شناسنامه

نام این فایل ZIAERAT4 در 96 صفحه رقعی است.

آخرین کار تا ساعت 24 روز یکشنبه 1404/1/24

ص: 2

بسم الله الرحمن الرحیم

اهدا

به آنان که

بر سر اعتقاد به غدير

تا ابد ثابت قدم ايستاده اند.

ص: 3

در اين کتاب مى خوانيم:

بخش اول: سلام ما بر پيامبر صلى الله عليه و آله مُبَلِّغ اَعظم غدیر...13

بخش دوم: سلام ما بر اميرالمؤمنين عليه السلام صاحب اوصاف غدير...16

بخش سوم: اقرار ما به سوابق صاحب غدير...20

بخش چهارم: اعتراف ما به ابلاغ ولايت توسط پيامبر صلى الله عليه و آله در غدير...44

بخش پنجم: اقرار ما به قيام بر وظايف ولايت توسط صاحب غدير...50

بخش ششم: اعتقاد ما دربارۀ منکرين غدير بعد از اتمام حجت...74

بخش هفتم: شهادت و گواهىِ ما درباره غدير...82

ص: 4

اين بدان معناست که اقرار به غدير و پذيرفتن ولايت و صاحب اختيارى دوازده امام عليهم السلام در غدير يک کلمه و يک جمله نيست، بلکه مجموعه معارفى است که تابلوى بلند و برچسب جهانى آن با نام «غدير» شناخته مى شود. در واقع غدير فهميدن دارد، امتحان دارد، اقرار قلبى و بَعد زبانى و سپس عَمَلى دارد، دوست و دشمن شناسى دارد!

جا دارد بگوييم: غدير نوعى زندگىِ فکرى و عملى است که برابر با عمر هر انسانى و جارى در همۀ لحظات هر کسى است. غدير تنها راه خداپرستى است، و مساوى با باطل دانستن همۀ راه هاى ديگر است. پس اعتراف و قبول چنين راهى پُختگى اعتقادى و فداکارى در راه آن عقيده را مى طلبد، تا بتوانيم در برابر پيامبر صلى الله عليه و آله و امامانِ غدير با افتخار و سربلندى پرچم آن را بالا ببريم و ادعاى دفاع از آن را داشته باشيم.

ج. پس از اقرار دربارۀ غدير نوبت به تعهدات و وظايف عملى ما دربارۀ آن مى رسد، چه با قلب و چه زبان و چه دست و چه همۀ وجود و چه امکاناتى که در اختيار داريم، که در اين زيارت همۀ آن ها را مى گوييم و عهد مى بنديم و دربارۀ آن ها از خدا کمک مى خواهيم.

د. اگر غصب حق غدير و ماجراهاى سقيفه آمده به عنوان گفتن تاريخ نيست، بلکه به عنوان خبر داشتن يک غديرى از پايمال شدن حق غدير توسط دشمنان و طبعاً شناسايى آنان است.

ه. اگر برائت از دشمنان غدير آمده به عنوان اطلاع رسانى نيست، بلکه اعلان يک غديرى به دشمنى اش با مخالفان غدير و تنفرش از نابود کنندگان عقيده اش است.

3. شهادت به ابلاغ و اتمام حجت غدير.

4. شهادت به دُرستى عمل صاحب غدير بعد از غدير.

5. شهادت بر عمل من به جزئيات غدير.

6. شهادت بر برائت و تنفر من از انواع مخالفان غدير.

که هر چه از غدير داريم توسط او به ما رسيده و همه را مديون زحمات او هستيم. در اين سلام از آن حضرت به 5 عنوان اساسى ياد مى کنيم که با ابلاغ غدير ارتباط مستقيم دارد:

1. آخرين نفر در سفراى الهى به عنوان ختم انبيا.

2. سيد و آقا و برترين سفير خداوند.

3. برگزيدۀ خدا از بين همۀ خلق به عنوان بهترين مخلوق.

4. امين وحى خدا که به صدق او ايمان داريم.

5. کسى که پروندۀ گذشته مسير الهى يعنى نبوت را بسته، و پروندۀ جديد آن يعنى امامت را باز کرده و خداوند قدرت چنين کار عظيمى را به او داده است.

رَحمَةُ اللّهِ وَ بَرَکاتُهُ وَ صَلَواتُهُ وَ تَحيّاتُهُ﴾: سلام بر محمّد رسول خدا، خاتم پيامبران، و سَروَرِ رسولان، و برگزيدۀ پروردگار جهانيان، امين خدا بر وحى و دستورات عظيم الهى، و ختم کنندۀ آن چه گذشته، و گشايندۀ آن چه خواهد آمد، و قادر بر آن ها، و رحمت و برکات و درودها و تحيّات خدا بر او باد.

7. ﴿السَّلامُ عَلَى الاَئِمَّةِ مِن آلِكَ الطّاهِرينَ﴾: سلام بر امامان از آل پاک تو.

ص: 15

6. ﴿السَّلامُ عَلَيكَ اَيُّهَا النَّبَأُ العَظيمُ، الَّذى هُم فيهِ مُختَلِفونَ وَ عَنهُ يُسأَلونَ﴾: سلام بر تو اى خبر بزرگى که در آن اختلاف دارند و دربارۀ آن بازخواست مى شوند.

1. على عليه السلام اولين مؤمن.

2. اولين نماز على عليه السلام.

3. على عليه السلام برادر پيامبر صلى الله عليه و آله.

4. على عليه السلام فداکار اسلام.

5. على عليه السلام جان بر کف در شب هجرت.

6. على عليه السلام فاتح جنگ هاى اسلام.

اُنزِلَ عَلى نَبيِّهِ﴾: «اول کسى که تصديق کرد آن چه بر پيامبر خدا نازل شده است».

در عبارت ديگرى طعنه به غاصبينِ حق غدير زده مى فرمايد: ﴿آمنتَ بِاللّهِ وَ هُم مُشرِکونَ، و صَدَّقتَ بِالحَقِّ وَ هُم مُكَذِّبونَ﴾: «به خدا ايمان آوردى در حالى که آنان مشرک بودند، و حق را تصديق کردى در حالى که آنان تکذيب مى کردند»!! در عبارت سنگين ترى ريشۀ ايمان را نشان داده خطاب به اميرالمؤمنين عليه السلام مى فرمايد: ﴿اِنَّهُ القائِلُ لَكَ: وَ الَّذى بَعَثَنى بِالحَقِّ ما آمَنَ بى مَن كَفَرَ بِكَ، وَ لا اَقَرَّ بِاللّه ِ مَن جَحَدَكَ﴾: «پيامبر صلى الله عليه و آله به تو فرمود: قسم به آن که مرا به حق مبعوث کرد، به من ايمان نياورده کسى که به تو کافر شده است، و به خدا اقرار نکرده کسى که تو را انکار کند».

ديده ام که تو را ذبح مى کنم. ببين در اين باره نظرت چيست»؟ گفت: «اى پدر آن چه دستور داده شده اى انجام بده، مرا از صابرين خواهى يافت».

تو نيز- اى صاحب غدير- چنين بودى هنگامى که پيامبر صلى الله عليه و آله تو را براى خواب شبانه در جاى خود آورد و به تو دستور داد در جايگاه او بخوابى در حالى که با جان خود جان او را حفظ مى کردى. تو سريعاً و با اطاعت کامل خواستۀ او را اجابت نمودى، در حالى خود را براى کشته شدن آماده کرده بودى.

زيارت غديريه پروندۀ اين رشادت ها و شجاعت ها را باز کرده است، به گونه اى که به غاصبين حق غدير بفهماند در روزهايى که شما فرار مى کرديد و از صحنه هاى نبرد شانه خالى مى نموديد، اگر نبود که على عليه السلام يک تنه به جنگ فيصله مى داد امروز شما نامى از اسلام نمى شنيديد!!

اين زيارت به يک غديرى اين افتخار را يادآور مى کند که با سينۀ سپر کرده بر مخالفين خود بنازد که بدانيد دين الهى با شمشير على عليه السلام دشمنانش را خاضع کرد و پرچم اسلام به دست حضرت حيدر عليه السلام بالا رفت. اکنون پروندۀ شجاعت علوى در زيارت غديريه را بر 8 محور مى گشاييم:

4. ﴿اَنتَ المَخصوصُ بِنَصرِ الرَّسولِ، وَ لَكَ المَواقِفُ المَشهودَةُ وَ المَقاماتُ المَشهورَةُ وَ الاَيّامُ المَذکورَةُ﴾: تويى مخصوص به يارى پيامبر صلى الله عليه و آله، و تو موقعيت هاى به يادماندنى و ماجراهاى مشهور و روزهاى ياد شده در اين باره دارى.

5. ﴿شَهِدتَ مَعَ النَّبىِّ صلى الله عليه و آله جَميعَ حُروبِهِ وَ مَغازيهِ، تَحمِلُ الرّايَةَ اَمامَهُ وَ تَضرِبُ بِالسَّيفِ قُدّامَهُ﴾: همراه پيامبر صلى الله عليه و آله در همۀ جنگ هاى بزرگ و کوچک او حاضر بودى، در حالى که پرچم را پيشاپيش او حمل مى کردى و پيش روى او شمشير مى زدى.

2. ﴿وَ لَكَ سابِقَةُ الجِهادِ عَلى تَصديقِ التَّنزيلِ، وَ لَكَ فَضيلَةُ الجِهادِ عَلى تَحقيقِ التَّأويلِ﴾: تو سابقۀ جهاد بر سر نازل شدن قرآن را دارى، همان گونه که فضيلت جهاد در راه تحقق تأويل قرآن را دارى.

در حالى که در برابر پيامبر صلى الله عليه و آله شمشير مى زدم آن حضرت نگاهى به من کرد و فرمود: «يا على، تو نزد من به منزلۀ هارون نسبت به موسى هستى جز آن که پيامبرى بعد از من نيست. تو را آگاه کنم که مرگ و زندگى تو با من و بر اساس سنت من است».

چنين نازل کرد: «خدا از مؤمنين جان و اموال آنان را خريد در مقابل اين که بهشت براى آنان باشد. آنان در راه خدا مى جنگند و مى کشند و کشته مى شوند. اين وعده اى است بر عهدۀ خداوند که در تورات و انجيل و قرآن به حق آمده است. چه کسى وفا کننده تر از خدا به عهد خويش است. پس بشارت دهيد به معامله اى که با خدا کرده ايد که اين رستگارى آشکار است...».

يَقولونَ اِنَّ بُيوتَنا عَورَةٌ وَ ما هِىَ بِعَورَةٍ اِن يُريدونَ اِلاّ فِراراً. (1) وَ قالَ اللّهُ تَعالى: ﴿وَ لَمّا رَأَى المُؤمِنونَ الاَحزابَ قالوا هذا ما وَعَدَنَا اللّهُ وَ رَسولُهُ وَ صَدَقَ اللّهُ وَ رَسولُهُ وَ ما زادَهُم اِلاّ ايماناً وَ تَسليماً﴾. (2) فَقَتَلتَ عَمرَوهُم وَ هَزَمتَ جَمعَهُم، ﴿وَ رَدَّ اللّهُ الَّذينَ كَفَروا بِغَيظِهِم لَم يَنالوا خَيراً وَ كَفَى اللّهُ المُؤمِنينَ القِتالَ وَ کانَ اللّهُ قَويّاً عَزيزا﴾. (3) ﴾

در جنگ احزاب که خداوند مى فرمايد: «هنگامى که چشم ها به حيرت افتاد و قلب ها به حنجره ها رسيد و به خدا گمان هاى بدى برديد، آن جا بود که مؤمنين امتحان شدند و به شدت به لرزه درآمدند. آن هنگامى که منافقين و کسانى که در قلبشان مرض بود گفتند: خدا و رسولش به ما وعده نداده اند مگر براى آن که ما را گول بزنند! و هنگامى که گروهى از آنان گفتند: اى اهل يثرب، جاى ماندن براى شما نيست، بازگرديد! عده اى از آنان از پيامبر صلى الله عليه و آله اجازه گرفتند و گفتند: خانه هاى ما بى محافظ است، در حالى که اين گونه نبود و آنان قصدى جز فرار نداشتند».

هم چنين خداوند تعالى مى فرمايد: «وقتى مؤمنين احزاب را ديدند گفتند: اين همان چيزى است که خدا و رسولش به ما

ص: 32

وعده داده اند، و خدا و رسولش راست گفته اند، و جز ايمان و تسليم چيزى به آنان اضافه نشد».

تو عَمرو بن عَبدودِّ آنان را کشتى و جمع آنان را فرارى دادى، (خدا مى فرمايد:) خداوند کسانى را که کافر شدند با خشمشان ردّ کرد و خيرى نديدند، و خداوند مؤمنين را از جهت جنگ کفايت فرمود؛ و خداوند قوى و با عزت بوده است».

در روز اُحُد آن گاه که (براى فرار) بالا مى رفتند و به هيچ کس توجه نمى کردند، در حالى که پيامبر صلى الله عليه و آله از پشت سرشان آنان را به يارى فرا مى خواند. تو در اين حال لشکر مشرکين را از راست و چپ از پيامبر صلى الله عليه و آله دور مى کردى، تا آن جا که خداوند آنان را با ترس از شما دور کرد و کسانى را که شما را تنها گذاشته بودند يارى نمود.

بسته بودند که پشت نکنند، و عهد خداوند مورد سؤال قرار خواهد گرفت».

در روز حُنَين بنابر آن چه قرآن به آن گوياست که مى فرمايد: «هنگامى که کثرتتان شما را مغرور کرد ولى هيچ نتيجه اى براى شما نداشت؛ و زمين با همۀ وسعتش بر شما تنگ شد و سپس فرار کنان پشت کرديد. سپس خداوند آرامش خود را بر پيامبرش و بر مؤمنين نازل کرد». مؤمنين (در اين آيه) تو بودى و کسانى که به دنبال تو بودند.

در آن حال عمويت عباس فراريان را چنين صدا مى زد: «اى اصحاب سورۀ بقره، اى اهل بيعت شجره»، تا آن که قومى پاسخ مثبت به او دادند که تو به جاى آنان امور را کفايت کردى و خودت تکليف آنان را بر عهده گرفتى. آنان هم مأيوس از ثواب برگشتند، در حالى که اميدوار به وعدۀ خدا به توبه بودند. و اين همان کلام خداوند است که مى فرمايد: «خداوند بعد از آن هر کس را بخواهد مى بخشد». بنابر اين تو درجۀ صبر را به دست آوردى و به اجر عظيم رسيدى.

مُعلِمُكُم: اَنَّ مَن كُنتُ مَولاهُ فَهذا عَلىٌّ مَولاهُ، وَ هُوَ عَلىُّ بنُ اَبى طالِبٍ اَخى وَ وَصيّى.﴾

به خدا قسم، باطن قرآن را براى شما بيان نمى کند و تفسيرش را برايتان روشن نمى کند مگر اين شخصى که دست او را مى گيرم و او را به سوى خود بالا مى برم و بازوى او را مى گيرم و با دو دستم او را بلند مى کنم و به شما مى فهمانم که: «هر کس من صاحب اختيار اويم اين على صاحب اختيار اوست»، و او على بن ابى طالب برادر و جانشين من است.

امروز که زيارت غديريه را در دست دارم از قلۀ قرآن به همۀ مسلمانان اعلام مى کنم که کتاب آسمانى ما دربارۀ مولاى غدير بالاترين فضيلت ها را ثبت کرده که در دست همۀ مسلمين است، و در اين زيارت به 6 قطعۀ آن اشاره شده است:

﴿اَنتَ المَخصوصُ بِعِلمِ التَّنزيلِ وَ حُکمِ التَّأويلِ.﴾

تو هستى اختصاص يافته به علم تنزيلِ قرآن و مخصوص به تأويلِ قرآن.

تو کسى هستى که قرآن از فضيلت او بر ديگران سخن گفته است. خداوند تعالى مى فرمايد: «خداوند جهاد کنندگان را بر ترک کنندگان جهاد با اجر عظيمى فضيلت داده است، با درجاتى از سوى او و مغفرت و رحمت، و خدا بخشنده و رحيم بوده است».

هم چنين خداوند تعالى مى فرمايد: «آيا آب دادن به حجاج و آباد کردن مسجد الحرام را مانند کسى قرار مى دهيد که به خدا و روز قيامت ايمان آورده و در راه خدا جهاد کرده؟ آن دو نزد خدا مساوى نيستند. خداوند قوم ظالم را هدايت نمى کند. کسانى که ايمان آورده و هجرت نموده اند و در راه خدا با اموال و جان هاى خود جهاد کرده اند نزد خداوند درجۀ عظيم ترى دارند و آنان رستگارانند. پروردگارشان به آنان با رحمت و رضوانى از سوى خود و بهشت هايى بشارت مى دهد که براى آنان در آن جا نعمت پابرجايى است. در آن جا دائمى و ابدى خواهند بود. نزد خداوند اجر عظيم است».

خداوند تعالى خبر داده از فضيلتى که به تو اختصاص داده با کلامش که مى فرمايد: «آيا کسى که مؤمن است مانند کسى است که فاسق است؟ مساوى نيستند. اما کسانى که ايمان آورده و عمل صالح انجام داده اند جايگاه آنان بهشت هايى است تا به خاطر آن چه عمل کرده اند در آن نازل شوند».

يُحِبّونَهُ اَذِلَّةٍ عَلَى المُؤمِنينَ اَعِزَّةٍ عَلَى الکافِرينَ يُجاهِدونَ فى سَبيلِ اللّهِ وَ لايَخافونَ لَومَةَ لائِمٍ ذلِكَ فَضلُ اللّهِ يُؤتيهِ مَن يَشاءُ وَ اللّهُ واسِعٌ عَليمٌ. اِنَّما وَليُّكُمُ اللّهُ وَ رَسولُهُ وَ الَّذينَ آمَنوا الَّذينَ يُقيمونَ الصَّلاةَ وَ يُؤتونَ الزَّکاةَ وَ هُم راكِعونَ، وَ مَن يَتَوَلَّ اللّهِ وَ رَسولَهُ وَ الَّذينَ آمَنوا فَاِنَّ حِزبَ اللّهِ هُمُ الغالِبونَ﴾. (1) ﴾

خداوند تعالى از قبل دربارۀ تو چنين نازل کرد در حالى که آنان خوش نداشتند: «اى کسانى که ايمان آورده ايد هر کس از شما از دين خود برگردد به زودى خداوند قومى را مى آورد که آنان را دوست دارد و آنان او را دوست دارند، و آن قوم در برابر مؤمنين متواضع و در برابر کافران با عزت هستند، در راه خدا جهاد مى کنند و از ملامت هيچ ملامت کننده اى نمى ترسند. اين فضل خداست که به هر کس بخواهد عطا مى کند، و خدا توسعه دهنده و آگاه است. صاحب اختيار شما خدا و رسولش و کسانى هستند که نماز را به پا مى دارند و در حال رکوع زکات مى پردازند. هر کس ولايت خدا و رسولش و کسانى را که ايمان آورده اند بپذيرد، حزب خداوند غالب هستند».

آورده اى که سه روز او و خانواده اش با زبان روزه غذاى خود را به نيازمند دادند. غديريان فخر کنند که در زيارت غديريه مى فرمايد:

﴿اَنتَ مُطعِمُ الطَّعامِ عَلى حُبِّهِ مِسکيناً وَ يَتيماً وَ اَسيراً لِوَجهِ اللّهِ لاتُريدُ مِنهُم جَزاءً وَ لا شُکوراً (1) ، و فيكَ اَنزَلَ اللّهُ تَعالى: ﴿وَ يُؤثِرونَ عَلى اَنفُسِهِم وَ لَو کانَ بِهِم خَصاصَةً وَ مَن يوقَ شُحَّ نَفسِهِ فَاولئِكَ هُمُ المُفلِحونِ﴾. (2) ﴾

تويى بخشندۀ غذا بر مسکين و يتيم و اسير به خاطر محبت خداوند و به نيت رضاى او، در حالى که از آنان نه پاداش و نه تشکر انتظار داشتى. خداوند تعالى دربارۀ تو چنين نازل کرده: «ديگران را بر خود مقدم مى دارند در حالى که بر خود سخت مى گذرانند. هر کس بُخل نفس خود را مهار کند چنين کسانى رستگارانند».

ص: 43

و اگر انجام ندهى رسالت او را نرسانده اى، و خداوند تو را از شرّ مردم حفظ مى کند».

اين جا بود که دستِ تو را گرفت و گفت: «هر کس که من صاحب اختيار او بوده ام اين على صاحب اختيار اوست. خدايا، هر کس او را دوست بدارد دوست بدار، و هر کس با او دشمن باشد با او دشمن باش، و هر کس او را يارى کند يارى کن، و هر کس او را خوار کند ذليل فرما».

2. ﴿اَخَذَ لَكَ العَهدَ عَلَى الاُمَّةِ بِذلِكَ الرَّسولُ.﴾

پيامبر صلى الله عليه و آله بر سر ولايت تو از امت پيمان گرفت.

3. ﴿عَقَدَ عَلَيهِمُ البَيعَةَ لَكَ.﴾

پيامبر صلى الله عليه و آله براى تو بيعت را بر گردن مردم گذاشت.

4. ﴿فَما آمَنَ بِما اَنزَلَ اللّهُ فيكَ عَلى نَبيِّهِ اِلّا قَليلٌ، وَ لا زادَ اَکثَرُهُم غَيرَ تَخسيرٍ.﴾

به آن چه خداوند در غدير بر پيامبرش نازل کرد جز عدّه کمى ايمان نياوردند، و براى اکثرشان جز زيان نتيجه اى نداشت.

ص: 49

زيارت غديريه را که مى خوانم بر غفلت خود تأسف مى خورم که 80 اقدام و برخورد مولاى غدير با دشمنانش را به من نشان مى دهد، و از تعجب چشمانم باز مى ماند که غديرم چه راه طولانى و پر مشقتى را طى کرده تا به دست من رسيده است! اين مسير پر مشقتِ مولاى غدير را که در اين زيارت ترسيم شده از 12 منظر به خاطر مى سپارم:

5. ﴿راغِباً فيما وَعَدَ اللّهُ﴾: رغبت داشته اى به آن چه که خدا وعده داده است.

6. ﴿عَمِلتَ بِكِتابِهِ﴾: در کارهايت به کتاب خدا عمل کرده اى.

7. ﴿اِتَّبَعتَ سُنَّةَ نَبيِّهِ﴾: در کارهايت از سنت پيامبرِ خدا پيروى کرده اى.

8. ﴿اَقَمتَ الصَّلاةَ﴾: نماز را بپا داشته اى.

9. ﴿آتَيتَ الزَّکاةَ﴾: پرداخت زکات را برپا نموده اى.

10. ﴿اَمَرتَ بِالمَعروفِ﴾: به کارهاى نيک امر کرده اى.

11. ﴿نَهَيتَ عَنِ المُنكَرِ مَا اسْتَطَعتَ﴾: تا توانسته اى از کارهاى بد نهى کرده اى.

2. ﴿اَشهَدُ اَنَّكَ وَ فَيتَ بِعَهدِ اللّهِ تَعالى وَ اَنَّ اللّهِ تَعالى موفٍ بِعَهدِهِ لَكَ، وَ مَن اَوفى بِما عاهَدَ عَلَيهُ اللّهُ فَسَيُؤتيهِ اَجراً عَظيماً﴾: شهادت مى دهم که تو به عهد خداى تعالى وفا کردى، و خداوند تعالى هم به عهد خود با تو وفا مى کند؛ و هر کس به آن چه با خدا پيمان بسته وفا کند خداوند به او اجر عظيم عنايت مى فرمايد.

3. ﴿رَأَيتَ اَن قَد قَتَلتَ النّاكِثينَ وَ القاسِطينَ وَ المارِقينَ، وَ صَدَّقَكَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله وَعدَهُ فَأَوفَيتَ بِعَهدِهِ﴾: ديدى ناکثين و قاسطين و مارقين را به قتل رسانده اى، و وعدۀ پيامبر صلى الله عليه و آله تحقق يافته و تو به پيمان او وفا کرده اى.

1. ﴿اَشهَدُ اَنَّكَ وَفَيتَ بِعَهدِ اللّهِ تَعالى وَ اَنَّ اللّهِ تَعالى موفٍ بِعَهدِهِ لَكَ﴾: شهادت مى دهم که تو به عهد خداوند تعالى وفا کردى، و خداى تعالى هم به عهد خود با تو وفا خواهد کرد.

2. ﴿بِما عَهِدَ اللّهُ اِلَيكَ عامِلاً﴾: به آن چه پيامبر صلى الله عليه و آله با تو عهد بسته عمل کرده اى.

3. ﴿راعياً مَا اسْتُحفِظتَ﴾: در آن چه حفاظتش به تو سپرده شده مراعات لازم را کرده اى.

4. ﴿حافِظاً مَا اسْتودِعتَ﴾: آن چه نزد تو به امانت سپرده شده به خوبى حفظ کرده اى.

5. ﴿مُبَلِّغا ما حُمِّلتَ﴾: آن چه براى تبليغ به تو سپرده شده به درستى ابلاغ کرده اى.

1. ﴿اَشهَدُ اَنَّكَ يا اَميرَالمُؤمِنينَ جاهَدتَ فِى اللّهِ حَقَّ جِهادِهِ، حَتّى دَعاكَ اللّهُ اِلى جِوارِهِ وَ قَبَضَكَ اِلَيهِ بِاختيارِهِ.﴾

شهادت مى دهم که تو يا اميرالمؤمنين در راه خدا حق جهاد را انجام دادى، تا هنگامى که خداوند تو را به سوى جوار خويش دعوت کرد و با اختيار خود تو را به پيشگاه خود قبض روح نمود.

2. ﴿تَهتِكُ سُتورَ الشُّبَهِ بِبَيانِكَ، وَ تَکشِفُ لَبسَ الباطِلِ عَن صَريحِ الحَقِّ، لاتَأخُذُكَ فِى اللّهِ لَومَةُ لائِمٍ.﴾

شهادت مى دهم که تو پرده هاى شبهات را با بيانت مى دريدى و پوشش باطل را از روى حقِّ شفاف برمى داشتى، در حالى که در راه خدا از ملامتِ ملامت کننده اى نمى ترسيدى.

3. ﴿اَشهَدُ اَنَّكَ مَا اتَّقَيتَ ضارِعاً، وَ لا اَمسَکتَ عَن حَقِّكَ جازِعاً وَ لا اَحجَمتَ عَن مُجاهَدَةِ غاصِبيكَ ناكِلاً.﴾

شهادت مى دهم که تو از روى زبونى تقيه نکردى، و به خاطر عجز از گرفتن حقت باز نايستادى، و جهاد با غاصبين حقت را به خاطر وحشت کنار نگذاشتى.

4. ﴿لا اَظهَرتَ الرِّضا بِخِلافِ ما يُرضِى اللّهُ مُداهِنا، وَ لا وَهَنتَ لِما اَصابَكَ فى سَبيلِ اللّهِ وَ لا ضَعُفتَ وَ لَا اسْتَكَنتَ عَن طَلَبِ حَقِّكَ مُراقِباً. مَعاذَ اللّهِ اَن تَکونَ كَذلِكَ.﴾

به خاطر سستى بر خلاف آن چه خدا را خشنود مى کند اظهار رضايت نکردى، و به خاطر آن چه از مصيبت که در راه خدا

ص: 55

بر تو رسيد سست نشدى، و به خاطر مراعاتِ چيزى از طلبِ حقِّ خود درمانده نشدى.

را مَرحب و عَمرو بن عبدودّ چشيده اند!! هم قلبت شجاع بود و هم جسمت و هم بازوانت! زيارت غديريه شجاعت تمام عيارى از تو را در 5 فقره به نمايش گذاشته است:

1. ﴿لَقَد جاهَدتَ فِى اللّهِ حَقَّ الجِهادِ﴾: در راه خدا حق جهاد را ادا کردى.

2. ﴿اِعتَصَمتَ بِاللّهِ فَعَزَزتَ﴾: به خدا متمسک شدى و عزت يافتى.

3. ﴿لاتَهِنُ عِندَ الشَّدائِدِ﴾: در سختى ها سست نشدى.

4. ﴿لاتَحجُمُ عَن مُحارِبٍ﴾: از مقابل هيچ جنگجويى بازنگشتى.

5. ﴿اَنتَ القائِلُ: ﴿لاتَزيدُنى كَثرَةُ النّاسِ حَولى عِزَّةً، وَ لاتَفَرُّقُهُم عَنّى وَحشَةً، وَ لَو اَسلَمَنِى النّاسُ جَميعا لَم اَكُن مُتَضَرِّعاً﴾ ﴾: تو بودى که فرمودى: «کثرت مردم در اطرافم عزت مرا زياد نمى کند، و متفرق شدن مردم از اطرافم مرا وحشت زده نمى کند. اگر همۀ مردم مرا تنها بگذارند به التماس نمى افتم».

1. ﴿جاهَدتَ فِى اللّهِ صابِراً﴾: در راه خدا با صبر جهاد نمودى.

2. ﴿جُدتَ بِنَفسِكَ صابِراً مُحتَسِباً﴾: با صبر و براى خدا جان خود را فدا کردى.

3. ﴿صَبَرتَ عَلَى الاَذى صَبرَ احْتِسابٍ﴾: در برابر ناملايمات صبرى نمودى که آن را به حساب خدا گذاشتى.

4. ﴿اَنتَ الکاظِمُ لِلغَيظِ، وَ العافى عَنِ النّاسِ﴾: تويى فرو خورندۀ خشم و عفو کنندۀ مردم.

5. ﴿اَنتَ الصّابِرُ فِى البَأساءِ وَ الضَّراءِ وَ حينَ البَأسِ﴾: تويى صبر کننده در سختى ها و در هنگام نزول مشکلات.

6. ﴿اَشهَدُ اَنَّكَ لَم تَزَل عَلى كَظمِ الغَيظِ قادِراً﴾: شهادت مى دهم که تو دائماً قادر بر فرو خوردن خشم بودى.

7. ﴿اَشهَدُ اَنَّكَ لَم تَزَل عَنِ النّاسِ عافياً﴾: شهادت مى دهم که تو هميشه خطاهاى مردم را مورد عفو قرار مى دادى.

8. ﴿لاتَحفِلُ بِالنَّوائِبِ﴾: کاسۀ صبرت از پيشامدها لبريز نشد.

9. ﴿بَل اِذ ظُلِمتَ احْتَسَبتَ رَبَّكَ وَ فَوَّضتَ اِلَيهِ اَمرَكَ﴾: بلکه هنگامى که به تو ظلم شد به حساب پروردگارت گذاشتى و کار خود را به او سپردى.

10. ﴿ذَكَّرتَهُم فَمَا ادَّكَروا، وَ وَ عَظتَهُم فَمَا اتَّعَظوا، وَ خَوَّفتَهُمُ اللّهَ فَما تَخَوَّفوا﴾: مردم را يادآور شدى ولى به ياد نياوردند، و آنان را

ص: 58

موعظه کردى ولى موعظه را نپذيرفتند، و آنان را ترساندى ولى نترسيدند.

11. ﴿كَم مِن اَمرٍ صَدَّكَ عَن اِمضاءِ عَزمِكَ فيهِ التُّقى، وَ اتَّبَعَ غَيرُكَ فى نَيلِهِ الهَوى، فَظَنَّ الجاهِلونَ اَنَّكَ عَجَزتَ عَمّا اِلَيهِ انْتَهى. ضَلَّ وَ اللّهِ الظّانُّ لِذلِكَ وَ مَا اهْتَدى﴾: چه بسيار امورى که تقوى باعث شد تصميم خود دربارۀ آن ها را اجرا نکنى، ولى غير تو در راه رسيدن آن پيرو هواى نفس شد. اين جا بود که جاهلان خيال کردند تو از آن چه ديگران مى فهمند عاجزى!! به خدا قسم گمراه شده و هدايت نيافته کسى که چنين گمانى مى کند!!

12. ﴿لَقَد اَوضَحتَ ما اَشكَلَ مِن ذلِكَ لِمَن تَوَهَّمَ وَ امْتَرى بِقَولِكَ صَلَّى اللّهُ عَلَيكَ: ﴿قَد يَرَى الْحُوَّلُ القُلَّبُ وَجهَ الحيلَةِ وَ دونَها حاجِزٌ مِن تَقوَى اللّهِ فَيَدَعُها رَأىَ العَينِ؛ وَ يَنتَهِزُ فُرصَتَها مَن لا حَريجَةَ لَهُ فِى الدّينَ﴾. صَدَقتَ وَ خَسِرَ المُبطِلونَ﴾: آن چه در اين باره (صبر براى خدا) سؤال برانگيز شده براى تَوَهُّم کنندگان و شک کنندگان با اين کلامت واضح کرده اى که فرموده اى: «گاهى شخص زبردست و چيره رو راه چاره را پيدا مى کند ولى در مقابلش پرده و مانعى از تقواى الهى است. لذا آن وجه چاره را آشکارا رها مى کند، اما کسى که باکى در دين خدا ندارد آن فرصت را غنيمت مى شمارد»!! راست گفته اى و اهل باطل ضرر کرده اند.

ص: 59

مخالفينت و آنان که بين تو و موهبت هاى الهى به تو مانع ايجاد کردند، نسبت به آن ها کور بودند.

5. ﴿اَشهَدُ اَنَّكَ ما اَقدَمتَ وَ لا اَحجَمتَ و لا نَطَقتَ و لا اَمسَکتَ اِلّا بِاَمرٍ مِنَ اللّهِ وَ رَسولِهِ﴾: شهادت مى دهم که تو هيچ اقدامى نکردى و هيچ خوددارى از کارى ننمودى و هيچ سخنى نگفتى و هيچ سکوتى نکردى مگر به دستورى از طرف خدا و رسولش.

6. ﴿قُلتَ: وَ اللّهِ ما كَذِبتُ وَ لا كُذِبتُ، وَ لا ضَلَلتُ وَ لا ضُلَّ بى﴾: فرموده اى: به خدا قسم دروغ نگفته ام و به من دروغ گفته نشده است، و گمراه نشده ام و کسى به دست من گمراه نشده است.

7. ﴿قُلتَ: اِنّى لَعَلى بَيِّنَةٍ مِن رَبّى، بَيَّنَها لِنَبيِّهِ وَ بَيَّنَهَا النَّبىُّ لى﴾: فرموده اى: من همراه بيّنه اى از سوى پرورگارم هستم، که خداوند آن را براى پيامبرش بيان فرموده و پيامبر صلى الله عليه و آله براى من بيان کرده است.

8. ﴿قُلتَ: اِنّى لَعَلَى الطَّريقِ الواضِحِ اَ لفِظُهُ لَفظاً. صَدَقتَ وَ اللّهِ وَ قُلتَ الحَقَّ﴾: فرموده اى: من بر راه واضح حرکت مى کنم، و اين ادعا را با صراحت تمام بر زبان مى آورم.

ص: 62

9. ﴿لَم تَبغِ بِالهُدى بَدَلاً وَ لَم تُشرِک بِعِبادَةِ رَبِّكَ اَحَداً﴾: تو به هيچ چيز به جاى هدايت راضى نشدى و به عبادت پروردگارت شريکى قرار ندادى.

10. ﴿اَنتَ القاسِمُ بِالسَّويَّةِ، وَ العادِلُ فِى الرَّعيَّةِ وَ العالِمُ بِحُدودِ اللّهِ مِن جَميعِ البَريَّةِ﴾: تو قسمت کنندۀ مساوىِ اموال بين مردم و عادل بين رعيت و از همۀ مردم به حدود الهى عالم تر بودى.

1. ﴿اَشبَهَت مِحنَتُكَ بِهِما مِحَنَ الاَنبياءِ عليهم السلام عِندَ الوَحدَةِ وَ عَدَمِ الاَنصارِ.﴾

گرفتارى و محنت تو با آن دو نفر شباهت پيدا کرد به گرفتارى و محنت پيامبران عليهم السلام هنگام تنهايى و نداشتن يار.

2. ﴿الاَمرُ الاَعجَبُ وَ الخَطبُ الاَفزَعُ بَعدَ جَحدِ حَقِّک، غَصبُ الصِّدّيقَةِ الطّاهِرَةِ الزَّهراءِ سَيِّدَةِ النِّساءِ فَدَکاً وَ رَدُّ شَهادَتِک وَ شَهادَةِ السَّيِّدَينِ سُلالَتِكَ وَ عِترَةِ المُصطَفى صَلَّى اللّهُ عَلَيكُم، وَ قَد اَعلَى اللّهُ تَعالى عَلَى الاُمَّةِ دَرَجَتَكُم وَ رَفَعَ مَنزِلَتَكُم وَ شَرَّفَكُم عَلَى العالَمينَ فَاَذهَبَ عَنكُمُ الرِّجسَ وَ طَهَّرَكُم تَطهيراً.﴾

مسئله عجيب تر و مصيبت سوزناک تر بعد از انکار حق تو، غصب فدک از صديقۀ طاهره سيدة النساء حضرت زهرا عليها السلام و ردّ شهادت تو و دو آقا از نسل و عترت تو (امام حسن و امام حسين عليهما السلام) است که صلوات خدا بر شما باد. و اين در حالى بود که خداوند تعالى درجۀ شما را بر امت تفوّق داده و منزلت شما را بلند قرار داده و فضل شما را روشن کرده و شما را بر عالميان شرافت داده است.

3. ﴿ثُمَّ اَفرَضوكَ سَهمَ ذَوِى القُربى مَکراً وَ حادوهُ عَن اَهلِهِ جَوراً. فَلَمّا آلَ الاَمرُ اِلَيكَ اَجرَيتَهُم عَلى ما اَجرَيا رَغبَةً عَنهُما بِما عِندَ اللّهِ لَكَ.﴾

ص: 64

سپس از روى مکر و حيله سهم ذوى القربى را براى تو قرار دادند و آن را از روى ظلم از اهلش منع نمودند. هنگامى که خلافت به تو برگشت (از روى تقيه) مردم را در سهم ذوى القربى بر روش آن دو باقى گذاشتى، در حالى که از کار آنان روى گردان بودى و نگاهت به پاداشى بود که نزد خدا براى تو قرار داده شده است.

غديريان چشمشان به شمشير على عليه السلام است، تا هر جا فرود آيد فرود آورند و هر جا او منع کند دست نگه دارند. از هر کس که على عليه السلام بر او شمشير کشيده يا او بر على عليه السلام شمشير کشيده بيزار باشند. هر ماجرايى از شمشير على عليه السلام مى شنوند آرزو کنند که اى کاش حاضر بودند و آن ها هم شمشير بر جاى شمشير او مى زدند، و اکنون اگرچه حاضر نيستند اما رضايت قلب و جان خود را از نتايج شمشير او اعلام مى دارند. 2 فقره از زيارت غديريه اين عقيدۀ غديرى را مجسم مى نمايد:

1. ﴿فَلَلتَ عَساكِرَ المارِقينَ بِسَيفِكَ، تُخمِدُ لَهَب َالحُروبِ بِبَنانِک.﴾

با شمشيرت لشکرهاى مارقين را فرارى دادى، در حالى که با سر انگشت هايت شعلۀ جنگ ها را خاموش مى ساختى.

2. ﴿لَعنَةُ اللّهِ وَ لَعنَةُ مَلائِكَتِهِ وَ رُسُلِهِ اَجمَعينَ عَلى مَن سَلَّ سَيفَهُ عَلَيكَ وَ سَلَلتَ سَيفَكَ عَلَيهِ يا اَميرَالمُؤمِنينَ، مِنَ المُشرِکينَ وَ المُنافِقينَ اِلى يَومِ الدّينِ؛ وَ عَلى مَن رَضِىَ بِما ساءَكَ وَ لَم يَکرَههُ وَ اَغمَضَ عَينَهُ وَ لَم يُنكِر اَو اَعانَ عَلَيكَ بِيَدٍ اَو لِسانٍ اَو قَعَدَ عَن نَصرِكَ اَو خَذَلَ عَنِ الجِهادِ مَعَكَ اَو غَمَطَ فَضلَكَ وَ جَحَدَ حَقَّكَ اَو عَدَلَ بِكَ مَن جَعَلَكَ اللّهُ اَولى بِهِ مِن نَفسِهِ، وَ صَلَواتُ اللّهِ عَلَيكَ وَ رَحمَةُ اللّهِ وَ بَرَکاتُهُ وَ سَلامُهُ وَ تَحيّاتُهُ وَ عَلَى الاَئِمَّةِ مِن آلِكَ الطّاهِرينَ.﴾

ص: 66

لعنت خدا و ملائکه اش و پيامبرانش اجمعين بر کسى که شمشير بر روى تو کشيد و تو بر روى او شمشير کشيدى- اى امير مؤمنان- از مشرکين و منافقين تا روز قيامت. و لعنتشان بر کسى که خشنود شد به آن چه تو را غمگين ساخت، و غم تو را ناخوش نداشت و در ناراحتى تو ديده بر هم نهاد و بى تفاوت گذشت و به علّت و عاملش اعتراض نکرد، و يا بر ضد تو با دست و زبان کمک کرد، يا از يارى ات دست کشيد، يا از جهاد همراه تو کناره گيرى کرد، يا فضل تو را کوچک شمرد و حقّت را انکار کرد، يا با تو برابر نمود کسى را که خدا تو را صاحب اختيارتر بر او از خودش قرار داد. صلوات خدا و رحمت و برکات و سلام و تحيّاتش بر تو و بر امامان از خاندان پاک تو.

هنگامى که آن دو عهد شکن با تو به فريبکارى برخاستند و گفتند: «قصد عمره داريم»، به آنان گفتى: «به جان خودتان قسم قصد عمره نداريد، بلکه قصد خيانت داريد»!! لذا از آن دو نفر بيعت گرفتى و پيمان را تکرار کردى، اما آنان در نفاق جديت بيش ترى کردند. زمانى که بر کار نادرستشان آگاهشان کردى بى توجّهى کردند و به کار خويش بازگشتند، ولى بهره مند نشدند و سرانجام کار هر دو خسران شد.

و بى خردان پست و گمراهان ناجوانمرد بودند و به آن چه در حق تو بر محمد صلى الله عليه و آله نازل شده کافر بودند، و ياور کسانى بودند که بر خلاف تو کار مى کردند.

سپس گرفتاريت در جنگ صفين، در حالى که قرآن ها از روى حيله و فريب به نيزه ها بالا رفته بود! در نتيجه شک و ترديد پيدا شد، و حق به يک سو افتاد و از گمان پيروى شد. اين گرفتارى ات شبيه به گرفتارى هارون شد، زمانى که موسى او را بر قوم خود امارت داد ولى آن ها از او پراکنده شدند. هارون بر سر آنان فرياد مى زد و مى گفت: «اى مردم، شما به گوساله آزمايش شده ايد. پروردگار شما خداى بخشنده است. از من پيروى کنيد و از دستورم پيروى نماييد». گفتند: «هم چنان در مقابل گوساله به سجده خواهيم افتاد تا موسى به سوى ما باز گردد»!! هم چنين تو اى اميرالمؤمنين، همين که قرآن ها بالا رفت گفتى: «اى قوم، شما به آن آزمايش شديد و بر شما حيله شده است»، امّا از خواسته تو سرپيچى کردند و با تو به مخالفت برخاستند، و گماشتن دو داور را از تو تقاضا نمودند. اما تو از تقاضاى آنان سرباز زدى و از عمل آنان به سوى خدا بيزارى جستى و مسئله حَكَمين را به خودشان واگذاشتى.

﴿عَمّارُ يُجاهِدُ وَ يُنادى بَينَ الصَّفَينِ: ﴿الرَّواحَ! الرَّواحَ اِلَى الجَنَّةِ﴾! وَ لَمَّا اسْتُسقِىَ فَسُقِىَ اللَّبَنَ كَبَّرَ وَ قالَ: قالَ لى رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: ﴿آخِرُ شَرابِكَ مِنَ الدُّنيا ضَياحٌ مِن لَبَنٍ، وَ تَقتُلُكَ الفِئَةُ الباغيةُ﴾. فَاعَتَرَضَهُ اَبو العاديةَ الفَزارىُّ فَقَتَلَهُ.﴾

در حالى که عمّار جهاد مى کرد ميان دو لشکر فرياد مى زد: «کوچ کنيد، کوچ کنيد به سوى بهشت»! زمانى که آب خواست و به او شير دادند صداى تکبير سر داد و گفت: «رسول خدا صلى الله عليه و آله به من فرمود: «آخرين نوشيدنى ات از دنيا مخلوطى از شير و آب است و تو را گروه متجاوز به قتل مى رسانند». سپس ابوالعاديه فزارى راه را بر عمّار گرفت و او را کشت».

اَبَيتَهُ وَ اَحَبّوهُ وَ حَظَرتَهُ وَ اَباحوا ذَنبَهُمُ الَّذِى اقْتَرَفوهُ، وَ اَنتَ عَلى نَهجِ بَصيرَةٍ وَ هُدىً وَ هُم عَلى سُنَنِ ضَلالَةٍ وَ عَمىً. فَما زالوا عَلَى النِّفاقِ مُصِرّينَ وَ فِى الغَىِّ مُتَرَدِّدينَ حَتّى اَذاقَهُمُ اللّهُ وَ بالَ اَمرِهِم فَاَماتَ بِسَيفِكَ مَن عانَدَكَ فَشَقِىَ وَ هَوى وَ اَحيا بِحُجَّتِكَ مَن سَعِدَ فَهُدِىَ.﴾

هنگامى که حق آشکار شد و خطاى منکر روشن گرديد و به لغزش و انحراف از راه حق اعتراف کردند، پس از آن دچار اختلاف شدند، و از روى بى خردى تو را مجبور به پذيرفتن حکميّت کردند، حکميّتى که از آن سرباز زدى و آنان مى خواستند و تو از آن باز داشتى، و دُرست انگاشتند گناهانشان را که مرتکب شدند. اين در حالى بود که تو بر راه بينايى و هدايت و آنان بر روش هاى گمراهى و کورى بودند. آنان هم چنان بر نفاق اصرار داشتند، و در گمراهى سرگردان بودند، تا خدا سنگينى کار ناپسندشان را به آنان چشاند، و کسى را که با تو دشمنى کرد با شمشيرت به نابودى کشانيد و بدبخت و نگونسار شد، و با حجّت تو زنده کرد کسى را که سعادت يافت و هدايت شد.

بر دشمنان غدير بود که نمايندۀ خدا را بر نتافتند. زيارت غديريه در 3 فقره به ابعاد مختلف اين شهادت را نگاه کرده است:

1. ﴿اَشهَدُ اَنَّكَ لَم تَزَل مُنتَظِراً ما وُعِدتَ.﴾

شهادت مى دهم که تو هميشه منتظر آن چيزى بودى که وعده داده شده بودى.

2. ﴿اَشهَدُ اَنَّ اللّهَ اَلزَمَ اَعدائَكَ الحُجَّةَ بِقَتلِهِم ايّاكَ، لِتَکونَ لَكَ الحُجَّةَ عَلَيهِم مَعَ ما لَكَ مِنَ الحُجَجِ البالِغَةِ عَلى جَميعِ خَلقِهِ.﴾

شهادت مى دهم که خداوند حجت را بر دشمنانت تمام کرد، با به قتل رساندن آنان تو را، تا حجت به نفع تو و زيان آنان باشد، همراه آن چه براى تو از حجت هاى رسا بر همۀ خلق بوده است.

3. ﴿قُلتَ: ﴿اَما آنَ اَن تُخضَبَ هذِهِ مِن هذِهِ اَم مَتى يُبعَثُ اَشقاها﴾؟ واثِقاً بِاَنَّكَ عَلى بَيِّنَةٍ مِن رَبِّكَ وَ بَصيرَةٍ مِن اَمرِكَ، قادِماً عَلَى اللّهِ مُستَبشِراً بِبَيعِک الَّذى بايَعتَهُ بِهِ وَ ذلِكَ هُوَ الفَوزُ العَظيمُ.﴾

گفتى: «آيا وقت آن نرسيده که اين محاسن به خون سر رنگين شود؟ يا چه زمان شقى ترين اين امت براى اين کار برانگيخته مى شود»؟ اطمينان داشتى که بر پايۀ برهانى از پروردگارت و بصيرت در کارت هستى، و بر بارگاه خدا وارد مى شوى، خوشحال از معامله اى که با او انجام دادى، و اين همان رستگارى بزرگ است.

ص: 73

1. ﴿مَولاىَ فَضلُكَ لايَخفى وَ نورُكَ لايُطفَأُ وَ اَنَّ مَن جَحَدَكَ الظَّلومُ الاَشقى.﴾

مولاى من، فضل تو مخفى نمى ماند و نورت خاموش نگردد، و آن که تو را انکار کند ستمکار و بدبخت است.

2. ﴿ضَلَّ وَ اللّهِ وَ اَضَلَّ مَنِ اتَّبَعَ سِواكَ.﴾

به خدا سوگند گمراه شد و گمراه کرد کسى که از غير تو پيروى نمود.

3. ﴿عَنَدَ عَنِ الحَقِّ مَن عاداكَ.﴾

کسى که تو را دشمن داشت نسبت به حق عناد ورزيد.

4. ﴿اِنَّهُ (اى رسول اللّه صلى الله عليه و آله) القائِلُ لَكَ: ﴿وَ الَّذى بَعَثَنى بِالحَقِّ، ما آمَنَ بى مَن كَفَرَ بِكَ وَ لا اَقَرَّ بِاللّهِ مَن جَحَدَكَ، وَ قَد ضَلَّ مَن صَدَّ عَنكَ وَ لَم يَهتَدِ اِلَى اللّهِ وَ لا اِلَىَّ مَن لايَهتَدى بِكَ، وَ هُوَ قَولُ رَبّى عَزَّ وَ جَلَّ: وَ اِنّى لَغَفّارٌ لِمَن تابَ وَ آمَنَ وَ عَمِلَ صالِحاً ثُمَّ اهْتَدى اِلى وِلايَتِكَ﴾. ﴾

پيامبر صلى الله عليه و آله به تو فرمود: «قسم به آن که مرا به حق مبعوث کرده، به من ايمان نياورده کسى که به تو کافر باشد؛ و به خدا اقرار ندارد کسى که تو را انکار کند؛ و کسى که مردم را از تو باز داشت گمراه شد و کسى که به تو هدايت نشد به سوى خدا و به جانب من هدايت نشده است. اين گفتۀ پروردگار عزّ و جلّ من است: من آمرزنده ام کسى را که توبه کند و ايمان آورد و عمل شايسته انجام دهد و سپس به سوى ولايت تو راه يابد».

ص: 76

5. ﴿اَفِكَ مَن نَسَبَ غَيرَ ذلِكَ اِلَيكَ وَ افْتَرى باطِلاً عَلَيكَ.﴾

هر کس غير اين امور (فضائل) را به تو نسبت داد تهمت زد، و به باطل دروغ بر تو بست.

6. ﴿اَشهَدُ يا اَميرَالمُؤمِنينَ اَنَّ الشّاكَّ فيكَ ما آمَنَ بِالرَّسولِ الاَمينِ.﴾

شهادت مى دهم يا اميرمؤمنين که شک کننده دربارۀ تو به رسول امين ايمان نياورده است.

7. ﴿اَشهَدُ اَنَّ العادِلَ بِكَ غَيرَكَ عانِدٌ عادِلٌ عَنِ الدّينِ القَويمِ الَّذِى ارْتَضاهُ لَنا رَبُّ العالَمينَ وَ اَکمَلَهُ بِوِلايَتِكَ يَومَ الغَديرِ.﴾

شهادت مى دهم کسى که غير تو را به جاى تو بپذيرد معاندانه روى گردان از دين است، دين محکمى که پروردگار جهان براى ما پسنديده، و آن را در روز غدير با ولايت تو کامل نموده است.

1. ﴿عَبَدتَ اللّهَ مُخلِصاً لَهُ الدّينَ صابِراً مُحتَسِباً حَتّى اَتاكَ اليَقينُ. اَلا لَعنَةُ اللّهِ عَلَى الظّالِمينَ.﴾

خدا را عبادت کردى در حالى که دين را براى او خالص نمودى، و صبر کردى و به حساب خدا گذاشتى، تا مرگ تو رسيد. آگاه باشيد که لعنت خدا بر ستمکاران باد.

2. ﴿فَلَعَنَ اللّهُ جاحِدَ وِلايَتِكَ بَعدَ الاِقرارِ وَ ناكِثَ عَهدِكَ بَعدَ الميثاقِ.﴾

خدا لعنت کند منکر ولايتت را بعد از اقرار، و شکنندۀ پيمانت را پس از بستن پيمان.

3. ﴿فَلَعَنَ اللّهُ مُستَحِلِّى الحُرمَةِ مِنكَ وَ ذائِدِى الحَقِّ عَنكَ.﴾

حلال شمارندگان حرمتت و دور کنندگان حقّت از تو را خدا لعنت کند.

4. ﴿اَشهَدُ اَنَّهُمُ الاَخسَرونَ الَّذينَ تَلفَحُ وُجوهَهُمُ النّارُ وَ هُم فيها کالِحونَ.﴾

شهادت مى دهم که آنان (دشمنان تو) از زيانکارترين مردمى هستند که آتش چهره آنان را مى سوزاند، و در ميان دوزخ زشت و عبوس هستند.

5. ﴿لَعَنَ اللّهُ مَن ساواكَ بِمَن ناواكَ، وَ اللّهُ جَلَّ اسْمُهُ يَقولُ: ﴿هَل يَستَوِى الَّذينَ يَعلَمونَ وَ الَّذينَ لايَعلَمونَ﴾؟ ﴾

ص: 78

خدا لعنت کند کسى را که تو را با آن که با تو دشمنى کرد برابر قرار داد، در حالى که خدا مى فرمايد: «آيا کسانى که مى دانند با کسانى که نمى دانند برابرند»؟

6. ﴿لَعَنَ اللّهُ مَن عَدَلَ بِكَ مَن فَرَضَ اللّهُ عَلَيهِ وِلايَتَكَ.﴾

خدا لعنت کند کسى را که با تو مساوى قرار داد کسى را که خدا ولايتت را بر او واجب کرد.

7. ﴿اَولى لِمَن عَنَدَ عَنكَ.﴾

مرگ سزاوارتر است بر کسى که با تو روى عناد داشت.

8. ﴿تَبّاً لِشانِئِكَ ذِى الجَهلِ.﴾

نابود باد کسى که دربارۀ تو ناروا مى گويد و جاهل است.

9. ﴿اللَّهُمَّ الْعَن قَتَلَةَ اَنبيائِكَ وَ اَوصياءِ اَنبيائِكَ بِجَميعِ لَعَناتِكَ.﴾

خدايا قاتلين پيامبرانت و جانشينان انبيائت را به تمام لعنت هايت لعنت کن، و آنان را ملازم حرارت آتشت گردان.

10. ﴿وَ الْعَن مَن غَصَبَ وَليَّكَ حَقَّهُ وَ اَنكَرَ عَهدَهُ وَ جَحَدَهُ بَعدَ اليَقينِ وَ الاِقرارِ بِالوِلايَةِ لَهُ يَومَ اَکمَلتَ لَهُ الدّينَ.﴾

لعنت کن کسى را که حقّ وليّت را غصب کرد، و پيمانش را انکار نمود، و او را منکر شد، پس از يقين و اقرار به ولايتش روزى که دين را براى او کامل کردى.

ص: 79

11. ﴿اللَّهُمَّ الْعَن قَتَلَةَ اَميرِالمُؤمِنينَ عليه السلام وَ مَن ظَلَمَهُ وَ اَشياعَهُم وَ اَنصارَهُم.﴾

خدايا قاتلان اميرمؤمنان عليه السلام و کسانى که به او ستم کردند، و پيروان و ياران آنان را لعنت کن.

12. ﴿اللَّهُمَّ الْعَن ظالِمى الحُسَينِ عليه السلام وَ قاتِليهِ وَ المُتابِعينَ عَدُوَّهُ وَ ناصِريهِ وَ الرّاضينَ بِقَتلِهِ وَ خاذِليهِ لَعناً وَبيلاً.﴾

خدايا ستم کنندگان بر حسين عليه السلام را لعنت کن، و هم چنين قاتلانش و پيروى کنندگان از دشمنش و ياوران دشمنش را و راضيان به قتلش، و دريغ کنندگان از يارى اش را لعنت کن لعنتى شديد و سخت.

13. ﴿اللّهُمَّ الْعَن اَوَّلَ ظالِمٍ ظَلَمَ آلَ مُحَمَّدٍ عليهم السلام وَ مانِعيهِم حُقوقَهُم.﴾

خدايا لعنت کن اول ستمکارى که به خاندان محمّد صلى الله عليه و آله ستم کرد، و آنان را از حقوقشان بازداشت.

14. ﴿اللّهُمَّ خُصَّ اَوَّلَ ظالِمٍ وَ غاصِبٍ لآلِ مُحَمَّدٍ عليهم السلام بِاللَّعنِ وَ كُلَّ مُستَنٍّ بِما سَنَّ اِلى يَومِ القيامَةِ.﴾

خدايا اوّل ستمکار و غاصب حق خاندان محمّد صلى الله عليه و آله را به لعنت اختصاص ده، و هر پيروى کننده از آن چه او پايه گذارى کرد تا روز قيامت را به لعنت اختصاص ده.

15. ﴿لَعنَةُ اللّهِ وَ لَعنَةُ مَلائِكَتِهِ وَ رُسُلِهِ اَجمَعينَ عَلى مَن سَلَّ سَيفَهُ عَلَيكَ وَ سَلَلتَ سَيفَكَ عَلَيهِ يا اَميرَالمُؤمِنينَ مِنَ المُشرِکينَ وَ

ص: 80

المُنافِقينَ اِلى يَومِ الدّينِ وَ عَلى مَن رَضِىَ بِما ساءَكَ وَ لَم يَکرَههُ وَ اَغمَضَ عَينَهُ وَ لَم يُنكِر اَو اَعانَ عَلَيكَ بِيَدٍ اَو لِسانٍ اَو قَعَدَ عَن نَصرِكَ اَو خَذَلَ عَنِ الجِهادِ مَعَكَ اَو غَمَطَ فَضلَكَ وَ جَحَدَ حَقَّكَ اَو عَدَلَ بِكَ مَن جَعَلَكَ اللّهُ اَولى بِهِ مِن نَفسِهِ.﴾

لعنت خدا و ملائکه اش و پيامبرانش اجمعين بر کسى که شمشير بر روى تو کشيد و تو بر روى او شمشير کشيدى- اى امير مؤمنان- از مشرکين و منافقين تا روز قيامت. و لعنت آنان بر کسى که خشنود شد به آن چه تو را غمگين ساخت، و غم تو را ناخوش نداشت و در ناراحتى تو ديده بر هم نهاد و بى تفاوت گذشت و علّت و به علّت و عاملش اعتراض نکرد، و يا بر ضد تو با دست و زبان کمک کرد، يا از يارى ات دست کشيد، يا از جهاد همراه تو کناره گيرى کرد، يا فضل تو را کوچک شمرد و حقّت را انکار کرد، يا با تو برابر نمود کسى را که خدا تو را صاحب اختيارتر به او از خودش قرار داد.

16. ﴿اللّهُمَّ اِنّا نَعلَمُ اَنَّ هذا هُوَ الحَقُّ مِن عِندِكَ فَالْعَن مَن عارَضَهُ وَ اسْتَکبَرَ وَ كَذَّبَ بِهِ وَ كَفَرَ وَ سَيَعلَمُ الَّذينَ ظَلَموا اَىَّ مُنقَلَبٍ يَنقَلِبونَ.﴾

خدايا، ما مى دانيم که اين گفتار از نزد تو حق است. پس لعنت کن کسى را که با آن مقابله کرد، و در برابر آن تکبر نمود، و آن را تکذيب کرد و به آن کافر شد. زود است بدانند کسانى که ستم کردند که به چه بازگشت گاهى بر مى گردند.

ص: 81

مى نماييم يعنى آن را دوست داريم و بدان عشق مى ورزيم. زيارت غديريه در 4 مرحله اين نگاه اعتراف آميز و مثبت ما نسبت به غدير را به تصوير کشيده است:

النَّبيّينَ وَ وَلىَّ رَبِّ العالَمينَ وَ مَولاىَ وَ مَولَى المُؤمِنينَ وَ رَحمَةُ اللّهِ وَ بَرَکاتُهُ.﴾

5. ﴿السَّلامُ عَلَيكَ يا دينَ اللّهِ القَويمَ وَ صِراطَهُ المُستَقيمَ.﴾

6. ﴿السَّلامُ عَلَيكَ اَيُّهَا النَّبَأُ العَظيمُ الَّذى هُم فيهِ مُختَلفونَ وَ عَنهُ يُسأَلونَ.﴾

7. ﴿السَّلامُ عَلَيكَ يا اَميرَالمُؤمِنينَ، آمَنتَ بِاللّهِ وَ هُم مُشرِکونَ.﴾

8. ﴿السَّلامُ عَلَيكَ يا سَيِّدَ المُسلِمينَ وَ يَعسوبَ المُؤمِنينَ.﴾

9. ﴿السَّلامُ عَلَيكَ يا اَميرَالمُؤمِنينَ، عَبَدتَ اللّهِ مُخلِصاً وَ جاهَدتَ فِى اللّهِ صابِراً وَ جُدتَ بِنَفسِكَ مُحتَسِباً.﴾

10. ﴿السَّلامُ عَلَيكَ يا مَولاىَ يا اَميرَالمُؤمِنينَ.﴾

4. ﴿اَشهَدُ اَنَّكَ اَميرُالمُؤمِنينَ الحَقُّ الَّذى نَطَقَ بِوِلايَتِكَ التَّنزيلُ وَ اَخَذَ لَكَ العَهدَ عَلَى الاُمَّةِ بِذلِكَ الرَّسولُ.﴾

شهادت مى دهم که تويى اميرمؤمنانِ بر حقّى که قرآن به ولايتت گويا شد، و رسول خدا صلى الله عليه و آله در اين باره از امت براى تو پيمان گرفت.

5. ﴿اَشهَدُ اَنَّكَ المَعنىُّ بِقَولِ العَزيزِ الرَّحيمِ: ﴿وَ اَنَّ هذا صِراطى مُستَقيماً فَاتَّبِعوهُ وَ لاتَتَّبِعوا السُّبُلَ فَتَفَرَّقَ بِكُم عَن سَبيلِهِ﴾. ﴾

شهادت مى دهم که مقصود تويى در اين گفتۀ خداى عزيز رحيم که مى فرمايد: «اين است راه راست من. از آن پيروى کنيد و راه هاى ديگر را پيروى ننماييد، که شما را از راه او پراکنده کند».

6. ﴿اَشهَدُ اَنَّكَ اَخو رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله وَ وَصيُّهُ وَ وَارِثُ عِلمِهِ وَ اَمينُهُ عَلى شَرعِهِ وَ خَليفَتُهُ فى اُمَّتِهِ.﴾

شهادت مى دهم که تويى برادر رسول خدا صلى الله عليه و آله، و جانشين و وارث علمش و امين او بر قوانين دينش و جانشين او در امّتش.

7. ﴿اَشهَدُ اَنَّكَ وَ عَمَّكَ وَ اَخاكَ الَّذينَ تاجَرتُمُ اللّه َ بِنُفوسِكُم.﴾

شهادت مى دهم که تو و عمو و برادرت کسانى هستيد که با خدا با جان هايتان معامله کرديد.

8. ﴿اَشهَدُ اَنَّكَ يا اَميرَالمُؤمِنينَ جاهَدتَ فِى اللّهِ حَقَّ جِهادِهِ حَتّى دَعاكَ اللّهُ اِلى جِوارِهِ.﴾

ص: 86

شهادت مى دهم که تو يا اميرالمؤمنين در راه خدا حق جهاد را انجام دادى، تا هنگامى که خداوند تو را به سوى جوار خويش دعوت کرد.

9. ﴿اَشهَدُ اَنَّكَ وَفَيتَ بِعَهدِ اللّهِ تَعالى وَ اَنَّ اللّهِ تَعالى موفٍ لَكَ بِعَهدِهِ وَ مَن اَوفى بِما عاهَدَ عَلَيهُ اللّهَ فَسَيُؤتيهِ اَجراً عَظيماً.﴾

شهادت مى دهم که تو به عهد خداى تعالى وفا کردى، و خداوند تعالى هم به عهد خود با تو وفا مى کند؛ و هر کس به آن چه با خدا پيمان بسته وفا کند خداوند به او اجر عظيم عنايت مى فرمايد.

11. ﴿اَشهَدُ اَنَّكَ لَم تَزَل لِلهَوى مُخالِفاً وَ لِلتُّقى مُحالِفاً.﴾

شهادت مى دهم که تو دائماً مخالف هواى نفس عمل کردى و با تقوى هم قسم بودى.

12. ﴿اَشهَدُ اَنَّكَ مَا اتَّقَيتَ ضارِعاً وَ لا اَمسَکتَ عَن حَقِّكَ جازِعاً وَ لا اَحجَمتَ عَن مُجاهَدَةِ غاصِبيكَ ناكِلاً وَ لا اَظهَرتَ الرِّضى بِخِلافِ ما يُرضِى اللّهَ مُداهِناً وَ لا وَهَنتَ لِما اَصابَكَ فى سَبيلِ اللّهِ.﴾

شهادت مى دهم که تو از روى زبونى تقيه نکردى، و به خاطر عجز از گرفتن حقت باز نايستادى، و جهاد با غاصبين حقت را به خاطر وحشت کنار نگذاشتى. به خاطر سستى بر خلاف آن چه خدا را خشنود مى کند اظهار رضايت نکردى، و به خاطر آن چه از مصيبت که در راه خدا بر تو رسيد سست نشدى.

13. ﴿اَشهَدُ اَنَّهُمُ ﴿اَى مُستَحِلِّى الحُرمَةِ مِنكَ﴾ الاَخسَرونَ الَّذينَ تَلفَحُ وُجوهَهُمُ النّارُ وَ هُم فيها کالِحونَ.﴾

شهادت مى دهم که آنان (شِکنندگانِ حرمت تو) از زيانکارترين مردمى هستند که آتش چهرۀ آنان را مى سوزاند، و در ميان دوزخ زشت و عبوس هستند.

14. ﴿اَشهَدُ اَنَّكَ ما اَقدَمتَ وَ لا اَحجَمتَ وَ لا نَطَقتَ وَ لا اَمسَکتَ اِلاّ بِاَمرٍ مِنَ اللّه وَ رَسولِهِ.﴾

ص: 88

شهادت مى دهم که تو هيچ اقدامى نکردى و هيچ خوددارى از کارى ننمودى و هيچ سخنى نگفتى و هيچ سکوتى نکردى مگر به دستورى از طرف خدا و رسولش.

5. ﴿اِنَّكَ المَعنىُّ بِقَولِ العَزيزِ الرَّحيمِ﴾: ﴿وَ اَنَّ هذا صِراطى مُستَقيماً فَاتَّبِعوهُ وَ لاتَتَّبِعوا السُّبُلَ فَتَفَرَّقَ بِكُم عَن سَبيلِهِ﴾: مقصود تويى در اين گفتۀ خداى عزيز رحيم که مى فرمايد: «اين است راه راست من. از آن پيروى کنيد و راه هاى ديگر را پيروى ننماييد، که شما را از راه او پراکنده کند».

1. ﴿اللَّهُمَّ... اجْعلَنا بِهِم مُتَمَسِّکينَ، وَ بِمُوالاتِهِم مِنَ الفائِزينَ الآمِنينَ، الَّذينَ لا خَوفٌ عَلَيهِم وَ لايَحزَنونَ﴾: خدايا... ما را از تمسک کنندگان به آنان قرار ده و با ولايت ايشان ما را از رستگارانى قرار ده که ترسى بر آنان نيست و محزون نمى شوند.

2. ﴿اللَّهُمَّ... اجْعَلنا مِنَ الشّاكِرينَ لِاَنعُمِكَ﴾: خدايا ما را از شکر گزاران نعمت هايت قرار ده.

3. ﴿رَبَّنا لاتُزِغ قُلوبَنا بَعدَ اِذ هَدَيتَنا وَ هَب لَنا مِن لَدُنكَ رَحمَةً﴾: پروردگارا، قلب هاى ما را بعد از آن که هدايت کردى منحرف مساز، و از سوى خود رحمتى به ما عنايت کن.

4. ﴿رَبَّنا... لاتُزِغ قُلوبَنا بَعدَ الهُدى عَن طاعَتِكَ﴾: پروردگارا، قلب هاى ما را بعد از هدايت به اطاعت خود از بيراهه رفتن حفظ فرما.

ص: 91

ب. سلام ما بر پيامبر صلى الله عليه و آله که همه غدير است...13

ج. سلام هاى ما بر مقام نبوت...14

2: سلام ما بر اميرالمؤمنين عليه السلام صاحب اوصاف غدير

الف. سلام قبول ولايت صاحب غدير است...16

ب. سلام يعنى قبول عظمت بى انتهاى صاحب غدير...17

ج. سلام ما به مقامات صاحب غدير...18

1. ولايت و وصايت...18

2. حجيت و خلافت...18

3. امامت و سيادت...19

4. عبادت و زهد...19

5. علم و وراثت...19

6. هدايت و استقامت...19

3: اقرار ما به سوابق صاحب غدير

بالاترين سابقه ها فقط براى على عليه السلام...20

سابقه على عليه السلام در لحظه لحظۀ اسلام...21

حضور على عليه السلام در صحنه هاى متفاوت اسلام...21

1. على عليه السلام اولين مؤمن...22

ص: 93

2. اولين نماز على عليه السلام...23

3. على عليه السلام برادر پيامبر صلى الله عليه و آله...24

4. على عليه السلام فداکار اسلام...24

5. على عليه السلام جان بر کف در شب هجرت...25

1. شباهت امام غدير به ذبح اسماعيل عليه السلام...25

2. خدا خريدار على عليه السلام...26

6. على عليه السلام فاتح جنگ هاى اسلام...27

اول: على عليه السلام مدافع ترين از اسلام...28

دوم: على عليه السلام اولين جنگاور اسلام...28

سوم: على عليه السلام ياور خاص پيامبر صلى الله عليه و آله در جنگ ها...29

چهارم: على عليه السلام در جنگ بدر...30

پنجم: على عليه السلام در جنگ خندق...31

ششم: على عليه السلام در جنگ اُحُد...33

هفتم: على عليه السلام در جنگ خيبر...34

هشتم: على عليه السلام در جنگ حُنَين...35

7. سوابق على عليه السلام در قرآن...36

اول: اختصاص على عليه السلام به تنزيل و تأويل قرآن...37

دوم: قرآن گوياى فضيلت على عليه السلام...38

1. فضيلت جهاد على عليه السلام در قرآن...38

2. فضيلت غير قابل مقايسۀ على عليه السلام...39

سوم: قرآن مدّاح على عليه السلام...40

چهارم: قرآن ياور على عليه السلام...41

پنجم: خبر قرآن از اوصاف على عليه السلام...41

ششم: خبر قرآن از ايثار على عليه السلام...42

ص: 94

4: اعتراف ما به ابلاغ ولايت توسط پيامبر صلى الله عليه و آله در غدير

1. غدير دستور خدا در متن قرآن...44

اول: غدير نازل شد!...45

دوم: غدير مستجاب شد!...45

سوم: غدير امر شد!...45

2. پيامبر صلى الله عليه و آله مُبَلِّغ اعظم غدير...46

3. چگونگى اعلان ولايت در غدير...47

4. اقرار و بيعت و تعهد در غدير...48

5. اقرار ما به قيام بر وظايف ولايت توسط صاحب غدير

1. اطاعت على عليه السلام از اوامر الهى...51

2. وفاى على عليه السلام به عهد الهى...52

3. وفاى على عليه السلام به عهد رسول اللّه صلى الله عليه و آله...53

4. على عليه السلام لاتَخافُ لَومَةَ لائِم...54

5. عدم تناقض در عمل على عليه السلام...56

6. شجاعت و قوت على عليه السلام...56

7. صبر و بردبارى على عليه السلام...57

8. زهد على عليه السلام...60

9. اتمام حجت الهى به دست على عليه السلام...61

10. غصه هاى على عليه السلام...63

11. جنگ هاى على عليه السلام...65

ص: 95

اول: نگاه اعتقادى به جنگ هاى على عليه السلام...65

دوم: جنگ جمل...67

سوم: جنگ صفين...68

چهارم: ماجراى حکمين...69

پنجم: شهادت عمار...70

ششم: جنگ نهروان...71

12. شهادت...72

6: اعتقاد ما دربارۀ منکرين غدير بعد از اتمام حجت

1. مخالفين غدير باطل اند...75

2. منکر غدير بر دين خدا نيست...75

3. نفرين بر ضايع کنندگان غدير...77

7: شهادت و گواهىِ ما دربارۀ غدير

1. سلامِ پذيرش بر غدير!...83

2. گواهى و شهادت به غدير...84

الف. شهادت به ابلاغ غدير...85

ب. شهادت به مقامات امام غدير...85

ج. شهادت به يقين و عدم شک دربارۀ غدير...87

3. اقرار و اعتراف به غدير...89

4. درخواست و دعاى حفظ غدير...90

ص: 96