اَنُؤْمِنُ كَما آمَنَ السُفَهاءُ اَلا اِنَّهُمْ هُمُ السُفَهاءُ وَ لكِنْ لا يَعْلَمُونَ. وَ اِذا لَقُوا الَّذينَ آمَنُوا قالُوا آمَنّا وَ اِذا خَلَوْا اِلى شَياطينِهِمْ قالُوا اِنّا مَعَكُمْ اِنَّما نَحْنُ مُسْتَهْزِءُونَ. اللّه ُ يَسْتَهْزِئُ بِهِمْ وَ يَمُدُّهُمْ فى طُغْيانِهِمْ يَعْمَهُونَ»(2): «آنگاه كه به آنان گفته مى شود در زمين فساد نكنيد مى گويند ما اصلاح كننده ايم. بدانيد كه آنان فسادگر هستند ولى نمى فهمند. وقتى به آنان گفته مى شود ايمان بياوريد همان گونه كه مردم ايمان آورده اند مى گويند: آيا ايمان بياوريم همان گونه كه سفيهان ايمان آورده اند!؟ بدانيد كه آنان سفيهانند ولى نمى دانند. هر گاه كه ايمان آورندگان را ملاقت مى كنند مى گويند ايمان آورده ايم، و آنگاه كه با شياطين خود خلوت مى كنند مى گويند ما با شما هستيم، ما مسخره مى كرديم. خدا آنان را مسخره مى كند و آنان را مهلت مى دهد كه در طغيان خود كوردل بمانند».

ص: 87

كتمان حقايق اهرمى بر ضد غدير است

كتمان حقايق اهرمى بر ضد غدير است(1)

كتمان حقايق غدير و ولايت اهرمى بود كه سقيفه و پيروانش در طول تاريخ با استفاده از آن كارهاى خود را پيش بردند، و ظلم عظيمى از اين طريق به بشريت روا داشتند كه آنچه را شاهد بودند كتمان كردند و نسل ها را به اشتباه انداختند. در غدير اين حقيقت به صراحت اعلام شد كه «وَ مَنْ اَظْلَمُ مِمَّنْ كَتَمَ شَهادَةً عِنْدَهُ مِنَ اللّه ِ»(2): «چه كسى ظالم تر است از كسى كه شهادتى از خداوند نزد او كتمان شود»؟

دشمنان حسود غدير آرزوى محال داشتند

دشمنان حسود غدير آرزوى محال داشتند(1)

خداوند براى امامان معصوم عليهم السلام درياى علم را با عظمت آميخته، و اين گونه فضيلتى به ايشان عنايت فرموده كه هيچ كس را قدرت دست يافتن به آن نيست؛ و همين عجز است كه حسدها را بر مى انگيزد. درباره دشمنان غدير به اين نكته قرآنى اشاره شده كه «اَمْ يَحْسُدُونَ النّاسَ عَلى ما آتاهُمُ اللّه ُ مِنْ فَضْلِهِ فَقَدْ آتَيْنا آلَ اِبْراهيمَ الْكِتابَ وَ الْحِكْمَةَ وَ آتَيْناهُمْ مُلْكا عَظيما»(2): «بر مردم حسد مى برند نسبت به آنچه خداوند از فضل خويش به آنان عطا كرده است. ما به آل ابراهيم كتاب و حكمت داديم و به آنان مُلك عظيم عنايت كرديم».

سقيفه اختيارات غدير را به دست گرفت

سقيفه اختيارات غدير را به دست گرفت(1)

آنان كه مردم را از راه ولايت منحرف و گمراه كردند ولايت خود را به جاى ولايت معصومين عليهم السلام به مردم قبولاندند و به راحتى آنان را مورد امر و نهى قرار دادند و به اطاعت خود وا داشتند. در دعاهاى روز غدير از شر چنين شياطينى به خدا پناه برده شده كه در قرآن نقل قول آنان شده است: «وَ لاَُضِلَّنَّهُمْ وَ لاَمُرَنَّهُمْ فَلَيُبَتِكُنَّ آذانَ الاَْنْعامِ وَ لاَمُرَنَّهُمْ فَلَيُغَيِّرُنَّ خَلْقَ اللّه ِ وَ مَنْ يَتَّخِذِ الشَّيْطانَ وَلِيّا مِنْ دُونِ اللّه ِ فَقَدْ خَسِرَ خُسْرانا مُبينا. يَعِدُهُمْ وَ يُمَنّيهِمْ وَ ما يَعِدُهُمُ الشَّيْطانُ اِلاّ غُرُورا»(2): «آنان را گمراه نموده به آنان دستور خواهم داد تا گوش چهار پايان را به علامت جاهليت براى بت ها بِبُرند، و به آنان دستور خواهم داد كه خلق خدا را تغيير دهند، و هر كس شيطان را ولى خود حساب كند و خدا را كنار بگذارد خسارت روشنى كرده است. شيطان به آنان وعده مى دهد و آنان را اميدوار مى كند، ولى شيطان جز مغرور كردن چيزى به آنان وعده نمى دهد».

ص: 90

دشمنان غدير كينه اسلام را بر دل داشتند!

دشمنان غدير كينه اسلام را بر دل داشتند!(1)

دشمنان ولايت كسانى را رازدار اسلام قرار دادند كه هيچ اعتقادى به دين نداشتند و دلسوزى براى دين برايشان مفهومى نداشت. آنان با آنكه عناد خود را در سينه پنهان كرده بودند، از برخورد و گفتارشان كينه و دشمنى قابل تشخيص بود. قبل از حركت به سوى غدير نازل شدن اين آيه هشدار لازم را به همه معتقدان ولايت داد كه «يا اَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا لاتَتَّخِذُوا بِطانَةً مِنْ دُونِكُمْ لايَأْلُونَكُمْ خَبالاً وَدُّوا ما عَنِتُّمْ قَدْ بَدَتِ الْبَغْضاءُ مِنْ اَفْواهِهِمْ وَ ما تُخْفى صُدُورُهُمْ اَكْبَرُ»(2): «اى كسانى كه ايمان آورده ايد كسانى را كه از شما نيستند صاحب سِرِّ خود انتخاب نكنيد كه آنان در مقابله با شما از هيچ اقدامى كوتاهى نمى كنند. آنان دوست دارند آنچه شما را در رنج و سختى قرار دهد. دشمنى از دهانشان آشكار شده و آنچه سينه هاى آنان مخفى مى كند بالاتر است».(3)

نقشه ضد غدير همفكرى نفاق بود

نقشه ضد غدير همفكرى نفاق بود(1)

اصحاب صحيفه - مخفى از مردم - نه تنها صحيفه غصب خلافت را تدوين كردند، بلكه آن را با صحيفه دوم به عنوان اساسنامه اسلام جا زدند، و چنين شد كه تا امروز دستور العمل اكثريتى از مسلمانان قرار گرفت. بايد اذعان داشت چنين نقشه عظيمى هرگز توسط يك نفر انجام نشده و افكار منافق صفتى با يكديگر همفكرى كرده اند تا اين فتنه عظيم را برانگيخته اند. قرآن در همان روزهاى غدير اين حقيقت را خاطر نشان كرده است كه «يَسْتَخْفُونَ مِنَ النّاسِ وَ لايَسْتَخْفُونَ مِنَ اللّه ِ وَ هُوَ مَعَهُمْ اِذْ يُبَيِّتُونَ ما لا يَرْضى مِنَ الْقَوْلِ»(2): «از مردم مى ترسند ولى از خدا نمى ترسند، و خدا همراه آنان است هنگامى كه شبانه توطئه مى كنند گفتارى را كه خدا بدان راضى نيست».

هشدار درباره دشمنان غدير را فراموش نكنيم

هشدار درباره دشمنان غدير را فراموش نكنيم(1)

قرآن دو هشدار درباره اصحاب صحيفه به ما داده كه در روز نوشتن صحيفه آن را بر پيامبرش نازل كرده است: يكى اينكه خود مى نويسند و به خدا نسبت مى دهند: «فَوَيْلٌ لِلَّذينَ يَكْتُبُونَ الْكِتابَ بِأَيْديهِمْ ثُمَّ يَقُولُونَ هذا مِنْ عِندِ اللّه ِ لِيَشتَرُوا بِهِ ثَمَنا قَليلاً فَوَيْلٌ لَهُمْ مِمّا كَتَبَتْ اَيْديهِمْ وَ وَيْلٌ لَهُمْ مِمّا يَكْسِبُونَ»(2): «واى بر كسانى كه كتاب را به دست خود مى نويسند، سپس مى گويند اين از طرف خداست تا در مقابل آن پول كمى بگيرند. واى بر آنان از آنچه دستان شان مى نويسد و واى بر آنان از آنچه كسب مى كنند».

هشدار ديگر اينكه نويسندگان صحيفه ملعونه شياطين اند و كلمات را آرايش مى دهند: آنجا كه مى فرمايد: «وَ كذلِكَ جَعَلْنا لِكُلِّ نَبِىٍّ عَدُوّا شَياطينَ الاِْنْسِ وَ الْجِنِّ يُوحى بَعْضُهُمْ اِلى بَعْضٍ زُخْرُفَ الْقَوْلِ غُرُورا»(3): «اين گونه است كه براى هر پيامبرى دشمنى از انس و جن قرار مى دهيم كه به يكديگر سخنان زينت شده را از روى غرور الهام مى كنند».

ص: 93

چشم ديدن امام غدير را نداشتند

چشم ديدن امام غدير را نداشتند(1)

على عليه السلام آن قدر به پيامبر صلى الله عليه و آله نزديك بود كه در هر صبح شام با آن حضرت خلوتى داشت، و اين بر ديگران گران مى آمد تا جايى كه نسبت پيامبر و على عليهماالسلام را «سرا پا همه گوش» نام نهادند! در حالى كه منافقين از يك ارتباط الهى رنج مى بردند خداوند با آيه مباهله نسبت بين آن دو بزرگوار را جان و نفس يكديگر اعلام كرد. در خطابه غدير پيامبر صلى الله عليه و آله رسما اين بى تحملى آنان را با قرائت آيه قرآن اعلام كرد كه مى فرمايد: «وَ مِنْهُمُ الَّذينَ يُؤْذُونَ النَّبِىَّ وَ يَقُولُونَ هُوَ اُذُنٌ قُلْ اُذُنُ خَيرٍ لَكُمْ يُؤْمِنُ بِاللّه ِ وَ يُؤْمِنُ لِلْمُؤْمِنينَ وَ رَحْمَةٌ لِلَّذينَ آمَنُوا مِنْكُمْ وَ الَّذينَ يُؤْذُونَ رَسُولَ اللّه ِ لَهُمْ عَذابٌ اَليمٌ»(2): «از آنان كسانى هستند كه پيامبر صلى الله عليه و آله را اذيت مى كنند و مى گويند او «اذن» (گوش فرا دهنده) است. بگو: گوش است بر ضد كسانى كه گمان مى كنند او «اذن» است و براى شما خير است. به خدا ايمان مى آورد و در مقابل مؤمنين تواضع و احترام مى نمايد، و براى كسانى از شما كه ايمان آورده اند رحمت است، و براى كسانى كه پيامبر صلى الله عليه و آله را اذيت مى كنند عذاب دردناك است».

ص: 94

امتى كه در پى رهبران غير الهى رفت

امتى كه در پى رهبران غير الهى رفت(1)

براى يك امت بسيار مهم است كه پيامبرش نسبت به آمدن امامان دعوت كننده به آتش به آنان هشدار دهد. اين بدان معناست كه آينده اى وحشتناك در انتظار مسلمانان است و گذشته از شيطان و نفس اماره و نيروهاى ظاهرىِ كفر، رهبران آتش رسما امور را به دست خواهند گرفت و مردم را علنا به سوى جهنم فرا خواهند خواند. اگر راه پيامبر صلى الله عليه و آله راه بهشت است آيا مخالفان غدير جز خلاف آن حضرت راه ديگرى رفتند؟ اين هشدار نبوى در متن خطبه با اشاره به اين آيه قرآن بود كه مى فرمايد: «وَ جَعَلْناهُمْ اَئِمَّةً يَدْعُونَ اِلى النّارِ»: «آنان را امامانى قرار داديم كه به آتش دعوت مى كنند»؛ و با اين عاقبت شوم معرفى شدند كه «وَ يَوْمَ الْقِيامَةِ لا يُنصرُونَ»: «و در روز قيامت يارى نمى شوند». آنگاه قبل از آمدنشان به همه اعلام شد كه «وَ اَتْبَعْناهُمْ فى هذِهِ الدُّنْيا لَعْنَةً»: «در اين دنيا پشت سر آنان لعنت مى فرستيم»؛ و به دنبال آن اعلام گرديد: «وَ يَوْمَ الْقِيامَةِ هُمْ مِنَ الْمَقْبُوحينَ»(2): «روز قيامت از نكوهش شدگان خواهند بود».

ص: 95

ابليس را بر ضد غدير يارى ندهيم

ابليس را بر ضد غدير يارى ندهيم(1)

خدايا، ما را از كسانى قرار مده كه شيطان را خشنود مى كنند. او از اينكه بتواند گمان خود را به مرحله عمل برساند شادى مى كند و از انباشته شدن جهنم لذت مى برد. غديريان با قرار گرفتن در سايه غدير توانسته اند شيطان را غصه دار كنند، همان گونه كه منكرين غدير با گام برداشتن بر ضد غدير توانسته اند خنده تمسخر آميز شيطان را نسبت به دين خدا و رسولان خدايى بيشتر نمايند. اين اخطار را ما در غدير دريافت كرده ايم كه منافقين با وعده هايى كه به ابليس داده اند، در يك آيه قرآن به تصوير كشيده شده اند آنجا كه فرموده: «وَ لَقَدْ صَدَّقَ عَلَيهِمْ

اِبْليسُ ظَنَّهُ فَاتَّبَعُوهُ اِلاّ فَريقا مِنَ الْمُؤْمِنينَ»(2): «ابليس گمان خود را به باور آنان رسانيد و جز گروهى از مؤمنين از آنان پيروى كردند». آن روز نوبت حسرت آنان است كه در كنار منتخبين خدا اين گونه دنيا و آخرت خود را باختند و اين گفته براى آنان باقى خواهد ماند كه «يا حَسْرَتا عَلى ما فَرَّطْتُ فى جَنْبِ اللّه ِ»(3): «اى حسرت بر آنچه درباره جنب خدا تفريط و كوتاهى كردم».

ص: 96

صحيفه ضد غدير بود كه كربلا را رقم زد

صحيفه ضد غدير بود كه كربلا را رقم زد(1)

شكى نيست كه با نوشتن صحيفه ملعونه، ماجراى احراق بيت تا واقعه كربلا يك جا رقم خورد. مهم اين است كه خداوند در برابر آنان اراده اى دارد و از همه اسرار آنان خبردار است، و نوشته هاى آنان را ثبت فرموده و اين را در متن قرآنش اعلام مى فرمايد: «اَمْ اَبْرَمُوا اَمْرا فَاِنّا مُبْرِمُونَ، اَمْ يَحْسَبُونَ اَنّا لا نَسْمَعُ سِرَّهُمْ وَ نَجْواهُم بَلى وَ رُسُلُنا لَدَيْهِمْ يَكْتُبُونَ»(2): «آيا مسئله اى را محكم مى كنند؟ پس ما هم محكم مى نماييم يا گمان مى كنند ما سِرّ و نجواي شان را نمى شنويم؟ بلى، حتى فرستادگان ما نزد آنان مشغول نوشتن هستند»؛ و براى اطمينان خاطر آنان از اين ثبت اسناد ضد غدير مى فرمايد: «ما يَكُونُ مِنْ نَجْوى ثَلاثَةٍ اِلاّ هُوَ رابِعُهُمْ وَ لا خَمْسَةٍ اِلاّ هُوَ سادِسُهُمْ وَ لا اَدْنى مِنْ ذلِكَ وَ لا اَكْثَرَ اِلاّ هُوَ مَعَهُمْ اَيْنَ ما كانُوا ثمَّ يُنَبِّئُهُمْ بِما عَمِلُوا يَوْمَ الْقِيامَةِ»(3): «هيچ نجواى سه نفرى نمى شود مگر آنكه خدا چهارمى آنان است، و هيچ نجواى پنج نفرى نمى شود مگر آنكه خدا ششمى آنان است و كمتر و بيشتر از اين عدد نجوايى اتفاق نمى افتد مگر آنها هر كجا باشند خدا همراه آنان است، سپس روز قيامت آنان را به آنچه انجام داده اند خبر مى دهد».

ص: 97

انكار غدير جلو افتادن از خدا و رسول است

انكار غدير جلو افتادن از خدا و رسول است(1)

چرا و چگونه به خود جرئت مى دهند از خدا و رسول جلوتر بيفتند و با آنكه مى بينند در غدير همه چيز تعيين شده باز مسئله شورى و تعيين خليفه را مطرح كنند؟ اين كارها هيچ معنايى جز كنار زدن خدا و رسولش، بلكه گام برداشتن جلوتر از صاحب شريعت ندارد. ما اگر بر سر غدير ايستاده ايم به خاطر آن است كه هيچگاه به خود اجازه نمى دهيم حتى يك قدم از آنچه خالق ما دستور داده قدم پيشتر بگذاريم، چرا كه او را دلسوزتر از خودمان نسبت به خودمان مى دانيم. اين همان اتمام حجتى بود كه بلال در برابر اهل سقيفه مطرح كرد و به اين آيه استدلال كرد: «يا اَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا لا تُقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَىِ اللّه ِ وَ رَسُولِهِ»(2): «اى كسانى كه ايمان آورده ايد، از خدا و رسولش جلوتر نرويد».

ص: 98

افشا كنندگان اسرار اسلام را بشناسيم

افشا كنندگان اسرار اسلام را بشناسيم(1)

ما بايد از خود بپرسيم: اين كدامين رازى بود كه پيامبر صلى الله عليه و آله با همسرش در ميان گذاشت و او آن را افشا كرد؟ و بايد تعجب كنيم هنگامى كه بدانيم آن سِرّ درباره ولايت على عليه السلام بوده و افشاى آن در چنان موقعيتى چه فتنه هايى را به دنبال داشته است. آنگاه خواهيم دانست كه عايشه چه نقشى براى سقيفه ايفا كرده و چه مسائلى از اين راز نگاه نداشتن او متوجه اسلام شده است.

ص: 99

وسوسه گران در ولايت هميشه هستند

وسوسه گران در ولايت هميشه هستند(1)

از شاخص ترين خصلت هاى اهل سقيفه ايجاد شك و شبهه در قلوب اهل ايمان است. اين ترفند را پيروان آنان تا قرن ها پس از بنيان گذارانشان ادامه داده و مى دهند؛ و اين گونه حقيقت غدير را با وسوسه هاى شيطانى پشت زنگارهاى بى ريشه شبهات قرار مى دهند. بايد به خدا پناه بريم از شرِّ وسواس هاى خناسى كه تا قيامت وجود خواهند داشت و دست از دسيسه هاى خود بر نخواهند داشت. در غدير كه اين توطئه ها آغاز شد آيه هم به همانان تفسير شد كه «قُلْ اَعُوذُ بِرَبِّ النّاسِ، مَلِكِ النّاسِ، اِلهِ النّاسِ، مِنْ شَرِّ الْوَسْواسِ الْخَنّاسِ، الَّذى يُوَسْوِسُ فى صُدُورِ النّاسِ، مِنَ الْجِنَّةِ وَ النّاسِ»(2): «بگو: به پروردگار مردم پناه مى برم، به پادشاه مردم،به خداى مردم، از شر وسوسه كننده منقبض شونده از ذكر خدا، كه در سينه هاى مردم وسوسه مى كند چه از جن باشد و چه از انسان ها».

ص: 100

آن كه ضديت با ولايت را در غدير نشان داد

آن كه ضديت با ولايت را در غدير نشان داد(1)

انعكاس يك حركت ضد غدير در متن قرآن حاكى از اهميت فوق العاده آن است و براى شناخت شخصى چون معاويه كافى است. معاويه در غدير با تكبر به مسخره غدير مى پردازد، و بلا فاصله خداوند تكبر او را و پشت كردن او به خدا و رسول را در ظريف ترين عبارات منعكس مى فرمايد: «فَلا صَدَّقَ وَ لا صَلّى، وَ لكِنْ كَذَّبَ وَ تَوَلّى، ثمَّ ذَهَبَ اِلى اَهْلِهِ يَتَمَطّى»(2): «نه تصديق كرد و نه سر تسليم فرود آورد، ولى تكذيب نمود و روى گردانيد، و سپس با تكبر به سوى دوستانش رفت»؛ و آنگاه كه رسولش قصد قتل او را مى نمايد به او دستور صبر مى دهد و مى فرمايد: «لا تُحَرِّكْ بِهِ لِسانَكَ لِتَعْجَلَ بِهِ»(3): «درباره او زبانت را به سخنى باز مكن كه درباره او عجله كرده باشى».

ص: 101

7. عاقبت شوم مخالفانِ غدير در قرآن

قيامتى از آتش بر منكرين غدير

آن كه بهشتِ غدير را نپذيرد آتشگيره جهنم است و لايق عذاب. بايد اذعان داشت كه منكرين غدير درهاى دوزخ را به روى مردم باز كردند، و قبل از همه با صحيفه ملعونه شان تا قعر جهنم رفتند و آنگاه پيروان خود را آتش زدند.

اگر انكار غدير با آن همه تأكيد عجيب است، عذاب شديد آن هم تماشا دارد. اين جرم عظيم عذاب اليم دارد و قابل گذشت نيست.

تعجب از مقابله دشمنان غدير با عذاب الهى است؛ و عجيب تر از آن عجله منكر غدير براى نزول عذاب آسمانى! اين چه جبار عنودى است كه از ارتداد تا كفر تا سقوط عمل را يك شبه طى مى كند، و عقبگرد يك امت را بر دوش مى كشد تا حسرت و لعنت در قيامت گريبانگيرش گردد.

15 عنوان بخش حاضر، شراره هاى خشم خدا را در عاقبت نكبت بار منكرين غدير نشان داده، كه در تابلوهاى قرآنى جلوه گر است. اين همه درسى است براى ما، كه تا ابد قدر غدير را بدانيم و خدا را بر عاقبت شوم دشمنانش شكرگزار باشيم.

ص: 105

آن كه بهشت غدير را نپذيرد آتشگيره جهنم است

آن كه بهشت غدير را نپذيرد آتشگيره جهنم است(1)

دشمنان غدير خودشان جهنم اند چرا كه بهشت ولايت را حتى براى دنياى خود نپسنديده اند. آنان مستحق عذابى اند كه هيزم آن انسان و سنگ است. اين را پيامبر صلى الله عليه و آله از فراز منبر غدير هنگام بر حذر داشتن از مخالفت على عليه السلام اعلام داشته و اين آيه را تضمين كلام خود فرموده است كه «فَاتَّقُوا النّارَ الَّتى وَقُودُهَا النّاسُ وَ الْحِجارَةُ اُعِدَّتْ لِلْكافِرينَ»(2): «بپرهيزيد از آتشى كه هيزم آن مردم و سنگ ها هستند و براى كافران آماده شده است».

ص: 106

توطئه گران بر ضد غدير حسرت مى خَرَند

توطئه گران بر ضد غدير حسرت مى خَرَند(1)

عذاب دشمنان ولايت نزد خداوند جنبه هاى مختلفى دارد: بيزارى از يكديگر، حسرت در روزى كه حسرت فايده ندارد، خلود در جهنم. بيزارىِ حسرت آميز آنان از يكديگر در روز قيامت در اين آيه غدير آمده كه «وَ قالَ الَّذينَ اتَّبَعُوا لَوْ اَنَّ لَنا كَرَّةً فَنَتَبَرَّأَ مِنهُمْ كَما تَبَرَّءُوا مِنّا كَذلِكَ يُريهِمُ اللّه ُ اَعْمالَهُمْ حَسَراتٍ عَلَيهِمْ وَ ما هُمْ بِخارِجينَ مِنَ النّارِ»(2): «كسانى كه پيرو شده بودند گفتند: اى كاش بازگشتى داشتيم تا از آنان بيزارى بجوييم همان گونه كه آنان از ما بيزارى جستند. اين گونه است كه خداوند اعمال آنان را به عنوان حسرتى بر آنان مى نماياند، و آنان از آتش خارج شدنى نيستند»؛ و لعنت آنان نسبت به يكديگر در اين آيه غدير است كه «قالَ ادْخُلُوا فى اُمَمٍ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِكُمْ مِنَ الْجِنِّ وَ الاِْنْسِ فِى النّارِ كُلَّما دَخَلَتْ اُمَّةٌ لَعَنَتْ اُخْتَها حَتّى اِذَا ادَّارَكوا فيها جَميعا قالَتْ اُخْراهُمْ لاُِولاهُمْ رَبَّنا هؤُلاءِ اَضَلُّونا فَآتِهِمْ عَذابا ضِعْفا مِنَ النّارِ قالَ لِكُلٍّ ضِعْفٌ وَ لكِنْ لا تَعْلَمُونَ»(3): «گفت: همراه امت هايى از جن و انس كه قبل از شما بوده اند داخل آتش شويد، كه هر گروهى داخل آتش جهنم مى شوند همتاى خود را لعنت مى كنند تا هنگامى كه همه كنار يكديگر خود را در آتش مى يابند آخرين آنها به اولين شان مى گويد: پروردگارا، اينان ما را گمراه كردند، پس عذاب چند برابرى از آتش به آنان بده. خداوند در پاسخ مى فرمايد: براى همه عذاب چند برابر است ولى شما نمى دانيد».

ص: 107

دشمن غدير از ارتداد تا كفر تا سقوط عمل مى رود

دشمن غدير از ارتداد تا كفر تا سقوط عمل مى رود(1)

ارتداد از ولايت اهل بيت عليهم السلام و مرگ با همان حالت مساوى با كفر است، و اين به معناى سقوط اعمال در دنيا و آخرت و خلود در آتش است. از فراز منبر غدير اين هشدار قرآنى به گوش همگان رسيد كه «وَ مَنْ يَرْتَدِدْ مِنْكُمْ عَنْ دينِهِ فَيَمُتْ وَ هُوَ كافِرٌ فَاُولئِكَ حَبِطَتْ اَعْمالُهُمْ فِى الدُّنْيا وَ الاْخِرَةِ وَ اُولئِكَ اَصْحابُ النّارِ هُمْ فيها خالِدُونَ»(2): «هر كس از شما از دين خود باز گردد و در حالى بميرد كه كافر باشد، چنين كسانى همانانى هستند كه اعمالشان در دنيا و آخرت سقوط مى كند و آنان اصحاب آتش هستند كه براى هميشه در آنند»؛ و سپس اين استدلال به آن اضافه شد كه «ذلِكَ بِأَنَّهُمُ اتَّبَعُوا ما اَسْخَطَ اللّه ُ وَ كَرِهُوا رِضْوانَهُ فَأَحْبَطَ اَعْمالَهُمْ»(3): «اين بدان جهت است كه آنان پيروى كردند از آنچه خدا را ناراضى مى كند و رضايت او را نخواستند، پس خدا هم اعمال آنان را ساقط و بى ارزش نمود».

مقابله با عذاب، تفكرِ دشمنان غدير است

مقابله با عذاب، تفكرِ دشمنان غدير است(1)

نه تنها هر انسانى تفكر حارث فهرى را شنيده از تعجب به تحير رسيده، بلكه تعجب انگيز بودن آن به حدى بوده كه خداوند عين گفتار او را در متن قرآن منعكس كرده است. چگونه مى شود كسى عذاب را در صورت حق بودن طرف مقابل براى خود بخواهد؟! اين مرگى فراتر از جاهليت به نظر مى آيد كه بارها در اتمام حجت هاى قرآنى غدير سخن از آن به ميان آمده، و خدا عين واقعه را در قرآن آورده است: «وَ اِذْ قالُوا اللّهُمَّ اِنْ كانَ هذا هُوَ الْحَقُّ مِنْ عِندِكَ فَأَمْطِرْ عَلَيْنا حِجارَةً مِنَ السَّماءِ اَوِ ائْتِنا بِعَذابٍ اَليمٍ»»(2): «آنگاه كه گفتند: خدايا اگر اين حقى از جانب توست از آسمان سنگى بر ما ببار يا عذاب دردناكى بر ما فرست».

تعجب از عجله دشمن غدير براى عذاب است!

تعجب از عجله دشمن غدير براى عذاب است!(1)

تعجب از حارث فهرى فقط از اين جهت نبود كه با انكار حق از خدا درخواست عذاب مى كرد، بلكه عجله او و حِدّت گفتارش تعجب برانگيزتر بود. خداوند درباره اين رفتار او آيه جداگانه اى نازل كرد و او را توبيخ كرد كه چرا در حالى كه مردم در خير عجله دارند اين منافق در عذاب عجله مى نمايد: «وَ لَوْ يُعَجِّلُ اللّه ُ لِلنّاسِ الشَّرَّ اسْتِعْجالَهُمْ بِالْخَيْرِ لَقُضِىَ اِلَيْهِمْ اَجَلُهُمْ . . .»(2): «اگر خداوند براى مردم شرّ را فورا مى فرستاد - همان گونه كه خير را فورا مى فرستد - اجل آنان را مقدر مى فرمود. ما رها مى كنيم كسانى را كه اميد ملاقات ما را ندارند، تا در طغيان خود متحيّر بمانند»؛ و وقتى عذاب نازل شد خطاب آمد: «اَفَبِعَذابِنا يَسْتَعْجِلُونَ»(3): «آيا به عذاب ما عجله مى كنند»؟

دشمن غدير متكبر است

دشمن غدير متكبر است(1)

دشمن غدير خودش به استقبال عذاب رفت و اين باب را گشود، اما خداوند چنان دهان او را پر از خاك كرد و بينى او را به خاك ماليد كه تكبر همه آنان را شكست و كينه پنهان آنان را به همه نشان داد، تا بدانند غدير شكست ناپذير است و هيچ جبارِ متكبرى را ياراى مقاومت در برابر آن نيست. اين آيه به محض نزول عذاب به درخواست آن متكبر كينه توز نازل شد كه «وَ اسْتَفْتَحُوا وَ خابَ كُلُّ جَبّارٍ عَنيدٍ»(2): «ابتدا خودشان درخواست كردند، و اين گونه هر جبار معاندى ضرر كرد و به هدف خود نرسيد».

انكار ولايت پس از شناخت جرم عظيم است

انكار ولايت پس از شناخت جرم عظيم است(1)

به حكم «اَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتى» نعمتى با عظمت تر از ولايت نيست. اكنون آنان كه با آن خطابه مفصل آن را شناختند و سپس به گونه اى آن را انكار كردند كه گويى هرگز در غدير نبوده اند يا در غدير سخنى گفته نشده، اينان جز با مُهر كفر بر پيشانى و آيه اى كه ابعاد اين جنايت را نشان دهد چه توشه اى براى خود آماده كرده اند، آنجا كه مى فرمايد: «ثُمَّ لَتُسْئَلُنَّ يَوْمَئِذٍ عَنِ النَّعيمِ»(2): «سپس در آن روز درباره نعمت ها مورد سؤال قرار خواهيد گرفت»؛ و در درجه بعدى مى فرمايد: «يَعْرِفُونَ نِعْمَةَ اللّه ِ ثُمَّ يُنْكِرُونَها وَ اَكْثَرُهُمُ الْكافِرُونَ»(3): «نعمت خدا را مى شناسند و سپس آن را انكار مى كنند و اكثر آنان كافرند». آيا به اينان خطاب نشد كه «لا تَنْقُضُوا الاَْيْمانَ بَعْدَ تَوْكيدِها وَ قَدْ جَعَلْتُمُ اللّه َ عَلَيْكمْ كَفيلاً»(4): «قسم ها را بعد از مؤكد كردن آن نشكنيد در حالى كه خدا را بر خود ضامن و شاهد قرار داده ايد»؟ آيا به اينان گفته نشد: «وَ لا تَتَّخِذُوا اَيْمانَكُمْ دَخَلاً بَيْنَكُمْ فَتَزِلَّ قَدَمٌ بَعْدَ ثُبُوتِها»(5): «عهد و قسم هايتان را براى فريب يكديگر به كار نبريد تا قدمى بعد از ثابت بودن بلغزد»؟

ص: 112

خدا قبول ولايت را مى خواهد

خدا قبول ولايت را مى خواهد(1)

خدا نمى گذرد از كسانى كه ولايت على عليه السلام را - پس از آن همه تأكيد و تلاش و زحمت - انكار نمايند. اين را پيامبر صلى الله عليه و آله در خطبه غدير به صراحت فرمود و به اين آيه قرآن اشاره كرد: «سَواءٌ عَلَيْهِمْ اَسْتَغْفَرْتَ لَهُمْ اَمْ لَمْ تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ لَنْ يَغْفِرَ اللّه ُ لَهُمْ اِنَّ اللّه َ لا يَهْدِى الْقَوْمَ الْفاسِقينَ»(2): «بر آنان مساوى است كه برايشان استغفار نمايى يا استغفار نكنى. خدا هرگز آنان را نمى بخشد. خداوند قوم فاسق را هدايت نمى كند».

سقيفه لعنت شده و عقبگرد كننده است

سقيفه لعنت شده و عقبگرد كننده است(1)

آنچه در غدير براى ايمان و اعتقاد عرضه شد نور بود كه از آن بركت مى باريد. آنان كه آمادگى پذيرش آن را نداشتند لايق سيلى محكم الهى بودند چنانكه رويشان به عقب برگردد، و مستحق لعنت الهى بودند همانند اصحاب سبت كه براى فرار از دستور الهى از هيچ حيله اى فرو گذار نكردند. پيامبر صلى الله عليه و آله در غدير به صراحت فرمود كه منظور از اين ملعونين گروهى از اصحابم هستند كه از ذكر نام آنان خوددارى مى كنم و قسم ياد كرد كه اين آيه درباره آنان نازل شده است: «آمِنُوا بِما نَزَّلْنا مُصَدِّقا لِما مَعَكُمْ مِنْ قَبْلِ اَنْ نَطْمِسَ وُجُوها فَنَرُدَّها عَلى اَدْبارِها اَوْ نَلْعَنَهُمْ كَما لَعَنّا اَصْحابَ السَّبْتِ»(2): «ايمان آوريد به آنچه نازل كرديم و تصديق مى كند آنچه را كه نزد شماست، قبل از آنكه صورت هايى را هلاك نماييم و آنها را به پشت برگردانيم، يا آنان را مورد لعنت قرار دهيم همان گونه كه اصحاب سبت را لعنت كرديم».

ص: 114

بى ولايتِ امامان غدير عليهم السلام اعمال ساقط مى شود

بى ولايتِ امامان غدير عليهم السلام اعمال ساقط مى شود(1)

ذره اى از تلاش انسان ها نزد خدا فراموش شدنى نيست، به شرط آنكه آن را به دست خود نابود نكنند. در خطابه غدير امامت دوازده امام به آن بلندا اعلام شد كه اگر كسى آن را نپذيرد همه زحماتش سقوط مى كند و نابود مى گردد؛ و به اين آيه اشاره شد كه «اُولئِكَ الَّذينَ حَبِطَتْ اَعْمالُهُمْ فِى الدُّنْيا وَ الاْخِرَةِ وَ ما لَهُمْ مِنْ ناصِرينَ»(2): «آنان كسانى هستند كه اعمال شان در دنيا و آخرت سقوط مى كند و آنان اصحاب آتش هستند كه براى هميشه در آنند».

ص: 115

فهرست

ص: 116

پى نوشت ها

ص: 124