ص: 2

آن چه در اين كتاب مى خوانيم:

بخش اول: افشاگرى عليه دشمنان غدير ··· 11

بخش دوم: شناسايى دشمنان غدير ··· 27

بخش سوم: حركت فكرى دشمنان بر ضد غدير ··· 53

بخش چهارم: اقدامات عملى دشمنان بر ضد غدير ··· 77

بخش پنجم: راه هاى مقابله با دشمنان غدير ··· 103

ص: 4

غديرستان در راستاى توسعه فرهنگ جهانى غدير و انتشار آن به صورت كتاب هاى كم حجم براى مطالعه عموم، پس از نشر سه كتاب «غدير، كلاس فورى» و «خطبه غدير، نگاه فورى» و «غدير با قرآن، نسخه فورى»، اينک موضوع مقابله با دشمنان غدير را انتخاب كرده، و چهارمين جلدِ اين مجموعه را با عنوان «غدير و دشمنان، مرور فورى» منتشر مى نمايد، تا مبلغين و مخاطبين غدير هنگام رويارويى با مخالفين يا شبهات آنان راهكارهاى علمى پاسخ به شبهه را آموخته باشند.

كلاس هاى اعتقادى در هر شرايطى از اين كتاب بى نياز نيستند؛ و با آموزش شيوه برخورد با شبهات مربوط به غدير مى توانند روش برخورد با ساير شبهات دينى را هم بياموزند. هدف كتاب حاضر آن است كه با قدرتمند سازى عموم مردم براى پاسخ به شبهات، عظمت علمى غدير بر مخالفان آن ثابت شود و شبهه افكنان جايى براى تشكيكات خود نبينند.

به اميد روزى كه با حضور آخرين ميراث دار غدير حضرت بقية اللّه الاعظم عجل اللّه فرجه و درخشش غدير در آينه دل هاى با ايمان، بساط شک و ترديد درباره اين بزرگترين امر الهى براى هميشه در هم پيچده شود.

مؤسسه غديرستان كوثر نبى (صلى الله عليه و آله)

اصفهان، محمد رضا شريفى

عيد غدير 1440 ق، 1398 ش

ص: 6

بايد قدر امروز غدير را بشناسيم كه آزادى بيان و كثرت امكانات و آسانىِ تبليغ براى همه انسان ها، مقابله با دشمن غدير را آسان تر نموده است. در مقابل بايد بدانيم دشمنان غدير نيز به تبليغ بر ضد آن توسعه داده اند. سپس نتيجه گيرى كنيم كه در چنين شرايطى وظيفه ما نسبت به دستور «فَليُبَلِّغِ الحاضِرُ الغائُبَ» چه تفاوت هايى كرده است؟

راهكارهايى براى مقابله با دشمنان غدير و دفاع فورى از آن در موقعيت هاى متفاوت، در 5 بخش تقديم مى گردد.

ابتدا لزوم افشاگرى بر عليه دشمنان غدير را اثبات مى كنيم؛ و آن گاه به شناسايى دشمنان غدير مى پردازيم. بررسى حركت فكرى و اقدامات عملى دشمنان بر ضد غدير مرحله بعدى است؛ و جستجوى راه هاى مقابله با دشمنان غدير آخرين بخش كتاب است.

ص: 10

غديريان بايد در آماده باش دائم در دفاع از غدير و تدبير برخورد با دشمنانِ آن باشند. اين يعنى در هيچ شرايطى مجاز به سهل انگارى درباره مواظبت بر حفظ حريم آن و مهلت دادن به دشمن نيستيم، البته با مراعات شرايط تقيه و موقعيت هايى كه در آن قرار مى گيريم. اين وجوب دفاع درباره غدير نسبت به ساير اوامر الهى شديدتر است، به خاطر تقدمى كه ولايت بر ساير واجبات دارد. امام باقر (عليه السلام) مى فرمايد:

بُنِىَ الاِسلامُ عَلى خَمسٍ: عَلَى الصَّلاةِ وَ الزَّكاةِ وَ الصَّومِ وَ الحَجِّ وَ الوِلايَةِ؛ وَ لَم يُنادِ بِشَىْ ءٍ كَما نودِىَ بِالوِلايَةِ. (1)

اسلام بر پنج چيز بنا شده است: نماز، زكات، روزه، حج، ولايت. درباره هيچ چيزى مانند ولايت ندا داده نشده است.

در اين بخش لزوم پرده بردارى از اقدامات دشمن غدير را در 2 قسمت بيان مى كنيم.

ص: 12

سپس قومى بعد از ما مى آيند و بدعت و ظلم و از پيش خود ساخته هاى او را تابع مى شوند و بدعت هاى او را سنت و دين مى شمارند و به وسيله آن ها به پيشگاه پروردگار تقرب مى جويند!! (1)

براى تشريح وظيفه اى كه در افشاگرى عليه دشمن غدير بر عهده ماست، آن را در 5 جهت را بررسى مى كنيم.

آنان همان كسانى هستند كه پيامبر (صلى الله عليه و آله) آنان را (در رؤيا) بر منبرش ديد كه امتش را به صورت قَهقَرى به عقب بر مى گردانند. ده نفر از آنان از بنى اميه اند و دو نفر كه اين پايه را براى آنان پى ريزى كرده اند، و گناهان امت بر عهده آن دو است. (1)

آيا اين ظلم نيست كه به افشاگرى درباره جنايات كسانى نپردازيم كه در حق همه مسلمانان بلكه همه انسان ها ظلم كرده اند؟ آيا سكوت در مقابل آنان جايز است تا راه باطل خود را حق جلوه دهند و مظلوم نمايى كنند، و از غدير و غديريان طلبكار هم باشند كه چرا در مقابل پيشبرد اهداف سقيفه سنگ اندازى مى كنيد؟!!

اگر غدير عملى مى شد و اميرالمؤمنين (عليه السلام) خلافت را به دست مى گرفت، نسبت به منافقان همزيستى مسالمت آميز نشان نمى داد و آنان را از صحنه اجتماع مسلمين ريشه كن مى كرد، و اين همان چيزى بود كه منافقين از آن وحشت داشتند.

اگر به غديريان گفته شود: اهل دسيسه بالاخره اهداف خود را عملى كردند، چه پيامبر (صلى الله عليه و آله) برنامه هاى غدير را به انجام مى رساند و چه نمى رساند. پس چه فايده اى در اين برنامه بود؟ 3 جواب براى اين سؤال، ما را متوجه برنامه هاى دقيق الهى در ابلاغ غدير مى نمايد:

اولاً: خداوند اسلام را كامل كرد، و آن چه اراده كرد بود بدون نقصى براى بشريت فرستاد، چه مردم بپذيرند و چه نپذيرند.

ثانياً: خداوند حجت خود را تمام كرد تا مردم نگويند: چرا دين ناقصى فرستاده اى؟! اگر دين كامل بود ما هم در اطاعت كامل بوديم. چنان كه در دعاى ندبه مى فرمايد: «ِلاَن لايَقولَ اَحَدٌ: لَولا ... اَقَمتَ لَنا عَلَما هاديا فَنَتَّبِعَ آياتِكَ مِن قَبلِ اَن نَذِلَّ وَ نَخزى» (1) : «تا كسى نگويد: چه مى شد اگر براى ما علامت هدايت كننده اى قرار مى دادى، تا از آيات تو پيروى مى كرديم قبل از آن كه ذليل و خوار شويم».

ثالثاً: خداوند پايه اصيل غدير را براى همه نسل ها تا قيامت گذاشت. بنابراين اگر اكثريت مردم با پيروى نكردن از غدير بى لياقتىِ خود را نشان دادند، نبايد حق اقليتى كه فقط در جستجوى راه حق هستند ناديده گرفته شود. خدا و رسول راه را براى هر نسلى در هر زمانى براى رسيدن به غدير هموار كردند، تا در هر شرايطى بتوانند راه حق را پيدا كنند.

بعد از اين اگر از غديريان بپرسند: ما در شرايطى هستيم كه سقيفه غالب شده و اهداف خود را در اكثريتى از مسلمين پيش برده است. پس دفاع ما از

ص: 17

غدير چه فايده اى دارد؟ 3 پاسخ پرمحتوا براى اين سؤال گوشه اى از اسرار آن را روشن مى كند:

اولاً: اگر دفاع نمى كرديم اصل مكتب تشيع و اعتقاد به امامت زير سؤال مى رفت! همين كه كسانى دفاع مى كنند مكتب را نجات مى دهند.

ثانياً: وقتى كسانى در مقابل غاصبين ايستاده و از حق غدير دفاع مى كنند بدين وسيله ثابت مى كنند كه غاصبين محكوم اند، ولى اگر دفاع نبود دشمنان غدير سكوت طرف مقابل را حجتى به نفع خود قرار مى دادند و كم كم آن را از مستندات خود مى شمردند.

ثالثاً: نسل هاى بعدى كه در عدد هاى ميليونى خط غدير را دنبال كرده و پيرو على (عليه السلام) بوده و هستند و خواهند بود، مرهون مدافعينِ غدير هستند، كه نگذاشتند چراغ غدير با اباطيل سقيفه خاموش شود.

پاسخ آن است كه اهداف پيامبر (صلى الله عليه و آله) را بايد در ابديت اسلام دانست، و بقاى قلب هايى كه با خدا و دين خدا پيوند مى خورند. بايد نسل هاى اسلام را متوجه كرد كه چه آينده اى در انتظار آنان است. بايد مسلمانان بدانند كه پيامبرِ رنج كشيده آنان - پس از بيست و سه سال زحمت - در چه بحرانى توانست مراسم غدير را اجرا كند. بايد مردم را از پشت پرده اعمال منافقين در غدير آگاه نماييم تا از تولد پديده شومى به نام «سقيفه» پس از پيامبر (صلى الله عليه و آله) متحير نشوند.

اين اقدام نوعى واكسينه جامعه اسلامى است، كه متوجه باشند نسل اول اسلام در كدام جامعه بودند و با چه مسايلى دست و پنجه نرم كردند، و غدير در چه شرايطى اعلام شد. مسلمانان بايد بدانند كه چه لكه هاى ننگ پاک نشدنى از دشمن غدير يعنى سقيفه بر دفتر اعتقادشان مانده، كه اگر آن ها را تشخيص ندهند دامان خودشان را هم خواهد گرفت. بنابراين افشاگرى يک ضرورت اعتقادى و واجب دينى و وظيفه اسلامى براى غديريان با هدف ضد ضربه و مقاوم نمودن جامعه مسلمانان در برابر دشمنانِ اعتقادى است. امام باقر (عليه السلام) مى فرمايد:

مَن لَم يَعرِف سوءَ ما اُتِىَ اِلَينا مِن ظُلمِنا وَ ذِهابِ حَقِّنا وَ ما رُكِبنا بِهِ فَهُوَ شَريكُ مَن اَتى اِلَينا فيما وُلّينا بِهِ. (1)

كسى كه معرفت نداشته باشد برنامه هاى سوئى را كه نسبت به ما روا داشته شده، از مظلوميت ما و بردن حق ما و آن چه بر سر ما آمده، چنين كسى با آنان كه اين مصائب را درباره ما مرتكب شده اند شريک است.

ص: 19

اين شريک بودن بدان معناست كه وقتى يک دوستِ غدير خبر از ظلم ها ندارد ممكن است نسبت به دشمنان نظر مثبت پيدا كند، و به اين صورت خود را داخل گروه آنان نمايد و طبعاً شريک جرم آنان شود.

ص: 20

هر كس ولايت او را انكار كند خداوند هرگز توبه اش را نمى پذيرد و او را نمى بخشد. حتمى است بر خداوند كه با هر كس با او مخالفت نمايد چنين كند و او را به عذابى شديد تا ابديت و تا آخر روزگار معذب نمايد. پس بپرهيزيد از اين كه با او مخالفت كنيد و گرفتار آتشى شويد كه آتشگيره آن مردم و سنگ ها هستند و براى كافران آماده شده است.

3. مَن شَكَّ فى شَى ءٍ مِن قَولى هذا فَقَد شَكَّ فى كُلِّ ما اُنزِلَ اِلَىَّ، وَ مَن شَكَّ فى واحِدٍ مِنَ الاَئِمَّةِ فَقَد شَكَّ فِى الكُلِّ مِنهُم، وَ الشّاكُّ فينا فِى النّارِ.

هر كس در چيزى از اين گفتار من شک كند در همه آن چه بر من نازل شده شک كرده است، و هر كس در يكى از امامان شک كند در همه آنان شک كرده است، و شک كننده درباره ما در آتش است.

4. مَلعُونٌ مَلعُونٌ، مَغضُوبٌ مَغضُوبٌ مَن رَدَّ عَلَىَّ قَولى هذا وَ لَم يُوافِقهُ.

ملعون است ملعون است، مورد غضب است مورد غضب است كسى كه اين گفتار مرا ردّ كند و با آن موافق نباشد.

5. اتَّقوا اللّه َ اَن تُخالِفوهُ فَتَزِلَّ قَدَمٌ بَعدَ ثُبوتِها.

از خدا بترسيد كه با على مخالفت كنيد و در نتيجه قدمى بعد از ثابت بودن آن بلغزد.

6. اللّهُمَّ والِ مَن والاهُ وَ عادِ مَن عاداهُ وَ انصُر مَن نَصَرَهُ وَ اخذُل مَن خَذَلَهُ وَ الْعَن مَن اَنكَرَهُ وَ اغضِب عَلى مَن جَحَدَ حَقَّهُ.

خداوندا دوست بدار هر كس على را دوست بدارد و دشمن بدار هر كس على را دشمن بدارد، و يارى كن هر كس على را يارى كند و خوار كن هر كس على را خوار كند، و لعنت نما هر كس على را انكار كند و غضب نما بر هر كس كه حق على را انكار نمايد.

ص: 22

7. مَن لَم يَأتَمَّ بِهِ وَ بِمَن يَقومُ مَقامَهُ مِن وُلدى مِن صُلبِهِ اِلى يَومِ القيامَةِ وَ العَرضِ عَلَى اللّه ِ عَزَّ وَ جَلَّ فَاولئِكَ الَّذينَ حَبِطَت اَعمالُهُم.

هر كس اقتدا نكند به او و به كسانى كه جانشين او از فرزندان من و از نسل او هستند تا روز قيامت و روز رفتن به پيشگاه خداوند عز و جل، چنين كسانى اعمالشان در دنيا و آخرت از بين رفته است.

8. اِنَّ اللّه َ عَزَّ وَ جَلَّ قَد جَعَلَنا حُجَّةً عَلَى المُقَصِّرينَ وَ المُعانِدينَ وَ المُخالِفينَ وَ الخائِنينَ وَ الآثِمينَ وَ الظّالِمينَ وَ الغاصِبينَ مِن جَميعِ العالَمينَ.

خداوند عز و جل ما را بر كوتاهى كنندگان و بر معاندان و مخالفان و خائنان و گناهكاران و ظالمان و غاصبان از همه عالميان حجت قرار داده است.

9. وَ سَيَجعَلونَ الاِمامَةَ بَعدى مُلكا وَ اغتِصابا، اَلا لَعَنَ اللّه ُ الغاصِبينَ المُغتَصِبينَ.

به زودى امامت را بعد از من به عنوان پادشاهى و با ظلم و زور مى گيرند. خداوند غاصبين و تعدى كنندگان را لعنت كند.

10. اَلا اِنَّ اَعداءَهُم هُمُ السُّفَهاءُ الغاوونَ اِخوانُ الشَّياطينِ، يوحى بَعضُهُم اِلى بَعضٍ زُخرُفَ القَولِ غُرورا.

بدانيد كه دشمنان ايشان سفهاء گمراه و برادران شياطين اند، كه اباطيل را از روى غرور به يک ديگر مى رسانند.

11. اَلا اِنَّ اَعداءَهُمُ الَّذينَ يَصلَونَ سَعيرا.

بدانيد كه دشمنان اهل بيت كسانى اند كه به شعله هاى آتش وارد مى شوند.

ص: 23

12. اَلا اِنَّ اَعداءَهُمُ الَّذينَ يَسمَعونَ لِجَهَنَّمَ شَهيقا وَ هِىَ تَفورُ وَ يَرَونَ لَها زَفيرا.

بدانيد كه دشمنان ايشان كسانى اند كه از جهنم در حالى كه مى جوشد صداى وحشتناكى مى شنوند و شعله كشيدن آن را مى بينند.

13. اَلا اِنَّ اَعداءَهُمُ الَّذينَ قالَ اللّه ُ فيهِمْ: «كُلَّما دَخَلَت اُمَّةٌ لَعَنَت اُختَها حَتّى اِذَا ادّارَكوا فيها جَميعا قالَت اُخريهُم ِلاوليهُم رَبَّنا هؤُلاءِ اَضَلّونا فَآتِهِم عَذابا ضِعفا مِنَ النّارِ، قالَ لِكُلٍّ ضِعفٌ وَ لكِن لا تَعلَمونَ».

بدانيد كه دشمنان ايشان كسانى اند كه خداوند درباره آنان فرموده است: «هر گروهى كه داخل (جهنم) مى شوند همتاى خود را لعنت مى كنند، تا آن كه همه آنان در آن جا به يک ديگر بپيوندند آخرين آنان با اشاره به اولين آنان مى گويند: پروردگارا، اينان ما را گمراه كردند؛ پس عذاب دو چندان از آتش به آنان نازل كن. خدا مى فرمايد: براى هر دو گروه عذاب مضاعف است ولى شما نمى دانيد».

14. اَلا اِنَّ اَعداءَهُمُ الَّذينَ قالَ اللّه ُ عَزَّ وَ جَلَّ: «كُلَّما اُلقِىَ فيها فَوجٌ سَأَلَهُم خَزَنَتُها اَلَم يَأتِكُم نَذيرٌ، قالوا بَلى قَد جاءَنا نَذيرٌ فَكَذَّبنا وَ قُلنا ما نَزَّلَ اللّه ُ مِن شَى ءٍ، اِن اَنتُم اِلاّ فى ضَلالٍ كَبيرٍ، وَ قالوا لَو كُنّا نَسمَعُ اَو نَعقِلُ ما كُنّا فى اَصحابِ السَّعيرِ، فَاعتَرَفوا بِذَنبِهِم فَسُحقا ِلاَصحابِ السَّعيرِ».

بدانيد كه دشمنان ايشان كسانى اند كه خداوند عز و جل مى فرمايد: «هر گاه گروهى را در جهنم مى اندازند خزانه داران دوزخ از ايشان مى پرسند: آيا ترساننده اى براى شما نيامد؟ مى گويند: بلى، براى ما نذير و ترساننده آمد ولى ما او را تكذيب كرديم و گفتيم: خداوند هيچ چيز نازل نكرده است، و شما در گمراهىِ بزرگ هستيد. و مى گويند: اگر

ص: 24

مى شنيديم يا فكر مى كرديم در اصحاب آتش نبوديم. به گناه خود اعتراف كردند، پس دور باشند اصحاب آتش».

15. يُهلِكُ اللّه ُ مَن غَدَرَ وَ يَرحَمُ مَن وَفى. «فَمَن نَكَثَ فَاِنَّما يَنكُثُ عَلى نَفسِهِ».

خداوند بيعت شكنان را هلاک و وفاداران را مورد رحمت قرار مى دهد، و هر كس بيعت را بشكند به ضرر خويش شكسته است.

ص: 25

ص: 26

اگر تصميم برخورد و مقابله با دشمنان غدير را داريم، بايد قبل از هر اقدامى به شناسايى آنان بپردازيم. براى دستيابى كامل به اين هدف، بايد از علل دشمنى با غدير آغاز كنيم و ببينيم چه جهاتى باعث شكل گرفتن دشمنانى با غدير شده است.

آن گاه آمارى از تعداد دشمنان به دست آوريم؛ و اگر با تعداد كثيرى دشمن مواجه شديم علت اين كثرت را جستجو كنيم. در مرحله بعد بايد به درجه بندى دشمنان غدير بپردازيم، و بنيان گذاران و پرچمداران و پشتيبانان آنان را شناسايى كنيم.

در 2 قسمتِ اين بخش به علل دشمنى با غدير و شناسايى انواع دشمنان آن مى پردازيم.

ص: 28

بر اين اساس اكثريت مردم در عكس العمل به غدير دچار يكى از اين سه عامل مى شوند: يا گول شيطان را مى خورند، يا براى رسيدن به خواسته هاى نفس پا روى حقيقت مى گذارند، و يا خباثت باطنشان را نشان مى دهند. در نتيجه هميشه شاهديم كه اكثريت مردم با راه حقِ غدير مخالفند و پيرو اباطيلى هستند كه به هر صورت مخالف غدير است!! اين برخوردى كه با غدير مى بينيم درباره همه فرستادگان خدا و همه اوامر الهى در طول تاريخ گذشته دنيا و زندگى امروز مردم از مسلّمات تجربه شده است.

بنابراين غدير يک دشمن ندارد، كه دشمنان بسيارى در كمين آن نشسته اند؛ و ما نبايد در جستجوى يک نوع دشمن براى آن باشيم، كه دشمنان مختلفى در شكل هاى متفاوت و با علل گوناگون به مقابله با آن برخاسته اند.

تدارک ديد، و به آن واضحى و شفافى نمايندگى مطلق دوازده مقام را از طرف خود در بين مردم تا قيامت داده كه عصمتشان ضمانت شده است. آيا مخالفت با چنين غديرى جز براى فرار از خدا محورى و ترس از التزام به اوامر الهى چيز ديگرى مى تواند باشد؟

گويا انسان خوب مى فهمد كه براى نيل به هوس هايش و پياده كردن خباثتش، اگر در آغاز راه بند اطاعت و بندگى الهى را از گردن خود باز كند خيال خود را راحت كرده، تا به هر سويى «دلش» مى خواهد حركت كند و به هر لذتى كه «دلش» مى خواهد برسد. شيطان كه در آغاز راه با خواسته «دلش» همه چيز را به قيمت رو در رويى با خدايش از دست داد، از همين نقطه در انسان نفوذ مى كند تا مقابله با خدا را براى او آسان جلوه دهد.

بنابراين مقابله با دشمن غدير به معناى دفاع از فروع دين يا يک واقعه تاريخى نيست، بلكه دفاع از خدا باورى است؛ چرا كه با فاصله گرفتن از غدير توحيد خدشه دار مى گردد.

«بَل جاءَهُم بِالحَقِّ وَ اَكثَرُهُم لِلحَقِّ كارِهونَ»: «بلكه حق را براى آنان آورد، ولى اكثر آنان نسبت به حق كراهت دارند». (1)

«فَاَبى اَكثَرُ النّاسِ اِلاّ كُفورا»: «اكثر مردم جز كفران نعمت را نپذيرفتند». (2)

يعنى بسيارى هستند كه خبر غدير را شنيده و منظور از آن را فهميده اند، اما دانسته از آن رويگردانند! غدير حق است ولى اكثريتى آن را نمى پسندند؛ و غدير تمام نعمت است اما عده اى آن را كفران مى كنند.

«وَ لَقَد ذَرَأنا لِجَهَنَّمَ كَثيرا مِنَ الجِنِّ وَ الاِنسِ لَهُم قُلوبٌ لايَفقَهونَ بِها وَ لَهُم اَعيُنٌ لايُبصِرونَ بِها وَ لَهُم آذانٌ لايَسمَعونَ بِها، اولئِكَ كَالاَنعامِ بَل هُم اَضَلُّ»: «ما بسيارى از جن و انس را براى جهنم خلق كرديم. اينان قلب هايى دارند كه با آن درک نمى كنند و چشمانى دارند كه با آن نمى بينند و گوش هايى دارند كه با آن نمى شنوند. اينان مانند چهار پايانند، بلكه گمراه ترند». (1)

اين يعنى بايد بپذيريم كه در كنار مخاطبان فهيم و محترمِ غدير، مخاطبانى هستند كه حتى دُرست گوش نمى كنند تا چه رسد به آن كه فكر كنند. آنان نه از قلبشان و نه از چشمانشان و نه از گوش هايشان استفاده نمى كنند، گويا خدا با انسانى سخن نگفته است!

«اِن تُطِع اَكثَرَ مَن فِى الاَرضِ يُضِلّوكَ عَن سَبيلِ اللّه ِ»: (1) «اگر از اكثريت كسانى كه روى زمين هستند اطاعت كنى تو را از راه خدا گمراه مى كنند».

اين يعنى بايد اذعان داشته باشيم كه اكثريت مردم، كافران سقيفه را به جاى امامان غدير صاحب اختيار خود قرار داده اند؛ و بدانيم كه اكثريت در همه جاى زمين مشكل ضلالت دارند، و سعى مى كنند غديريان را هم به سمت سقيفه متمايل كنند.

ص: 36

1. اللّهُمَّ اِنّا نَعلَمُ اَنَّ هذا هُوَ الحَقُّ مِن عِندِكَ فَالعَن مَن عارَضَهُ وَ استَكبَرَ وَ كَذَّبَ بِهِ وَ كَفَرَ.

خدايا، ما مى دانيم كه اين (غدير) حقى از جانب توست. پس لعنت كن هر كس را كه با آن مقابله كند، و از پذيرش آن سر باز زند و آن را تكذيب نمايد و به آن كافر شود.

2. لَعَنَ اللّه ُ مُستَحِلِّى الحُرمَةِ مِنكَ وَ ذائِدِى الحَقِّ عَنكَ.

خدا لعنت كند كسانى را كه حرمت تو را محترم نشمرند و حقت را از تو دور كنند.

3. لَعَنَ اللّه ُ مَن ساواكَ بِمَن ناواكَ.

خدا لعنت كند كسى را كه تو را با آن كه با تو ضديت كرده مساوى بداند.

4. لَعَنَ اللّه ُ مَن عَدَلَ بِكَ مَن فَرَضَ اللّه ُ عَلَيهِ وِلايَتَكَ.

خدا لعنت كند آن را كه به جاى تو كسى را جايگزين كند كه خدا ولايتت را بر او واجب كرده است.

5. اللّهُمَّ العَن قَتَلَةَ اَميرِالمُؤمِنينَ (عليه السلام) وَ مَن ظَلَمَهُ وَ اَشياعَهُم وَ اَنصارَهُم.

خدايا، قاتلين اميرالمؤمنين (عليه السلام) را و كسانى را كه به او ظلم كردند و پيروان و ياران آنان را لعنت كن.

6. لَعنَةُ اللّه ِ وَ لَعنَةُ مَلائِكَتِهِ وَ رُسُلِهِ اَجمَعينَ ... عَلى مَن سَلَّ سَيفَهُ عَلَيكَ يا اَميرالمُؤمِنينَ مِنَ المُشرِكينَ وَ المُنافِقينَ اِلى يَومِ الدّينِ وَ عَلى مَن رَضِىَ بِما ساءَكَ وَ لَم يَكرَههُ وَ اَغمَضَ عَينَهُ وَ لَم يُنكِر اَو اَعانَ عَلَيكَ بِيَدٍ اَو لِسانٍ اَو قَعَدَ عَن نَصرِكَ اَو خَذَلَ عَنِ الجِهادِ مَعَكَ اَو غَمَطَ فَضلَكَ اَو جَحَدَ حَقَّكَ اَو عَدَلَ بِكَ مَن جَعَلَكَ اللّه ُ اَولى بِهِ مِن نَفسِهِ.

ص: 39

يا اميرالمؤمنين، لعنت خدا و ملائكه و همه پيامبرانش تا روز قيامت بر كسانى از مشركين و منافقين كه به روى تو شمشير كشيدند و بر كسانى كه راضى شدند به آن چه تو را ناراحت كرد و اظهار نارضايتى نكردند، و چشم پوشيدند و انكار نكردند، يا بر عليه تو با دست يا زبان كمک كردند، يا از كمک به تو كنار كشيدند، يا در جهاد همراه تو كوتاهى كردند، يا فضيلت تو را مخفى كردند، يا حق تو را انكار نمودند، يا به جاى تو كسانى را پذيرفتند كه خداوند تو را نسبت به آنان صاحب اختيار قرار داده بود.

7. اللّهمَّ خُصَّ اَوَّلَ ظالِمٍ وَ غاصِبٍ ِلآلِ مُحَمَّدٍ بِاللَّعنِ وَ كُلَّ مُستَنٍّ بِما سَنَّ اِلى يَومِ القيامَةِ.

خدايا، اولين ظالم و اولين غاصب حق آل محمد (عليهم السلام) را به لعن اختصاص ده، و هر كسى را كه بدعت هاى او را پذيرفته باشد.

8. لَعَنَ اللّه ُ مَن دَفَعَكَ عَن حَقِّكَ وَ اَزالَكَ عَن مَقامِكَ وَ لَعَنَ اللّه ُ مَن بَلَغَهُ ذلِكَ فَرَضِىَ بِهِ.

خدا لعنت كند كسى را كه تو را از حقت دور داشت و از مقامت زايل كرد، و خدا لعنت كند كسى را كه خبر مظلوميت هاى تو به او رسيد و به آن راضى شد.

خود بايد از آنان برائت جست و آنان را لعنت كرد. 4 نوع دشمنى با غدير از كلام معصومين (عليهم السلام) استفاده مى شود:

1. دشمنان اعتقادى غدير كه از پذيرش آن سر باز مى زنند و آن را تكذيب و انكار مى نمايند و به آن كافر مى شوند. نماد ديگر اين دشمنى كسانى هستند كه ديگران را به جاى صاحب غدير مى پذيرند و جايگزين او مى نمايند، و يا او را با ضد او مساوى مى دانند، بلكه بدعت هاى دشمنان را هم مى پذيرند.

2. دشمنان قلبى غدير كه خبر غصب حق صاحب آن و مظلوميت او به گوش آنان مى رسد ولى ناراحت نمى شوند و اظهار نارضايتى نمى كنند و چشم پوشى مى نمايند و انكار نمى كنند، بلكه قلباً به آن راضى هستند.

3. دشمنان قاصر در عملِ غدير كه با كوتاهى در انجام وظيفه و عمل نكردن به آن چه حق صاحب غدير است، مخالفت خود را با آن نشان مى دهند. آنان كسانى هستند كه فضيلت او را مخفى مى كنند و حرمت او را محترم نمى شمارند و از كمک به او كنار مى كشند.

4. دشمنان عملى غدير كه اقدام به عملياتى بر ضد صاحب غدير كرده و مى كنند، و رسماً به مقابله با آن حضرت بر مى خيزند، و درباره او با زبان دشمنى سخن مى گويند و نسبت به او ظلم روا داشته و مى دارند، مانند كسانى كه بر روى او شمشير كشيده و نگذاشتند در مقام غديرى قرار بگيرد و تا قتل او هم پيش رفتند.

ضديت و بغض نسبت به آنان و برائت از آنان را بياموزد. در اين زمينه 3 درجه اصلى براى مخالفين غدير با عنوان بنيان گذاران و پرچمداران و پشتيبانان قابل تصور است:

وَ اُضيعَ الحَريمُ وَ اُذيلَتِ الحُرمَةُ عِندَ مَماتِهِ. فَتِلكَ وَ اللّه ِ النازِلَةُ الكُبرى وَ المُصيبَةُ العُظمى، لا مِثلُها نازِلَةٌ وَ لا بائِقَةٌ عاجِلَةٌ. (1)

حريم آن حضرت از بين رفت، و حرمت او پس از رفتنش مورد اهانت قرار گرفت. به خدا قسم اين بليه بسيار بزرگ و مصيبت عظيم است كه مصيبتى مثل آن و حادثه ناگوارى هم چون آن در دنيا نخواهد بود.

در اين جا 4 مورد از جسارت هاى آنان را نسبت به پيامبر (صلى الله عليه و آله) مى آوريم:

1. آنان براى جلوگيرى از اجراى مراسم غدير و خطابه آن سنگ اندازى هاى گوناگونى به راه انداختند، از عبورشان از غدير خم گرفته كه باز گردانده شدند، تا برخاستن از مقابل منبر غدير و تا نجواهاى اعتراض آميزشان هنگام خطبه. (2)

2. وقتى خطابه غدير با موفقيت به نتيجه رسيد، در سه روزه توقف در غدير از انواع توطئه ها و تحريكات عملى و زبانى كوتاهى نكردند. (3)

3. وقتى در اين مراحل هم اقدامات آنان اثر نكرد، نقشه قتل پيامبر (صلى الله عليه و آله) در راه بازگشت از غدير به مدينه را عملى كردند؛ كه باز هم خنثى شد! (4)

ص: 43

4. در روزهاى شهادت پيامبر (صلى الله عليه و آله) به دست عواملشان در خانه حضرت، جسارت هايى به شخص خاتم الانبيا (صلى الله عليه و آله) كردند، و تا «اِنَّ الرَّجُلَ لَيَهجُرُ» پيش رفتند و محراب حضرت را در نماز صبح غصب نمودند. (1)

هر كس سنتى بر اساس عدالت را پايه گذارى كند و مورد پيروى قرار گيرد، براى او خواهد بود اجر هر كس كه به آن عمل كند بدون آن كه از اجر عمل كنندگان چيزى كم شود؛ و هر كس سنتى بر اساس ظلم را پايه گذارى كند و مورد پيروى قرار گيرد، براى او خواهد بود اجر هر كس كه به آن عمل كند بدون آن كه از اجر عمل كنندگان چيزى كم شود.

اللّهُمَّ العَن اَوَّلَ ظالِمٍ ظَلَمَ حَقَّ مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ آخِرَ تابِعٍ لَهُ عَلى ذلِكَ. (1)

خدايا، اولين ظلم كننده در حق محمد و آل محمد و آخرين پيروان آنان را لعنت فرما.

اللّهُمَّ خُصَّ اَنتَ اَوَّلَ ظالِمٍ بِاللَّعنِ مِنّى وَ ابْدَأ بِهِ اَوَّلاً ثُمَّ العَنِ الثّانِىَ وَ الثّالِثَ وَ الرّابِعَ ... (2)

خدايا، اولين ظالم (در حق محمد و آل محمد (عليهم السلام)) را به لعنت از سوى من اختصاص ده و اين لعنت را از اولى سپس دومى و سومى و چهارمى آغاز كن و يزيد را در مرتبه پنجم لعنت فرما.

مى آيند. پيش بينى حضور آنان نيز از طرف عمر بود، كه براى شوراى شش نفره خلافت بعد از خود برنامه اى تدارک ديد كه نتيجه اى جز خلافت عثمان نداشته باشد، و معاويه را به سرزمين شام فرستاد تا پايه هاى حكومت آينده خود بر ضد غدير را محكم نمايد.

ادامه راه ضد غدير به دست بنى اميه بود كه تا لعن و ناسزا به صاحب غدير بر سر منبرها و در قنوت نمازها پيش رفت، تا روزى كه در كربلا غدير را سر بريد. تا بنى اميه بر سر كار بودند راه ضد غدير ادامه داشت و امامان غدير يكى پس از ديگرى در محاصره بودند تا به دست آنان به شهادت مى رسيدند.

نوبت به بنى عباس كه رسيد همان شيوه دشمنى با امامان غدير ادامه يافت، تا روزى كه دوازدهمين امام غدير براى حفظ جان خود از شر آنان غايب شد، و جهان يک باره از ارتباط مستقيم با وجود امام غدير محروم شد، و فيوضات آن حضرت از پس پرده غيبت به مردم رسيد.

لَولا اَنَّ بَنى اُمَيَّةَ وَجَدوا مَن يَكتُبُ لَهُم وَ يُجبى لَهُم الفَى ءَ وَ يُقاتِلُ عَنهُم وَ يَشهَدُ جَماعَتَهُم لَما سَلَبونا حَقَّنا... (1)

اگر نبود كه بنى اميه كسانى را يافتند كه براى آنان بنويسند و اموال را برايشان جمع كنند و از طرف آنان به جنگ بروند و در جماعت آنان حاضر شوند، نمى توانستند حق ما را بگيرند.

اگر آن روز در سقيفه حق غدير به دست ابوبكر و عمر غصب شد، بدون معاذ بن جبل و ابوعبيده جراح و سالم مولى ابى حذيفه و خالد بن وليد و مغيره و قنفذ و دو رئيس دو طايفه انصار يعنى اُسيد بن حَضير و بشير بن سعيد امكان نداشت. آن حكومت ضد غدير بدون آنان كه هيزم بر در خانه حضرت زهرا (عليها السلام) آوردند، و بدون چهار هزار منافق مسلحى كه آماده حمله بودند، و بدون آنان كه براى غصب فدک رفتند، و بدون آنان كه درخت بيت الاحزان را قطع و سايبان آن را خراب كردند، و بدون حاكمانى كه آنان براى شهرها تعيين كردند، و بدون لشكرهايى كه براى سركوب مخالفينشان فرستادند، بدون همه اين ها امكان پذير نبود.

ادامه آن راه ضد غدير، بدون عمروعاص ها و ابوموسى اشعرى ها و سعد بن ابى وقاص ها و زيادها و ابن زيادها و ابن سعدها و شمرها و خولى ها و حجاج ها در كنار معاويه ها و يزيد ها و مروانيان امكان نداشت؛ همان گونه كه بنى عباس بدون هم دستان و جلادانشان نمى توانستند در مقابل غدير بايستند و آن همه جنايت را براى نابودى آن مرتكب شوند.

ص: 49

در اين فراز و نشيبى كه دشمنى با غدير در انواع آن خود را نشان داده، همه پيروان سقيفه چه كسانى كه به نفع آنان اقدامى كرده اند و چه آنان كه در مقابل ظلم به اهل بيت (عليهم السلام) مُهر سكوت بر لب زده و امام غدير را يارى نكرده اند شريک جرم حساب مى شوند. همه كسانى كه در قلب مؤمنين شک و شبهه و ترديد ايجاد كرده اند شريک اين جرم اند. همه كسانى كه امامت 4 يا 6 يا 7 امام را پذيرفته و بقيه امامان غدير را نپذيرفته اند يا در آخرين امام غدير تشكيک به راه انداخته اند، همدست سقيفه حساب مى شوند.

همه علما و دانشمندان طرفدار سقيفه در طول تاريخ، كه براى اباطيل غاصبين ادله علمى تراشيده اند و آن را به مكتب تبديل كرده اند، و با مطرح كردن مغالطه هاى علمى كه هرگز به فكر ابوبكر و عمر و ساير غاصبين نمى رسيد، آنان را يارى كرده اند؛ همه اين ها شريک جرم سقيفه اند، و بدون معرفت به آنان و اقداماتشان اعتقاد به غدير ناقص مى ماند.

بنابراين همان گونه كه غدير بدون شناسايى دشمنان پرچمدارش قابل درک نيست، بدون شناسايى پشتيبانانشان هم ناقص است. غديريان بايد عمق جنايت بر ضد غدير را بشكافند و تا جايى كه امكان دارد تک تک دشمنانش را با كوچک ترين اقداماتشان بشناسند. اين پايه اعتقادى ما بر اساس كلام پيامبر (صلى الله عليه و آله) است كه مى فرمايد:

اِذا كانَ يَومَ القيامَةِ نادى مُنادٍ مِن قِبَلِ اللّه ِ عَزَّ وَ جَلَّ: «اَينَ الظَّلَمَةُ؟ اَينَ اَعوانُ الظَّلَمَةِ؟ اَينَ مَن بَرَئ لَهُم قَلَما؟ اَينَ مَن لاقَ لَهُم دَواةً؟ اَينَ مَن جَلَسَ مَعَهُم ساعَةً»؟ فَيُؤتى بِهِم جَميعا فَيُؤمَرُ بِهِم... (1)

ص: 50

روز قيامت كه مى شود منادى از طرف خداوند عزوجل ندا مى كند: «ظالمين كجايند؟ ياران ظالمين كجايند؟ كجايند آنان كه براى نوشتن ظالمان قلم تراشيدند؟! كجايند كسانى كه دوات ظالمان را براى نوشتن آماده كردند؟ كجايند آنان كه با ظالمان ساعتى نشستند؟ همه آنان را كنار هم جمع مى كنند و درباره آنان دستور داده مى شود...

ص: 51

ص: 52

اگر ولايت پذيرانِ غدير ندانند مخالفت با غدير توسط دشمنان به چه صورت هايى اِبراز شده، نمى توانند راه هاى مقابله با آن ها را تدبير نمايند. مخالفان غدير از همه بهتر مى دانند كه سندى مهم تر از واقعه غدير در برابرشان وجود ندارد، و به همين دليل به صورت همه جانبه به جنگ آن آمده اند.

آنان با شمشيرهاى جعل حديث بر ضد غدير و تيرهاى مسموم تحريف و نيزه هاى تكذيب حقايق و سپرهاى مظلوم نمايى براى اهل سقيفه به ميدان آمده اند؛ و واقعاً از هيچ تلاشى فرو گذار نكرده اند. وقتى مى خواهيم به دشمن شناسى درباره غدير بپردازيم، مى بينيم يک مسير هزار و چهارصد ساله از سوى دشمنان غدير طى شده تا طرز فكرى بر ضد آن را شكل داده اند.

مؤسسان و طرفداران سقيفه براى ايجاد اين اعتقاد در مقابل غدير، از يک سو به تضعيف ابعاد مختلف اعتقاد به غدير و از سوى ديگر ايجاد مبانى ضد آن پرداخته اند، كه به صورت ممزوج در قالب هاى فكرى و عملى اجرا شده و تا امروز ادامه دارد، و در مواجهه ما با دشمنان غدير نيز تكرار همان مسائل مشاهده مى شود. تبيين اين اقدامات ضد غدير را در 2 جهت پى مى گيريم.

ص: 54

زنده هستيم او به خلافت دست نيابد». ابوبكر و عمر و معاذ بن جبل و ابوعبيده جراح و سالم مولى ابى حذيفه بعد از پيمان اين نوشته را امضا كردند:

اِن ماتَ مُحَمَّدٌ اَو قُتِلَ نَزوِى الخِلافَةَ عَن اَهلِ بَيتِهِ. (1)

اگر محمد از دنيا رفت يا كشته شد خلافت را از اهل بيت او دور مى كنيم.

پايه گذاران مسير قهقرايىِ ضد غدير از 3 طريق به تضعيف عقيده غديرى مردم پرداختند: به فراموشى سپردن غدير، منع تدوين حديث، تحريف غدير.

و در مرحله بعد طورى كهنه و مندرس شود كه قابل احيا نباشد؛ و يا احياى آن بسيار مشكل باشد در حدى كه هرگز به صورت اول باز نگردد. امام حسين (عليه السلام) در سال آخر حكومت معاويه 700 نفر را در مِنا جمع كرد و فرمود:

به حق خداوند بر شما و حق پيامبر و حق قرابتم با پيامبرتان، از شما مى خواهم كه توصيف اين مجلس مرا با خود ببريد و سخنان مرا بازگو كنيد. سپس دعوت كنيد قبايلى را كه ياران شما هستند، آنان كه از آن ها در امان هستيد و به آنان اطمينان داريد.

آنان را به آن چه از حق ما مى دانيد دعوت كنيد چرا كه مى ترسم اين امر ولايت كهنه و فرسوده شود و حق از بين برود و مغلوب گردد. (در روايت ديگرى فرمود:) مى ترسم اين حق مندرس شود و بميرد يا از بين برود. (1)

اين اندراس و كهنه شدن حتى در جوامع شيعى يک خطر حساب مى شود، كه در اثر ضعف تبليغ غدير كم كم اطلاع نسل شيعه هم نسبت به جزئيات غدير ناقص شود، و آن جاست كه دشمنان غدير ضربه هاى فكرى و شبهه هاى شک برانگيز را وارد كنند.

به فراموشى خواهند زد. امام عسكرى (عليه السلام) مى فرمايد: «مردم درباره روز غدير خود را به غفلت زده اند». (1) پس ادعاى آنان نبايد مانع از تبليغ ما شود، و مطمئن باشيم كه همين تبليغات ما درباره غدير دو نتيجه دارد:

1. اتمام حجت بر دشمنان و مخالفان براى روز قيامت.

2. هدايت كسانى كه از فراموشى يا بی خبرى بيرون مى آيند.

اثر مقاومت ما در ابلاغ غدير در قوت حجت ما و تأثير آن در نسل ها و انسان هايى ظاهر مى شود كه غدير را مى شنوند يا خواهند شنيد و حقانيت آن را قبول خواهند كرد. مى بينيم كه در اثر متقن بودن و متواتر بودن غدير، نسل هاى مسلمين به هيچ وجه نتوانسته اند اصل آن را فراموش كنند، و آنان كه ماجرا را منصفانه حتى از كتب اهل سنت مطالعه كنند حقيقت را پيدا مى كنند، اگر چه ممكن است در مقام مجادله و شبهه افكنى مسائلى را در دلالت آن مطرح نمايند.

قانون رسمى منع حديث كه عده اى بر سر آن تبعيد شدند و گروهى ديگر شلاق خوردند، در زمان ابوبكر و عمر آغاز شد و بيش از صد سال ادامه يافت. در اين زمان طولانى آن چه پيامبر (صلى الله عليه و آله) درباره مقامات و فضائل امامان غدير فرموده بود، نه تنها نوشته نشد كه در اثر ترس از حاكمان غاصب حتى گفته نشد و از فكر و فرهنگ عمومى مردم پاك شد و نسل هاى جديد كاملاً از آن بى خبر ماندند.

واقعا بايد به حال شيعيان غدير در چنين دوران هايى اشک ريخت كه به جاى ابلاغ پيام غدير، بايد چوب دشمنان غدير را مى خوردند، كه آثار آن ضربه ها تا امروز باقى است.

مَعاشِرَ النّاسِ ، وَ كُلُّ حَلالٍ دَلَلتُكُم عَلَيهِ وَ كُلُّ حَرامٍ نَهَيتُكُم عَنهُ فَاِنّى لَم اَرجِع عَن ذلِكَ وَ لَم اُبَدِّل. (1)

اى مردم، هر حلالى كه شما را بدان راهنمايى كردم و هر حرامى كه شما را از آن نهى نمودم، هرگز از آن ها بر نگشته ام و تغيير نداده ام.

براى تضعيف دلالت غدير بر امامت دوازده امام (عليهم السلام)، برخوردهاى جالب و متفاوتى از سوى شيادان و دين سازان و مذهب تراشان مختلف ديده شده، كه 8 نمونه آن ذكر مى شود:

1. قبول غدير و امامان آن، و تشكيک در امام دوازدهم، مانند مدعيان مهدويت.

2. قبول غدير و امامان آن، و تشكيک در برخى امامان مانند چهار و يا شش يا هفت امامى ها.

3. قبول غدير و خلافت بلافصل اميرالمؤمنين (عليه السلام) فقط، و ادامه ندادن آن در بقيه امامان.

4. قبول غدير و تشكيک در معناى «مولى» به معناى صاحب اختيارى امت، و كشاندن آن به معانى ديگر!

5. قبول غدير و تشكيک در معناى آن با ناقص نقل كردن متن آن، مانند حذف خطبه يک ساعته و نقل فقط يک جمله از آن كه «مَن كُنتُ مَولاهُ فَعَلىٌّ مَولاهُ» است!

6. قبول غدير و تشكيک در معناى آن با حذف قرائن مقاليه داخل متن خطبه كه در فهم منظور از غدير كمک مى كند.

7. قبول غدير و تشكيک در معناى آن با حذف قرائن حاليه و وقايعى كه در حاشيه آن اتفاق افتاده و در فهم منظور از غدير مؤثر است.

8. قبول غدير و به بی راهه كشاندن ماجراى آن از مراسم تعيين امام و خليفه به ماجراهاى بى ربطى مثل حل مسئله توهين به اميرالمؤمنين (عليه السلام) در سفر يمن!!

اين ها نمونه هايى بود كه دشمنان غدير براى نشان دادن نفاق خود، هم اعلام كرده اند كه غدير را قبول دارند و هم با شگردهاى موذيانه از رفتن زير بار نتايج آن شانه خالى كرده اند!

ص: 63

مقابل قانون نامه غدير، نشان از يک اقدام عميق و ادامه دار براى نشر افكار ضد غدير از سوى غاصبين دارد. اگر غديريان اطلاع كاملى از اين نوشته ها نداشته باشند هرگز نمى توانند از شگرد هاى دشمنان در امان باشند.

دشمنان براى گستردن سفره ضد غدير فراتر از آن چه ما احتمال دهيم، مشغول توطئه و فكر بوده اند. ما هم بايد عمق فاجعه را به همان سنگينى مورد بازبينى و مطالعه قرار دهيم تا آسيب ها را نسبت به غدير بشناسيم، كه در 2 قسمت به بيان اين مهم مى پردازيم:

اين گروه 34 نفرى در يكى از شب هاى ماه محرم سال يازدهم هجرى در خانه ابوبكر در مدينه جمع شدند، و طى يک جمع بندى در مورد افكار عمومىِ مردم و آمادگىِ شرايط براى اجراى نقشه هاى غصب خلافت، به نتايجى رسيدند كه آن ها را در صحيفه خود منعكس كردند.

آنان اين اساسنامه سقيفه را به عنوان يک قانون نامه دائمى بر ضد غدير و امامان برگزيده الهى تنظيم كردند. به همين جهت براى فريب مردمِ آن روز و نسل هاى آينده، آن را با حيله گرى تمام تدوين كردند و در آن به آيات قرآن استناد كردند (!) و از پايه هاى مسلَّم اسلام به عنوان ابزارى بر ضد فرامين الهى استفاده كردند؛ و آن چه مى خواستند در روزهاى غصب خلافت در برابر ولايت اميرالمؤمنين (عليه السلام) مطرح كنند، از قبل در آن پيمان نامه گنجانيدند.

سپس به عنوان بنيانگذاران غصب خلافت تصويب كردند كه اگر قدرت را به دست گرفتند خلافت از پنج نفر امضا كنندگان صحيفه اول - يعنى ابوبكر و عمر و ابوعبيده و معاذ و سالم - خارج نباشد، و تا آنان زنده هستند نوبت خلافت به ديگرى نرسد!

آن گاه بر مبناى اين نتايج، اساسنامه - و به عبارت ديگر قانون اساسىِ - ضد غدير را تصويب كردند. آنان در همان شب متن مفصل آن را تدوين كردند، و به سعيد بن عاص دستور دادند آن را برايشان بنويسد، و همه 34 نفر آن را امضا كردند. حتى در آخر صحيفه نوشتند: «سعيد بن عاص اين صحيفه را با توافق كسانى كه اسم و شهادتشان در آخر اين ورقه است در محرم سال يازدهم هجرى نوشته است».

ص: 66

براى ولايتمداران غدير بسيار مهم است كه بدانند امضا كنندگان اين صحيفه چه كسانى بودند، تا در مراحل بعدىِ ضديت با غدير حضور و اقدامات آنان را بسنجند. 26 نفر از آنان كه نامشان ذكر شده عبارتند از:

ابوبكر، عمر، عثمان، طلحه، عبدالرحمن بن عوف، سعد بن ابى وقّاص، ابوعبيده جراح، معاوية بن ابى سفيان، عمرو بن عاص، ابوموسى اشعرى، مغيرة بن شُعبه ثقفى، اوس بن حدثان نَضْرى، ابوهريره، ابوطلحه انصارى، ابوسفيان، عِكرِمَة بن ابى جهل، صَفوان بن امية بن خَلَف، سعيد بن عاص، خالد بن وليد، عيّاش بن ابى ربيعه، بشير بن سعيد، سُهَيل بن عَمرو، حكيم بن حُزام، صَهيب بن سَنان، ابو الاعور اَسلَمى، مُطيع بن اَسود مَدَرى و...

روزگارهاى باقی مانده نوشتند تا مسلمانانى كه بعد از آنان مى آيند به اين عده اقتدا كنند (!)

اما بعد، خداوند با منت و كَرَم خود محمد را بر همه مردم مبعوث نمود براى دينى كه براى بندگانش انتخاب كرده بود. او وظيفه خود را ادا نمود و آن چه خدا به وى امر كرده بود تبليغ نمود و بر ما واجب كرد كه تمام آن ها را بپا داريم؛ تا زمانى كه دين را كامل و واجبات را واجب نمود و سنت ها را پايه گذارى كرد. آن گاه پروردگار پيشگاهِ خود را براى وى انتخاب كرد و او را با احترام و رضايت خاطر قبض روح نمود بدون اين كه كسى را براى بعد از خود به خلافت برساند!

پيامبر اختيار خلافت را بر عهده مسلمين گذاشت تا هر كس كه به فكر او و دلسوز بودنش اطمينان دارند براى خود انتخاب كنند. مسلمانان بايد به خوبى از پيامبر پيروى كنند همان طور كه خداوند فرموده است: «لَقَد كانَ لَكُم فى رَسولِ اللّه ِ اُسوَةٌ حَسَنَةٌ لِمَن كانَ يَرجو اللّه َ وَ اليَومَ الآخِرِ»: «براى شما نسبت به پيامبر پيروىِ نيكو لازم است براى كسانى كه به خدا و روز قيامت اميدوارند».

پيامبر كسى را به خلافت نرساند به دليل اين كه اين امر در يک خاندان مانند ارث ادامه پيدا نكند بدون اين كه بقيه مسلمين در آن سهيم باشند، و باعث دولتمندى اغنيا نشود (!) تا كسى كه به خلافت رسيد نگويد: اين امر در اين خاندان از پدر به فرزند تا روز قيامت به ارث مى رسد!

بر مسلمين واجب است كه پس از رحلت هر خليفه اى، صاحب نظران جمع شوند و مشورت كنند و هر كس را كه مستحق خلافت ديدند امير خود نمايند و او را صاحب اختيار مسلمين قرار دهند؛ چرا كه بر اهل هر زمانى كسى كه صلاحيت خلافت را دارد مخفى نمى ماند (!)

ص: 68

اگر كسى از مردم ادعا كند كه رسول اللّه شخصى را به عنوان خليفه منصوب كرده و اسم و نسب او را معين نموده سخن باطلى گفته و حرفى زده كه اصحاب پيامبر خلاف آن را معتقدند و با جماعت مسلمين مخالفت كرده است!

اگر كسى ادعا كند كه خلافت پيامبر ارثى است و او اين امر را براى كسى به ارث مى گذارد حرف محالى زده است؛ زيرا پيامبر فرموده است: «ما پيامبران ارث نمى گذاريم و هر چه از ما بر جاى مى ماند صدقه است» (!)

اگر كسى ادعا كند كه خلافت جز براى يک نفر از بين مردم صلاحيت ندارد و منحصر در اوست و سزاوار ديگرى نيست براى اين كه اين مقام مانند نبوت است؛ چنين كسى دروغ گفته است! زيرا پيامبر فرموده: «اصحاب من مانند ستارگانند، كه به هر كدام اقتدا كنيد هدايت خواهيد شد».

اگر كسى ادعا كند كه او مستحق خلافت و امامت به دليل خويشاوندى با پيامبر است و خلافت منحصر در او و فرزندانش مى باشد، يعنى فرزند از پدر خلافت را ارث مى برد و اين در هر زمانى ادامه دارد و هيچ كس جز اينان صلاحيت ندارد و تا روز قيامت سزاوار آن هاست؛ چنين كسى هم دروغ گفته است هر چند كه نسب خويشاوندى نزديكى با پيامبر داشته باشد (!) زيرا خداوند فرموده است - و كلام خدا بر همه حاكم است -: «اِنَّ اَكرَمَكُم عِندَ اللّه ِ اَتقاكُم»: «با ارزش ترين شما نزد خداوند باتقوا ترين شماست».

هم چنين پيامبر فرموده است: «حقوق مسلمين مساوى است و پايين ترين افراد هم مى توانند درباره حقوق خود اقدام كنند. همه

ص: 69

مسلمين يَدِ واحد در برابر دشمنانشان هستند». پس هر كس به كتاب خدا ايمان آورد و به سنت پيامبر اقرار كند راهش مستقيم است و به سوى خدا پيش مى رود و مسير صحيح را مى پيمايد!

هر كس روش خليفه را قبول نكند مخالف حق و كتاب خداست و از جماعت مسلمين جدا شده است؛ او را بكشيد كه قتل او به صلاح امت است.

هم چنين پيامبر فرموده است: «هر كس در بين امت من - در حالى كه متحد بودند - قصد داشت تفرقه بيندازد، او را به قتل برسانيد هر كس مى خواهد باشد؛ چرا كه اتحاد رحمت و اختلاف عذاب است. امت من هيچ گاه بر گمراهى متفق نخواهند شد و مسلمانان يَدِ واحدى در برابر دشمنانشان هستند». بين مسلمين كسى اختلاف نمى اندازد مگر اين كه تكروى مى كند و دشمن آن هاست و به دشمنان مسلمانان كمک مى كند. خدا و رسولش خون او را مباح و قتل او را حلال كرده اند.

اگر فرازهاى اين صحيفه ملعونه را با فرازهاى خطبه غدير مقايسه كنيد ضديت تمام عيار آن دو را با يک ديگر متوجه مى شويد. گويا هر سطر از خطابه غدير را مطالعه كرده سطرى بر ضد آن نوشته اند، كه 6 نمونه آن را ذيلاً مى آوريم:

1. اگر در خطبه غدير خلافت يک انتصاب الهى تا آخر دنياست، در صحيفه ملعونه دقيقاً بر خلاف آن انتخاب مردم اعلام شده است.

2. اگر غدير از طرف خداست، در صحيفه ملعونه تصريح شده كه مطالب آن حاصل فكر صحابه است!

ص: 70

3. اگر غدير به معناى تعيين جانشينان توسط پيامبر (صلى الله عليه و آله) است، صحيفه ملعونه مى گويد: پيامبر (صلى الله عليه و آله) اصلاً جانشينى تعيين نكرده است.

4. اگر غدير غير از معصومين (عليهم السلام) از نسل پيامبر (صلى الله عليه و آله) را لايق خلافت نمى داند، صحيفه ملعونه آن را پادشاهى تلقى مى كند و اعلان مى كند كه نبايد در يک خاندان باشد!

5. اگر غدير مى گويد: فقط از امام معصوم بايد اطاعت كرد، صحيفه ملعونه تصريح مى كند كه هر فاسقى خلافت را به دست گرفت بايد از او اطاعت كرد و هر كس سرپيچى كند بايد كشته شود!

6. اگر در غدير دوازده شخص معين براى امامت ذكر شده، صحيفه ملعونه تصريح مى كند اگر كسى ادعا كند رسول اللّه (صلى الله عليه و آله) شخصى را منصوب كرده و اسم و نسب او را معين نموده سخن باطلى گفته است!

و حضور خود را نشان دهند. ما هم با مطرح كردن بدعت هاى آنان توانسته ايم نقاط ضديتشان با خدا را به همه نشان دهيم.

بايد براى غديريان روشن باشد كه بدعت در همه ابعاد دين ممكن است و بدعت گذاران سقيفه و ادامه دهندگان راهشان، در هر مسئله اى كه با منافع غاصبانه آنان منافات داشته و يا براى ادعا در مقابل غدير لازم دانسته اند، اقدام به بدعت گذارى نموده اند. در ارتباط بدعت ها با دشمنىِ غدير دانستن 2 نكته لازم است:

2. چه سخت است بر من آن چه از اين امت بعد از پيامبرشان از اختلاف و اطاعت از رهبران ضلالت و دعوت كنندگان به آتش ديده ام. (1)

3. به خدا قسم، از حاكمان قبل از من كارهاى بزرگى سر زده كه در آن ها عمداً با پيامبر (صلى الله عليه و آله) مخالفت كرده اند. اگر مردم را بر ترک آن ها و برگرداندن آن ها از موقعيت كنونى به صورتى كه در زمان پيامبر (صلى الله عليه و آله) اجرا مى شد وادار كنم، لشكر من از اطرافم پراكنده مى شوند، به طورى كه در لشكرگاهم جز خود و عِدّه كمى از شيعيانم كسى باقى نمى ماند كه فضيلت و امامت مرا از روى كتاب خدا و سنت پيامبرش - نه از راه ديگرى - معتقدند!! (2)

اين يعنى اجتماعى كه به خود اجازه دهد هر حكم الهى را طبق مصلحت خود بر خلاف حكم خدا تغيير دهد، دقيقاً به معناى خداحافظى آن جامعه با غدير است. اين يعنى نه تنها نياز به غدير ندارد، بلكه اصلاً غدير دست و پاى او را مى بندد. پس براى رهايى خود از بندِ الهى غدير، فرار را بر قرار ترجيح مى دهد بتواند تا آن گونه كه هواهاى نفسانى فردى و جمعى اقتضا مى كند عمل نمايد.

گذارى آنان است كه در سايه آن توانسته اند نيازهاى راه ضد غدير خود را تأمين كنند، يا گروه هايى از مردم را به سوى خود جلب نمايند.

يكى از ابعاد تبليغى امامان غدير در مقابل غاصبين، افشاگرى درباره بدعت هاى آنان است تا ثابت كنند آن ها رو در روى خدا ايستاده اند. اميرالمؤمنين (عليه السلام) با تعجب و سوز و آه از مردمى كه بدعت گذاران سقيفه را بر امامان الهى غدير ترجيح داده اند، مى فرمايد:

تعجب است از محبت اين مرد و رفيقش قبل از او كه در قلوب اين امت جاى گرفته و تسليم آنان در برابر او در هر چيزى كه بدعت گذاشته است...

مگر آن ها چه بودند و چه كسى دستور داده بود كه آنان حاكم باشند و عطا كنند يا مانع از حق كسى شوند؟! ولى امت به آن دو مبتلا شدند و آن ها هم خود را داخل چيزى كردند كه حقى درباره آن نداشتند و درباره آن چيزى نمى دانستند. (1)

در فرمايش ديگرى پذيرش بدعت گزاران را مساوى با كنار زدن پيامبر (صلى الله عليه و آله) دانسته فرمود: «بدى هاى عمر و رفيقش (ابوبكر) بيش از آن است كه به شماره و حساب آيد. با اين همه، اين بدى ها باعث نقص آن دو نزد جهال و عامه مردم نشده است، بلكه نزد ايشان محبوب تر از پدران و مادران و خود آن ها هستند، و مردم به خاطر آن ها غضب مى كنند در حدّى كه براى پيامبر (صلى الله عليه و آله) آن طور غضب نمى كنند»!! (2)

ص: 74

اين افراد در شهرها زياد شدند و براى به دست آوردن خانه ها و زمين ها تلاش زيادى كردند و دنيا بر آنان وسعت يافت. كسى نبود كه نزد حاكم شهرى از شهرها يا روستايى بيايد و درباره عثمان منقبتى روايت كند يا فضيلتى برايش ذكر كند مگر آن كه نامش نوشته مى شد و مقرّب مى گشت و شفاعت او قبول مى شد.

بعد از مدتى معاويه براى عمالّش نوشت: «حديث درباره عثمان زياد شده و در هر روستا و شهر و هر منطقه اى شايع شده است. هرگاه اين نامه من به شما رسيد مردم را به روايت درباره ابوبكر و عمر دعوت كنيد، چرا كه فضائل و سوابقشان براى من محبوب تر است و چشم مرا روشن تر مى كند، و حجت اهل بيت را بهتر مى كوبد و از مناقب عثمان و فضائل او بر آنان سخت تر است»!

هر قاضى و اميرى از كارگزاران معاويه نامه او را براى مردم خواندند، و مردم شروع به روايت درباره ابوبكر و عمر و مناقبشان كردند.

سپس معاويه يک نسخه نوشت كه آن چه از فضائل و مناقب درباره ابوبكر و عمر و عثمان جعل شده بود در آن جمع كرد، و براى كارگزارانش فرستاد و دستور داد تا بر سر منبرها و در هر آبادى و هر مسجدى خوانده شود.

هم چنين دستور داد تا براى معلّمين مكتب ها بفرستند كه آن ها را به كودكان بياموزند، به طورى كه بتوانند آن را روايت كنند و ياد بگيرند همان طور كه قرآن را ياد مى گيرند! تا آن جا كه به دختران و زنان و خدمتكاران و اطرافيانشان نيز آموختند.

ص: 76

بعد از پايه گذارى هاى فكرى سقيفه در مقابل غدير، نوبت به اقدامات عملى آنان مى رسد كه از دو زاويه قابل تحليل است:

از يک سو شكستن حرمت و عظمتى كه خاندان غدير در قلوب مردم داشتند و اصرار بر تساوى آنان با ديگران؛ و در ادامه اقدام به قتل ايشان كه تا پاكسازى جامعه از شيعيان غدير ادامه يافت.

از سوى ديگر مغالطه كارى و شبهه اندازى بر ضد غدير بود كه با علمى سازى اجبارى سقيفه همراه شد. مجموع اين اقدامات عملى بر ضد غدير را طى 2 قسمت تحليل مى كنيم.

ص: 78

اگر يكى از آن ها درباره فردى عادى اتفاق مى افتاد، در شكستن حرمت او كافى بود.

اين آغاز شكستن حريم آل محمد (عليهم السلام) بود، و ادامه آن به اهانت هايى انجاميد كه اميرالمؤمنين (عليه السلام) و اصحابش در 25 سال غصب خلافت و حتى در زمان خلافت ظاهرى آن حضرت كشيدند. اهانت هاى معاويه به صاحب غدير در حد ناسزا و لعن عمومى، و اهانت او به طور خاص نسبت به امام حسن (عليه السلام) و شيعيانش در مجالس عمومى و خصوصى، مسير ننگين در حرمت شكنى را تشديد كرد. نهايت درجه شكستن حريم خاندان رسالت در كربلا بود، كه جام زهر آگينى ممزوج از ناسزا و عطش و قتل و اسارت در حلقوم آل رسول (عليهم السلام) سرازير نمود.

رفتار توهين آميز نسبت به امامان غدير، بعد از كربلا در شكل هاى مختلفى اجرا شده، كه جزو ننگ هاى تاريخى بنى اميه و بنى عباس ثبت گرديده، و در منابع دشمنان غدير به تفصيل آمده است.

و تا ظهور منتقم آل محمد (عليهم السلام) خواهد جوشيد. اين روند از دوران اهل سقيفه آغاز شده و در زمان امويان بالا گرفته تا در عصر عباسيان و عثمانيان و بعد از آنان تا امروز در شكل هاى مختلف ظاهر شده است. به عنوان يک نمونه كافى است گزارشى درباره اقدامات معاويه درباره پيروان غدير را مرور كنيم: (1)

بلاها نسبت به شيعيان على و اهل بيتش (عليهم السلام) در شهرها شدت يافت، و شديدترين مردم در اين گرفتارى اهل كوفه بودند، به خاطر عده كثيرى از شيعيان كه در آن جا بودند. معاويه برادرش زياد را بر آنان حاكم كرد و بصره و كوفه و همه منطقه عراقين را به دست او سپرد.

زياد سراغ شيعيان مى فرستاد در حالى كه آنان را مى شناخت، چرا كه قبلاً خودش از شيعيان حساب مى شد و با آنان آشنا بود، و از اول سخن آنان را شنيده بود.

زياد شيعيان را در هر كجا كه بودند كشت و بيرون كرد و آنان را ترسانيد و دست و پاى آنان را قطع كرد و از شاخه هاى خرما به دار آويخت و چشمانشان را بيرون آورد و آنان را آواره كرد و در به در نمود، به طورى كه از عراق فرار كردند و در منطقه عراقين شخص مشهورى از شيعه نماند مگر آن كه كشته شد، يا به دار آويخته شد، و يا آواره و يا فرارى شد.

در ادامه اين گزارش سخت گيرى هاى مرحله به مرحله معاويه براى ريشه كن كردن شيعيان از صحنه اجتماع چنين تشريح شده است: (2)

ص: 82

الف. معاويه به قاضيان و واليانش در همه مناطق و شهرها نوشت: «از هيچ يک از شيعيان على بن ابى طالب و اهل بيتش و اهل ولايتش كه قائل به فضيلت او هستند و مناقب او را نقل مى كنند شهادتى قبول نكنيد».

ب. سپس معاويه براى كارگزارانش به صورت يک متن واحد به همه شهرها نوشت: «بنگريد هر كس با شاهد و دليلى درباره او ثابت شد كه على و اهل بيتش را دوست دارد نام او را از دفتر دولتى محو كنيد و شهادت او را قبول نكنيد».

ج. سپس معاويه در نامه ديگرى چنين نوشت: «هر كس را متهم كرديد كه از شيعيان است و شاهدى هم درباره او نبود به قتل برسانيد». اين جا بود كه شيعيان را به مجرد اتهام و گمان و شبهه در هر جايى كشتند، به طورى كه گاهى فردى يک كلمه را اشتباه مى گفت و به خاطر آن گردنش زده مى شد.

كه از جمله آن ها حجت بودن كلام و عمل و تأييد ايشان درباره هر مسئله اعتقادى يا فقهى يا اخلاقى و يا هر موضوع ديگرى است. از نتايج ديگر آن، تقدم فرموده ايشان در مقابل كسانى است كه در هر مسئله اى در مقابل ايشان ادعايى داشته باشند، حتى در امور مالى و حقوق دنيوى.

از همان آغاز غصب خلافت از اولين اقدامات غاصبين مساوى نشان دادن اهل بيت (عليهم السلام) با ديگران بود، تا نهايتاً ايشان را افرادى خوب و قابل اعتماد و با تقوى نشان دهند كه نظير آنان در هر اجتماعى پيدا مى شود!! براى نمونه عمر در پاسخ به استدلال ابوذر درباره خلافت گفت: «آنان را در خلافت حقى نيست و آنان با ساير مردم در اين مسئله يكسانند»! (1) نمونه ديگر آن در ماجراى غصب فدک است كه واژه هاى شرم آورى در اين باره در آن ديده مى شود. براى درک عميق از تفاوت اعتقاد به غدير با خط مقابل آن اين سند تاريخى را مى خوانيم:

حضرت زهرا (عليها السلام) فرمود: اى مردم شما را به خدا قسم مى دهم، آيا از پيامبر (صلى الله عليه و آله) نشنيديد كه مى فرمود: «دخترم فاطمه سيده زنان اهل بهشت است»؟ گفتند: آرى به خدا قسم اين را از پيامبر (صلى الله عليه و آله) شنيديم. فرمود: «آيا سيده زنان اهل بهشت ادعاى باطل مى كند و آن چه حقش نيست مى گيرد؟ اگر چهار نفر بر عليه من به فحشا شهادت دهند يا دو نفر به سرقت شهادت دهند، آيا سخن آنان را بر عليه من تصديق مى كنيد»؟

عمر گفت: آرى، بر تو حدّ جارى مى كنيم!!! فرمود: دروغ گفتى و لئامت خود را ثابت كردى، مگر آن كه اقرار كنى بر دين محمد (صلى الله عليه و آله) نيستى. كسى

ص: 84

كه شهادتى را بر عليه سيده زنان اهل بهشت قبول كند يا حدّى را بر او جارى نمايد ملعون است و به آن چه خدا بر محمد (صلى الله عليه و آله) نازل كرده كافر است، زيرا كسانى كه خداوند همه بدى ها را از آنان برده و آنان را پاک گردانيده شهادتى بر عليه شان روا نيست، چون از هر بدى معصوم اند و از هر فحشايى پاک شده اند.

اى عمر، درباره اهل اين آيه (آيه تطهير) به من خبر ده، اگر قومى بر عليه آنان يا يكى از ايشان نسبت شرک يا كفر يا فحشا دهد آيا مسلمانان از ايشان برائت مى جويند و بر آن ها حّد جارى مى كنند؟

عمر گفت: آرى، آنان با ساير مردم در اين باره يكسان هستند. فرمود: «دروغ گفتى و كافر شدى. آن ها با ساير مردم در اين باره يكسان نيستند، زيرا خداوند آنان را معصوم قرار داده و درباره عصمت و طهارت آنان آيه نازل كرده و همه بدى ها را از ايشان برده است. پس هر كس بر عليه آنان مطلبى را تصديق كند خدا و رسولش را تكذيب نموده است»! (1)

آن شب گروه 14 نفرى منافقين در قله كوه حاضر شدند و با رسيدن پيامبر (صلى الله عليه و آله) سوار بر شتر، ظرف هاى پر از شن را پشت سر آن حضرت رها كردند.

اما خداوند پيامبرش را از توطئه آنان آگاه ساخته بود و با متوقف شدن شتر توسط حضرت ظرف هاى شن بدون آسيب از كنار شتر گذشتند. وقتى با شمشير حمله ور شدند حذيفه و عمار با آمادگى قبلى به دفاع پرداختند و آنان را فرارى دادند. اين گونه بود كه نقشه قتل پيامبر (صلى الله عليه و آله) دقيقاً به دست كسانى كه بعداً حق غدير را غصب كردند اجرا شد.

آيا نبايد معتقدان غدير بدانند كه به فاصله چند روز بعد از پيامبر (صلى الله عليه و آله)، چرا بايد به خاطر بيعت اجبارىِ صاحب غدير تصميم بگيرند خانه او را با اهلش به آتش بكشند تا همه را بكشند؟! و وقتى در آن مرحله موفق نشدند همسرش حضرت زهرا (عليها السلام) و فرزندش محسن (عليه السلام) را با آن ضربات فجيع به قتل برسانند؟ و حتى خود او را در صورت عدم بيعت تهديد به قتل نمايند؟

چه كسى است كه نداند آن چه در كربلا گذشت چيزى جز ذبح غدير نبود، و به اقرار يزيد اين تخت را سقيفه براى او آماده كرده بود؟ وقتى پسر عمر او را بر قتل امام حسين (عليه السلام) ملامت كرد در پاسخ او نوشت:

ما بر خانه هاى تزيين شده و فرش هاى پهن شده و تكيه گاه هاى چيده شده وارد شديم، و براى حفظ آن ها جنگيديم! اگر حق با ما بوده كه از حق خود دفاع كرده ايم، و اگر صاحب حق غير ما بوده پدر تو (عمر) اول كسى است كه اين بساط را داير كرده و حق را از دست اهل آن خارج كرده و خود را درباره آن مقدّم داشته است! (1)

غديريان بايد بدانند كه در همان صحيفه ملعونه واقعه كربلا را تدارک ديده بودند؛ چنان كه امام صادق (عليه السلام) مى فرمايد:

«اِذا كُتِبَ الكِتابُ قُتِلَ الحُسَينُ (عليه السلام)» (2) :

«آن گاه كه آن پيمان نامه نوشته شد امام حسين (عليه السلام) به شهادت رسيد»!

بنابراين غاصبان حق غدير را در آن شدت از كينه توزى بايد شناخت كه به غصب آن اكتفا نكردند، و بعد از آن به دعوت اهل غدير به باطل خود هم دست يازيدند، و به آن هم اكتفا نكردند كه راه اجبار بر بيعت را در پيش گرفتند، و اين اجبار را در حد ضرب و جرح پيش بردند، و حتى بعد از بيعت اجبارى زنده ماندن صاحبان غدير و پيروانشان را برنتافتند و دست به قتل و غارت و اسارت آنان زدند.

ص: 90

اين گروه هيچ شخصيتى بين مسلمانان نداشتند، بلكه از نظر نَسَب برخى از آنان به نادرستى معروف بودند و از نظر قبيله جزء پست ترين ها بودند، و در سوابقشان جز فرار در جنگ ها و رياكارى در روز صلح و اعتراض و سوء ادب در محضر پيامبر (صلى الله عليه و آله) و جهل و بى توجهى به معارف دين خدا سابقه ديگرى در پرونده زندگى آنان ديده نمى شد. اميرالمؤمنين (عليه السلام) درباره عمر مى فرمايد:

او فرار مى كرد، نه تيرى مى انداخت و نه شمشيرى و نه نيزه اى مى زد. وقتى نوبت مرگ و درگيرى مى شد به گوشه اى پناه مى برد و پنهان مى شد و عذر مى آورد ... هرگاه با دشمن رو به رو مى شد فرار مى كرد و از ترس و پستى پشت به دشمن مى نمود، و آن گاه كه وقت آسايش و تقسيم غنيمت بود سخن مى راند...

او هميشه از پيامبر (صلى الله عليه و آله) براى گردن زدن مردى كه آن حضرت قصد كشتن او را نداشت اجازه مى خواست و حضرت به او اجازه نمى داد. روزى پيامبر (صلى الله عليه و آله) به او نظر كرد در حالى كه اسلحه كامل (در غير روز جنگ) پوشيده بود. آن حضرت خنديد و او را به كُنيه خطاب كرد و فرمود: «اى ابا فلان، امروز روز توست»!! (1)

ندادند، بلكه عده اى از مردم را با تدابير قبيله گرايانه با خود هم دست كردند و مخالفان را به زور وادار به همراهى كردند و مردم را براى بيعت از خانه ها بيرون كشيدند. آنان مقاومت كنندگان را با ضرب و شتم و جرح و قتل از صحنه اجتماع دور كردند، چنان كه با اميرالمؤمنين و حضرت زهرا (عليهما السلام) و سلمان و ابوذر و مقداد رفتار كردند. براى درک عمق فاجعه اين قطعه از تاريخ را با هم مى خوانيم:

عده اى از اعراب وارد مدينه شده بودند تا لوازم زندگى براى خود بخرند. مردم به خاطر شهادت پيامبر (صلى الله عليه و آله) از معامله با آن ها مشغول به امر آن حضرت بودند. آنان هم در بيعت و مسئله خلافت حضور يافتند.

عمر سراغ آنان فرستاد و ايشان را فرا خواند و گفت: «مبالغى از پول براى بيعت خليفه پيامبر بگيريد و سراغ مردم برويد و آنان را دست جمعى براى بيعت بياوريد. هر كس امتناع ورزيد بر سر و پيشانى او بزنيد»!!

راوى مى گويد: به خدا قسم آن اعراب بيابانى را مى ديدم كه لباس هاى (گران قيمت) صنعانى بر تن كرده بودند و مسلح شده چوب به دست بيرون آمدند و مردم را زدند و به اجبار براى بيعت آوردند. (1)

با چنين شيوه اى كه حق غدير غصب شد، اگر در آن روزها نامى از علم بر زبان مى آوردى خود غاصبين مى گفتند: اگر علم در كار بود نياز به هيزم و چماق و عربده نبود!! چون كارمان بر مبناى علم نيست از اين راه ها استفاده مى كنيم.

ص: 93

اين افراد در هر قرنى همين مسير را ادامه دادند و به يک ديگر كمک فكرى دادند و حيله هاى فكرى يک ديگر را جبران كردند و مغالطات خود را تكميل نمودند، تا توانستند سقيفه اى را كه بر پايه اراجيف برپا شده بود علمى جلوه دهند.

كه در كتاب هاى مربوط به آن آمده، و ما در اين جا تصميم به انعكاس آن ها نداريم؛ اما به 7 نكته اساسى براى توجه دادن به راه غلط مغالطه كاران به نفع سقيفه اكتفا مى كنيم.

در مقام اجرا هم هر كسى شيوه اى را كه براى رسيدن به اهدافش صلاح دانسته، بدون اين كه قبلاً بزرگان مردم را خبر كند و به آنان اطلاع دهد، اجرا نموده و مخالفانش را وادار به سكوت كرده است. اميرالمؤمنين (عليه السلام) درباره حركت چند گونه غاصبين اول در انتخاب خليفه كه معلوم نشد انتخاب است يا انتصاب يا شورا، مى فرمايد: (1)

سبحان اللّه از ابتلا به اين دو نفر و فتنه ايشان يعنى گوساله و سامريشان، كه در قلوب اين امت جا گرفته است!

از يک طرف اينان اقرار كرده و ادعا نمودند كه پيامبر (صلى الله عليه و آله) احدى را خليفه قرار نداده و دستور شورا داده، و عده اى از آنان گفتند: پيامبر (صلى الله عليه و آله) احدى را خليفه قرار نداده بلكه آن حضرت فرموده است: «خداوند براى ما اهل بيت بين نبوت و خلافت جمع نمى كند»، در حالى كه به همين هشتاد نفر فرمود: «به على به عنوان اميرالمؤمنين سلام كنيد»، و آنان را به مطالبى كه فرمود شاهد گرفت.

تعجب اين است كه آنان اقرار كرده و بعد ادعا كردند كه پيامبر (صلى الله عليه و آله) احدى را خليفه قرار نداده و آنان به شورا دستور داده شده اند. سپس اقرار كردند كه درباره ابوبكر مشورت نكرده اند و بيعت او كار ناگهانى و حساب نشده بود! چه گناهى بالاتر از كار ناگهانى و حساب نشده است!

ص: 97

بعد ابوبكر عمر را جانشين خود نمود و در اين جا به پيامبر (صلى الله عليه و آله) اقتدا نكرد كه مردم را بدون جانشين بگذارد!! وقتى در اين باره به او گفته شد، جواب داد: «امت محمد را مثل كفش كهنه رها كنم؟ آيا بدون آن كه احدى را بر آنان خليفه قرار دهم رهايشان كنم»؟! او با اين سخن به پيامبر (صلى الله عليه و آله) طعنه مى زد و از شيوه آن حضرت اعراض مى نمود.

سپس عمر كار سومى كرد. نه طبق ادعاى خود كه پيامبر (صلى الله علیه و آله) خليفه اى تعيين نكرده مردم را رها كرد، و نه مانند ابوبكر خليفه تعيين كرد. بلكه راه سومى آورد و خلافت را بين شش نفر شورا قرار داد و همه عرب را از آن خارج كرد. با اين كار خود را نزد عموم مردم محبوب تر كرد، و آن پنج نفر را با فتنه و ضلالتى كه در قلبشان جاى داشت همتاى من قرار داد. سپس ابن عوف با عثمان بيعت كرد و بقيه هم با او بيعت كردند در حالى كه از پيامبر (صلى الله عليه و آله) شنيده بودند كه در چند مورد عثمان را لعن كرده بود.

اين جاست كه متأسف مى شويم براى دانشمندانى كه فكر و ذهن قوى خود را براى غدير به كار نگرفته اند، و آن را براى راه باطلى استفاده كرده اند كه لذت آن را غاصبين برده و خورده اند و زحمت آن را اينان بر عهده گرفته اند! آنان اسلام و پيامبر (صلى الله عليه و آله) و حتى خدا را به مسخره گرفته اند و از هيچ لذتى و هوس و رياست طلبى فرو گذار نكرده و نگذشته اند، و اينان با شب بيدارى و مطالعه و فشار بر مغز و اعصابشان در صدد توجيه كار آنان بر آمده اند!

با توجه به اين نكته هر اندازه موقعيت سخنرانى مهم تر باشد دقت گوينده در انتخاب كلمات و جملات بيشتر مى شود، تا شفاف ترين ابلاغ را متناسب با عظمت موضوع و مجلس به انجام رسانده باشد.

از بهترين مصاديق اهميت مجلسِ سخن بلكه بى نظيرترين آن ها خطبه غدير است. آيا جاى تأسف و تعجب ندارد كه اكثريتى از مسلمانان كه دشمن غديرند بگويند: پيامبر (صلى الله عليه و آله) در آخر عمر خود براى صد و بيست هزار نفر از پيروانش درباره موضوعى در حد اهميت تكليف آنان بعد از خود سخن گفته و خطابه او يک ساعت طول كشيده، و با اين همه كسى منظورش درباره جانشينى بعد از او را نفهميده است؟!

بدانيد كه من ادا نمودم، بدانيد كه من ابلاغ كردم، بدانيد كه من شنوانيدم، بدانيد كه من روشن نمودم، بدانيد كه خداوند فرموده است و من از جانب خداوند عز و جل مى گويم. (1)

ص: 102

اكنون كه در مقابله با دشمنان غدير، انواع برخوردهاى معارضانه آنان را به دست آورديم، نوبت كيفيت خنثى سازى اقدامات آنان براى پيشبرد اهداف غدير و برداشتن آنان از سر راه آن است.

ما بايد در برابر بعضى از دسمنان غدير پيشگيرانه عمل كنيم، و در مقابل برخى تهاجمى وارد شويم. در مجموع بايد بدانيم كه براى مقابله با دشمنان راه هاى متعددى به اقتضاى موقعيت هاى مختلف وجود دارد، و بايد با تشخيص صحيح هر كدام را در جاى خود به كار گرفت.

در اين بخش 5 اقدام اساسى در نابود كردن بافته هاى باطل دشمنان غدير را بررسى مى كنيم.

ص: 104

بنابراين فقط جوابى براى شبهه آماده كردن كافى نيست، بلكه هنر مبلغ لازم است تا مقابله با شبهات را ساماندهى مى كند، و به حد قبول و پذيرش و شفافيت پاسخ براى گرفتاران شبهه برساند، و شبهه افكنان را وادار به اعتراف و عقب نشينى و سكوت نمايد.

در جايى كه آموختن مبانى غدير قبل از شبهات بر مدافع غدير لازم است، اهميت و مراعات اين قاعده درباره مخاطب لازم تر است. بنابراين مبلغى كه به جاى آموزش مبانى و جزئيات غدير به مخاطب خود، وارد پاسخ به شبهاتى مى شود كه اكثراً به ذهن او خطور نكرده، در واقع به دست خود ضد غدير را تبليغ كرده است.

باشيم! اين شبهات را مخالفين خدا به عنوان سد راه بهشت تراشيده و بر سر راه فكر بشر گذاشته اند.

پس همان گونه كه پيامبران در راه تبليغ دين خدا به كفار و گمراهان زمان خود، در مرحله اول به بيان اصل مطلب مى پرداختند و سعى مى كردند حقيقت را به آنان بفهمانند و در مراحل بعدى سراغ رفع اشكالات مى رفتند، مبلغ غدير هم نسبت به دشمنان و مخالفان و شبهه اندازان و حتى گرفتاران شبهه بايد وظيفه اول خود را درست فهماندن غدير و ابعاد ظريف اعتقادى آن بداند.

د. بيان كامل غدير مردم را آماده مى كند تا نگذارند شبهه افكنان ميدان پيدا كنند، و باعث مى شود خود مردم پاسخ شبهات را بدهند، و نيازى به حضور مبلغ متخصص براى پاسخ به شبهه نباشد.

1. اقرارها و اعترافات دشمنانى كه در غدير حاضر بوده اند.

2. اقرارها و اعترافات دشمنانى كه در غدير حاضر نبوده اند.

3. فهم دشمنانى كه در غدير حاضر بوده اند.

4. محكوميت دشمنان در برابر استدلال هاى غديريان.

5. اعترافات غير مسلمانان درباره غدير.

جا دارد بدانيم: آغاز اين اعترافات از بنيانگذار غصب حق غدير صادر شده، آن جا كه پس بيعت غدير به فهم كامل معناى آن اقرار كرد و گفت: «بَخٍ بَخٍ لَكَ يا عَلىُّ! اَصبَحتَ مَولاىَ وَ مَولى كُلِّ مُؤمِنٍ وَ مُؤمِنَةٍ» (1) : «گوارايت باد اى على! اكنون صاحب اختيار من و هر مرد و زن مؤمنى شدى».

يعنى اگر امور مردم را در دست نمى گرفتند آن مسائل برايشان پيش نمى آمد يا قدرت بر آن بدعت گذارى ها را نداشتند.

با اين پيشينه، بايد بدانيم يكى از راه هاى مؤثر براى مقابله با دشمنان غدير بيان مطاعن و نقطه ضعف هاى آنان است، كه همه آن ها به خاطر كنار گذاشتن غدير و ضديت با آن اتفاق افتاده است. بنابراين وقتى نشان داديم كه دشمن غدير به خاطرِ حذف آن، چه جناياتى را مرتكب شده و در اثرِ كنار گذاشتن آن دست به چه اقدامات جاهلانه و ظالمانه اى زده، طبعاً بطلان مخالفين غدير و حقانيت غديريان را نشان داده ايم.

اين شيوه جزء برنامه هاى اميرالمؤمنين (عليه السلام) و امامان غدير در دوران غاصبين خلافت - چه با حضور آنان و چه بعد مرگشان - بوده، كه به صورت خصوصى و در جلسات عمومى به بيان و تشريح جنايات و بدعت ها و نقاط ضعف فكرى و اعتقادى و اخلاقى و عملى و حتى نَسَبى غاصبين پرداخته اند. (1) در واقع با شمردن سوابق آنان به همه نشان داده اند كه دشمنان غدير چه كسانى و با چه سابقه اى بوده اند، و پيروان آنان دنباله رو چه كسانى هستند.

ص: 113

هيچ گاه قدرت تخريب اصل بناى غدير را ندارد. در واقع به خاطر استحكام سازه غدير است كه با پايان دادن به هر شبهه اى شبهه ديگرى از همان جنس يا از نوع ديگر از راه مى رسد، و ما با اطمينان از اساس محكم غدير هم چنان آماده رفع شبهات بعدى هستيم.

دقيقا مانند ساختمانى كه هر قدر محكم باشد هيچ گاه نمى توان گفت از انواع خطرات مصون و ضمانت شده است، اما به همين دليل هر ساله امكانات مختلف آن را براى مشكلات احتمالى بررسى مى كنند. هم چنين هر از چند گاه مشكلى در يكى از امكانات آن پيش مى آيد، مانند حريق و خرابى لوله هاى آب و يا اتصالى سيستم برق و خرابى آسانسور، دستبرد دزد، زلزله، و ده ها خطر ديگر، كه همه اين ها مى تواند عمدى و غير عمدى باشد. دقيقاً به همين دليل آن را بيمه مى كنند چون همه مى دانند آسيب هاى احتمالى ناگزير است و بايد جبران شود. جالب تر اين كه بعد از ترميم هر خسارتى باز هم - حتى درباره همان آسيب - كسى نمى تواند بگويد ديگر تكرار نخواهد شد! اما با اين همه هيچ شكى در استحكام اصل بنا وجود ندارد!

ما آن قدر از استحكام بناى غدير مطمئن هستيم كه هر ضربه و شبهه اى عمداً به قصد تخريب يا غيرعمدى به عنوان اشكال و سؤال درباره آن مطرح شود قادر به پاسخگويى و ترميم آن هستيم، به گونه اى كه زنگارها و مشكلات را از بناى مستحكم آن بزداييم. با اتمام هر باز سازى آمادگى ترميم و جبران را تا ابد داريم.

جا دارد نگاهى به كيفيت مقابله پيامبر (صلى الله عليه و آله) در خطبه غدير با شبهه اندازان و منكران ولايت داشته باشيم، تا معلوم شود در مقابل فرمان خدا جايگاهى براى شبهه وجود ندارد. در اين باره 6 فراز از خطبه را در 3 موضوع مى آوريم:

ص: 115

2. در قسمتى از خطابه به مسلمانان مى آموزد كه غدير را خدا فرستاده و جاى تغيير و تبديلى و تخفيفى در آن نيست. بنابراين هر شبهه اى كه به قصد پاک كردن فرازى از غدير به ميدان مى آيد در واقع به جنگ خدا آمده است. در اين باره مى فرمايد:

«لانَبتَغى بِذلِكَ بَدَلاً وَ لا يَرَى اللّه ُ مِن اَنفُسِنا حِوَلاً»: «هرگز در پى تغيير اين عهد نيستيم، و خداوند در اين باره از نفس هايمان دگرگونى نبيند».

3. در خطبه به همه مردم اعلام مى كند كه به خاطر هر شبهه اى كه از غدير فاصله بگيرند در واقع به آن كافر شده اند و در واقع مصلحت الهى را زير پا گذاشته اند، و بايد بدانند كه به خدا ضرر نزده اند بلكه به خود ضرر زده اند. در اين باره مى فرمايد:

اگر شما و همه كسانى كه در زمين هستند كافر شوند به خدا ضررى نمى رسانند.

اسناد غدير و رفع شبهات آن، نوبت به اين رسيده كه در دلالت متن حديث غدير بر خلافت و امامت شبهه وارد كنند. با ذكر انواع اين شبهات و انواع پاسخ به آن ها طى 2 قسمت كيفيت برخورد با آن ها را مشخص مى كنيم.

اميرالمؤمنين (عليه السلام) است اگر چه در ظاهر به اين مقام دست نيابد و ديگران خلافت را به دست بگيرند، و نتيجه مى گيرند كه هم خلافت ظاهرى غاصبين و هم خلاف واقعى آن حضرت حق است!؟

از معروف ترين نمونه هاى اقرار آنان سخن عمر است كه خود اهل سنت نقل كرده اند كه او پس از بيعت غدير گفت: «بَخٍ بَخٍ لَكَ يَابنَ اَبى طالِبٍ! اَصبَحتَ مَولاىَ وَ مَولى كُلِّ مُؤمِنٍ وَ مُؤمِنَةٍ» (1) : «گوارايت باد اى پسر ابوطالب! اكنون صاحب اختيار من و هر مرد و زن مؤمنى شدى». با استناد به اين اقرار دشمن 3 گونه از آنان اعتراف مى گيريم:

اولاً: غاصب حق غدير به صاحب آن تبريک مى گويد :«بَخٍ بَخٍ لَكَ يَابنَ اَبى طالِبٍ»! پس مقامى جديد و انتصاب خاصى را فهميده است.

ثانياً: او مولى بودن على (عليه السلام) بر خود را پذيرفته و بدان اعتراف كرده و گفته است: «اَصبَحتَ مَولاىَ».

ثالثاً: مولى بودن صاحب غدير بر همه مؤمنين را فهميده، كه به خلافت و امامت و حكومت و صاحب اختيارى او بر مردم باز مى گردد. جالب اين است كه هم از كلمه «كُلّ» براى تأكيد استفاده كرده، و هم مذكر و مؤنث را به صراحت با دو كلمه «مُؤمِنٍ وَ مُؤمِنَةٍ» آورده است.

استمحالات عقلى را در مقابل آن قرار داده اند. به عنوان مثال مى گويند: در صورت انتصاب امام حق رأى مردم از بين مى رود يا آزادى انتخاب نيست.

ما در اين جا در صدد پاسخ به اين شبهات نيستيم، اما براى حضور ذهن نكته اى اساسى را به عنوان جواب اصلى از چنين شبهات عقلى يادآور مى شويم. وقتى حديث غدير كه «مَن كُنتُ مَولاهُ فَعَلىٌّ مَولاه» است، توسط پيامبر (صلى الله عليه و آله) به عنوان مقام عصمت و بازگو كننده سخن خدا براى ما نقل شد و در سند و دلالت آن مشكلى نبود، آن كلام بر ما حجت مى شود و بايد طبق آن عمل كنيم.

بنابراين تضادهايى كه ما با عقل و فكر خودمان درباره آن مى تراشيم نمى تواند آن را از ارزش بيندازد و حجيت آن را باطل نمايد، چنان كه درباره بسيارى از احكام الهى اين اشكال تراشى ها وجود دارد كه عده اى جهاتى از احكام الهى را با عقل بشر منطبق نمى دانند.

در پاسخ به چنين مواردى بايد گفت: اگر بنا بود بشر با عقل خود راه را تعيين كند نيازى به اوامر الهى نبود، و دقيقاً چون قدرت تشخيص انسان ها ضعيف است خداوند امور را به آنان نسپرده و اين مهم را خود بر عهده گرفته و بشر را بر عمل طبق اوامر خود ملزم نموده است. چنان كه در قرآن و كلام معصومين (عليهم السلام) تأكيد بر تَعَبُّد و پذيرش بى چون و چراى كلام خدا و مقام معصوم تصريح شده است. امام زين العابدين (عليه السلام) در اين باره مى فرمايد:

اِنَّ دينَ اللّه ِ لا يُصابُ بِالعُقولِ النّاقِصَةِ وَ الآراءِ الباطِلَةِ وَ المَقاييسِ الفاسِدَةِ، وَ لايُصابُ اِلاّ بِالتَّسليمِ. فَمَن سَلِمَ لَنا سَلِمَ، وَ مَنِ اهتَدى بِنا

ص: 125

هُدِىَ، وَ مَن دانَ بِالقياسِ وَ الرَّأىِ هَلَكَ، وَ مَن وَجَدَ فى نَفسِهِ شَيئا مِمّا نَقولُهُ اَو نَقضى بِهِ حَرَجا كَفَرَ بِالَّذى اَنزَلَ السَّبعَ المَثانِىَ وَ القُرآنَ العَظيمَ وَ هُوَ لا يَعلَمُ! (1)

با عقل هاى ناقص و نظريات باطل و قياس هاى فاسد نمى توان به دين خدا دست يافت، بلكه با تسليم به دين خدا مى رسيم. هر كس تسليم ما شد سلامت مى ماند، و هر كس به وسيله ما هدايت پيدا كرد هدايت يافته است، و هر كس به رأى و قياس معتقد باشد هلاک مى شود، و هر كس درباره آن چه ما مى گوييم يا به آن حكم مى كنيم، پيش خود مشكلى احساس كند كافر شده به خدايى كه سبع المثانى و قرآن عظيم را فرستاده است، در حالى كه خودش هم نمى داند!

نتيجه مى گيريم كه هر عاقلى اگر عقل ما فوق خود را شناسايى كند، اعتماد بر او را مقدم بر عقل خود خواهد دانست، و اين عين عقل است كه انسان بهترين راه اطمينان براى زندگى دنيا و آخرتش را بر اساس عقل فراتر از خودش انتخاب كند.

اكنون كه خداى خالق بشر غدير و ولايت معصومين (عليهم السلام) را راهكار موفقيت انسان در امور مادى و معنوى معرفى كرده، آيا اعتماد به خالقِ عقل مقدّم بر اعتماد به عقلِ مخلوق نيست؟! آيا كلام عقلِ كُلّ حضرت محمد مصطفى (صلى الله عليه و آله) مقدم بر عقل هاى جزئى و ناقص ما نبايد باشد؟ چرا بايد بشر در واضحات به فكر فرو رود، و حقايق نجات بخش را زير خاكستر جهل دفن كند، و نه تنها آخرت كه دنياى خويش را نيز تباه سازد؟!

ص: 126

5. دوستى اكثريت با سقيفه ··· 35

2. چه كسانى با غدير دشمنى كرده اند؟ ··· 37

الف. فايده شناسايى دشمنان غدير ··· 38

ب. كيفيت شناسايى دشمنان غدير ··· 38

1. دشمنان غدير در كلام امامان غدير ··· 38

2. دشمنان اعتقادى و قلبى و عملى غدير ··· 40

ج. درجه بندى دشمنان غدير ··· 41

1. بنيان گذاران ضديت با غدير ··· 42

● اولين پيمان نامه ضد غدير ··· 42

● اولين جسارت به مبلغ اعظم غدير ··· 42

● اولين غاصبين حق غدير ··· 44

● اولين بدعت گذاران در مقابل غدير ··· 46

● پايه گذاران ظلم در مقابل غدير ··· 46

● اولين دشمنان لعنت شده غدير··· 46

2. پرچمداران ضديت با غدير ··· 47

3. پشتيبانان ضديت با غدير ··· 48

بخش سوم: حركت فكرى دشمنان بر ضد غدير

1. تضعيف اعتقادات غديرى ··· 55

الف. فراموشىِ غدير ··· 56

1. تغافل از غدير ··· 57

2. اندراس و به فراموشى سپرده شدن غدير ··· 57

3. نتيجه تبليغ در مقابل فراموشىِ غدير ··· 58

ص: 128

ب. تأثير منع تدوين حديث بر تبليغ غدير ··· 59

ج. تحريف غدير ··· 60

1. غدير ذاتا قابل تغيير نيست ··· 60

2. هيچ كس حق دستكارى غدير را ندارد ··· 61

3. غديرِ تغيير نيافتنى چيست؟ ··· 62

4. تحريف غدير چگونه است؟ ··· 62

2. بنيان گذارى افكار ضد غدير ··· 64

الف. پيمان نامه اساسى بر ضد غدير ··· 64

1. كيفيت تدوين قانون نامه سقيفه! ··· 65

2. متن صحيفه ملعونه دوم ··· 67

ب. بدعت ها سد راه غدير ··· 71

1. تأثير بدعت در فاصله گرفتن از غدير ··· 72

2. بدعت از علامات دشمنان غدير ··· 73

ج. تبليغ اهل سقيفه در مقابل غدير ··· 75

بخش چهارم: اقدامات عملى دشمنان بر ضد غدير

1. شكستن حرمت اهالى غدير ··· 79

الف. بى حرمتى هاى سقيفه در حق غدير ··· 80

1. حرمت شكنى درباره امامان غدير ··· 80

2. پاكسازى جامعه از غديريان ··· 81

ب. اصرار سقيفه بر تساوى خاندان غدير با ديگران! ··· 83

ج. اقدام سقيفه به قتل صاحبان غدير ··· 85

1. نقشه قتل مبلغ اعظم غدير ··· 86

ص: 129

2. توطئه قتل صاحب غدير ··· 87

3. شهادت دو مدافع غدير ··· 87

4. بار ديگر قتل صاحب غدير ··· 88

5. قتل امام دوم و سوم غدير ··· 88

6. قتل همه امامان غدير ··· 89

2. ساختن مغالطه در مقابل غدير ··· 91

الف. مراحل علمى سازى سقيفه به دست دشمن غدير ··· 91

1. دشمن غدير بدون سابقه اى از علم و معرفت ··· 91

2. دشمن غدير ادعاى علم نداشته! ··· 92

3. عِلم سازى براى دشمن غدير! ··· 94

4. مقابله علماى غدير با مدافعان سقيفه! ··· 95

ب. كاربرد علم در سقيفه براى ضديت با خدا ··· 95

1. سقيفه مكتب نيست، جاهليت است ··· 96

2. سقيفه در شيوه خود متناقض است ··· 96

3. سقيفه فرصتى براى فكر نداشته! ··· 98

4. دشمنى با راهِ خدايىِ غدير ··· 99

5. خطبه غدير براى رفع ابهامات ··· 99

6. نفهميدن غدير توهين به پيامبر (صلى الله عليه و آله) ··· 100

7. مبهم سازى معناى غدير توسط مخالفان ··· 101

بخش پنجم: راه هاى مقابله با دشمنان غدير

1. تربيت نيرو براى پاسخ به دشمن ··· 105

الف. اصول تربيت مبلغ غدير ··· 105

ص: 130

1. آموزش برخورد با انواع شبهات غدير ··· 105

2. آگاهى كامل مبلغ از مبانى غدير ··· 106

ب. تبليغ حقيقت غدير قبل از پاسخِ شبهه ··· 107

1. تأثير حقيقت غدير در دشمن ··· 17

2. نتايج روشنگرى غدير به جاى پاسخِ شبهه ··· 108

3. مراعات مخاطب براى درک غدير ··· 109

4. از نجات غدير تا نجات مخاطب غدير ··· 110

2. مقابله اعترافى با دشمن غدير ··· 111

الف. ارائه اقرارها و اعترافات دشمن غدير ··· 111

ب. ذكر نقطه ضعف هاى دشمن غدير ··· 112

3. شيوه پاسخ به شبهات درباره غدير ··· 114

الف. هدف از پاسخ به شبهه ··· 114

اول: شبهه در مقابل امر الهى معنا ندارد ··· 116

دوم: شبهه در مقابل غدير يعنى جنگ با خدا ··· 116

سوم: مخالفت با هر جزء غدير مساوى با انكار همه آن ··· 117

ب. ارزش گذارى شبهات ··· 118

ج. انواع القاء شبهه دشمن ··· 119

د. انواع پاسخ به شبهات دشمن ··· 119

1. شبهات سَنَدى در مقابل غدير ··· 120

● انواع شبهات سندى غدير ··· 120

● انواع پاسخ به شبهات سندى غدير ··· 121

2. شبهات دلالتى در مقابل حديث غدير ··· 121

● انواع شبهات دلالتى حديث غدير ··· 122

● انواع پاسخ به شبهات در دلالت حديث غدير··· 123

3. شبهات عقلى در مقابل حديث غدير ··· 124

ص: 131